Τελικά οι αποθεωτικές εκδηλώσεις που μετατρέπονται σε άσκηση έντονης κριτικής, ή και το αντίθετο, δεν είναι προνόμιο του Ελληνισμού, αλλά είναι παγκόσμιο φαινόμενο.
Αν κάποιος ρίξει μια ματιά στον διεθνή Τύπο και στις αναφορές του στη μεγάλη πρόκριση της Ρεάλ επί της Μπαρσελόνα, και μάλιστα με τριάρα μέσα στο Καμπ Νόου, θα αντιληφθεί του λόγου το αληθές.
Λογικό ήταν, την επόμενη μέρα του θριάμβου των Μαδριλένων, να γραφτούν κολακευτικότατα σχόλια για τον Ρονάλντο και την παρέα του, όμως κάπου κάποιοι βρήκαν ευκαιρία και έβγαλαν και χολή και μπόλικο κόμπλεξ για τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή του πλανήτη Γη, τον Mέσι, και βεβαίως για την Μπάρσα γενικότερα.
Είναι οι ίδιοι που όχι μόνο φέτος αλλά τα τελευταία χρόνια έκαναν λόγo για διαστημική ομάδα, που όμοιά της δεν ξαναεμφανίστηκε στον ευρωπαϊκό ποδοσφαιρικό χώρο.
Είναι οι ίδιοι που τον Μέσι τον δόξαζαν σαν ημίθεο και δεν έβρισκαν, όπως οι ίδιοι τόνιζαν, λέξεις για να τονίσουν την παγκόσμια πρωτιά του.
Δεν είμαι οπαδός των Καταλανών, για να ισχυριστεί κάποιος ότι είμαι επηρεασμένος είτε από την ήττα είτε από την απώλεια ενός τίτλου.
Είμαι παραδοσιακά Ρεάλ, αλλά έμαθα να σέβομαι και το αντίπαλο δέος, και την τεράστια ιστορία ομάδων και ποδοσφαιριστών.
Αυτό αποτελεί ένα τρανταχτό παράδειγμα πώς μια νίκη ή μια ήττα ή ακόμη και η απώλεια ενός τίτλου αλλάζει άρδην τα δεδομένα σ' ό,τι αφορά την αντιμετώπιση ομάδων και μεγάλων παικτών.
Έστω προσωρινά υπάρχει στον ορίζοντα και η αμφισβήτηση και η έντονη κριτική, ίσως και δόση χαιρεκακίας…
Το σκηνικό αυτό αμέτρητες φορές το ζήσαμε στην Κύπρο σε πολλούς τομείς, αλλά κυρίως στο ποδοσφαιρικό μας στερέωμα.
Ακόμη και στη φετινή περίοδο, ομάδες και μεγάλοι ποδοσφαιριστές ή και προπονητές έκαναν, σε σύντομο χρονικό διάστημα, τη διαδρομή Παράδεισου - Κόλασης χωρίς να ρωτηθούν καν.
Οι διθυραμβικές αναφορές έδωσαν τη θέση τους στην άσκηση εντονότατης κριτικής και, αντίθετα, η ισοπέδωση των πάντων έδωσε τη θέση της σε εντυπωσιακές αναφορές.
Αν πάρετε για παράδειγμα τον ΑΠΟΕΛ και την Ανόρθωση, αλλά ακόμη και ΑΕΛ, ΑΕΚ και Ομόνοια, κατά καιρούς θα πιστοποιήσετε ότι αυτό συνέβη στη φετινή περίοδο.
Βεβαίως, ανάλογα της πορείας σε πρωτάθλημα αλλά και κύπελλο, υπήρχε και υπάρχει διαφορά σ' ό,τι αφορά τον χρόνο διαρκείας αυτού του αρρωστημένου φαινομένου.
Η ουσία είναι ότι δεν έχουμε γενικά ως λαός μετατρέψει σε πράξη το σοφό αρχαίο ρητό, που έκανε αναφορά για μέτρο σ' όλους τους τομείς.
Δυστυχώς, εύκολα ενθουσιαζόμαστε, ευκολότερα απογοητευόμαστε και όποιο και από τα δυο υπερτερήσει στο φινάλε, το αποτέλεσμα ουσιαστικά το ίδιο θα είναι.
Η ζημιά πολλές φορές είναι καθοριστικής σημασίας για την πορεία ομάδων, παικτών, προπονητών ή και συμβουλίου. Κι όμως, ακόμη συνεχίζουμε απτόητοι.
Δυστυχώς, στην περίπτωση αυτή ισχύει η παροιμία με την ουρά του σκύλου που δεν ισιώνει ποτέ…