Πολλές και σημαντικές είναι οι εκκρεμότητες στο αγωνιστικό και όχι μόνο κομμάτι, και είναι ικανές να αλλάξουν κατά πολύ την υφισταμένη εικόνα. Εισερχόμαστε στην άνοιξη, που προδιαθέτει και αντίστροφη μέτρηση σ' ό,τι αφορά το πέσιμο της αυλαίας στις ποδοσφαιρικές διοργανώσεις και ουσιαστικά κανείς δεν μπορεί να προδιαγράψει το μέλλον των ομάδων που καίγονται βαθμολογικά, είτε βρίσκονται στα ψηλά είτε στα χαμηλά της βαθμολογίας. Έχει τεράστιο ενδιαφέρον η μάχη για τον τίτλο, η μάχη για παραμονή, η είσοδο στην τετράδα, η βαθμολογική διαφορά με την οποία θα ξεκινήσουν τους αγώνες της β' φάσης οι ομάδες και η προσπάθεια για επιβίωση. Είναι ανοικτά όλα τα μέτωπα κι ανά πάσα στιγμή μπορεί να έλθουν τούμπα όλα, και στα πάνω και στα κάτω. Στην επικαιρότητα και το Κύπελλο, που μετά τον αποκλεισμό του ΑΠΟΕΛ και πιθανότατα της Ανόρθωσης, αποκτά περισσότερο ενδιαφέρον η προσπάθεια κατάκτησής του, γιατί πιθανότατα η τέταρτη θέση από μόνη της να μην εξασφαλίζει έξοδο στην Ευρώπη. Κι ενώ από πλευράς ενδιαφέροντος οι δυο διοργανώσεις παίρνουν βαθμό λίαν καλώς, σε πλειστους άλλους τομείς μένουμε ανεξεταστέοι… Από την εικόνα που βγάζει η Δικαστική Επιτροπή, με αποφάσεις που είτε ανατρέπονται είτε προκαλούν τεράστια ερωτήματα, μέχρι ορισμούς διαιτητών σε συγκεκριμένους αγώνες και ό,τι ενδιάμεσα υπάρχει, είναι κάτι που συντηρεί την προκατάληψη και φανερώνει ότι όσα κι αν πετύχαμε στους αγωνιστικούς χώρους στην Ευρώπη, δεν άλλαξαν τη νοοτροπία πολλών που έχουν άμεση εμπλοκή σε κέντρα αποφάσεων, από τα οποία εξαρτώνται πολλά και στο αγωνιστικό και στο οικονομικό κομμάτι. Πολλές φορές οι υποσχέσεις για άμεσες αλλαγές σε πολλά και σημαντικά θέματα μένουν ανεκπλήρωτες, κι όταν αραιά και πού φωτίσει κάποιους ο Θεός και υλοποιήσουν κάποια υπόσχεση, θυμόμαστε την παροιμία με τον βοσκό τον ψεύτη… Αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα σ' έναν ποδοσφαιρικό χώρο που, μετά τις εντυπωσιακές επιτυχίες αρκετών εκπροσώπων του στην Ευρώπη, υποτίθεται ότι έπρεπε να αλλάξει και ταχύτητα και νοοτροπία. Αντ' αυτού, δεν περνά αγωνιστική που να μην ακουστούν βαριές κουβέντες ή να αφεθούν πολλά υπονοούμενα για την καθαρότητα των θεσμών, τη διαπλοκή και τα κέντρα αποφάσεων, κάτι που δημιουργεί στον απλό οπαδό ή φίλαθλο την εντύπωση ότι στο τέλος της ημέρας επικρατούν οι δυνατότεροι εκτός αγωνιστικών χώρων. Είναι στη μέση και η ίδια η ΟΥΕΦΑ, που με την εφαρμογή των κριτηρίων έβαλε κατ' αρχάς τα δυο πόδια σ' ένα παπούτσι στις πλείστες ομάδες και, όπως οδηγούνται τα πράγματα, αν και εφόσον δεν αλλάξουν λίαν συντόμως δραματικά τα υφιστάμενα δεδομένα, την τύχη της Πέγειας, δυστυχώς, θα έχουν κι άλλες ομάδες. Κι είναι όντως τεράστια αντίφαση, από τη μια να πυκνώνουν οι απεργίες παικτών σε πολλές ομάδες λόγω μη καταβολής των δεδουλευμένων τους, κι από την άλλη να βρίσκονται στην επικαιρότητα οι λεγόμενοι επενδυτές, που παρουσιάζονται μάλιστα έτοιμοι να βάλουν το χέρι βαθιά στην τσέπη και να αναλάβουν το ποδοσφαιρικό τμήμα ομάδων. Πώς τα καταφέρνουν κάποιοι και σχεδόν πάντα, όταν η ομάδα τους αντιμετωπίζει σωρεία οικονομικών προβλημάτων, να φέρνουν στο φως την έλευση επενδυτών, είναι ένα θέμα που χρήζει ιδιαίτερης ανάλυσης. Έχουν την εντύπωση ότι με αυτόν τον τρόπο στρέφουν την προσοχή του κόσμου τους σε άλλη κατεύθυνση πλην του πραγματικού προβλήματος, αλλά στο τέλος αυτό γυρίζει μπούμερανγκ, γιατί απλώς ο κόσμος δεν μασάει πλέον, απλώς επειδή τους έμαθε πολύ καλά…