Όταν υπάρχει ντέρμπι ΑΠΟΕΛ-Ομόνοιας στην αγωνιστική, οτιδήποτε άλλο έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Ακόμη και αν αμφότερες οι ομάδες είναι πίσω από την κορυφή. Η αυριανή Δευτέρα είναι μεγάλη μέρα για τη Λευκωσία και γενικώς για το ποδόσφαιρό μας. Οι δύο «αιώνιοι αντίπαλοι» θα συναντηθούν σε ένα σημαντικό, αλλά όχι κρίσιμο βαθμολογικά παιχνίδι. Οι συζητήσεις δίνουν και παίρνουν εδώ και μέρες και αύριο θα κορυφωθούν. Τι κι αν υπάρχει κρίση; Τι κι αν έρχονται Χριστούγεννα; Αύριο έχει ΑΠΟΕΛ-Ομόνοια…
Μπορεί να είναι διαφορετικά τα μεγέθη, αλλά έχει την αξία που έχει για τους Ισπανούς το Ρεάλ-Μπαρτσελόνα, για τους Άγγλους το Γιουνάιτεντ-Λίβερπουλ, για τους Αργεντίνους το Μπόκα-Ρίβερ, για τους Αθηναίους το Ολυμπιακός-Παναθηναικός… Δύο διαφορετικοί κόσμοι συναντιούνται στο γήπεδο και «λύνουν τις διαφορές τους». Μπορεί να άλλαξαν οι κοινωνίες, θύματα της παγκοσμιοποίησης, να έχασαν τις δομές και τον ρόλο τους να αποδίδουν επακριβώς «ταυτότητες» στις ομάδες του πληθυσμού, ένεκα και του κατακερματισμού των ιδεολογιών, αλλά όταν πρόκειται για ντέρμπι τέτοιου επιπέδου, βγαίνουν στην επιφάνεια όλες οι διαφορές, κοινωνικές και πολιτικές. Το γήπεδο αποτελεί πεδίο αντιπαράθεσης και ένα ντέρμπι εξιτάρει περισσότερο…
Θέλει και ο κόσμος να «παίξει» ποδόσφαιρο σε τέτοια ντέρμπι. Δεν μπορεί όμως και περιορίζεται είτε σε λεκτικό πόλεμο και σωματική βία είτε σε συμβολική αντιπαράθεση με τη χρήση λαβάρων ή πανό. Μπορεί να χάθηκαν στον χρόνο και στην ισοπέδωση των κοινωνικών δομών και αξιών οι διάφορες πολιτικές και κοινωνικές έννοιες, αλλά στο γήπεδο επανέρχονται και χρησιμοποιούνται ως αντίβαρο του ποδοσφαιρικού θεάματος. Δεν φτάνει η νίκη στο γήπεδο. Θέλουν και νίκη στις κερκίδες, να περάσουν τα δικά τους μηνύματα και να κερδίσουν τον συμβολικό «πόλεμο», αφού στην κοινωνική πραγματικότητα όλα παραμένουν ίδια…