Θύμησες, πολλές θύμησες μας επιφύλαξε αυτή η εβδομάδα… Από τη μια ο Γκάλης και από την άλλη ο Φέργκιουσον. Δύο θρύλοι βρέθηκαν στα φώτα της επικαιρότητας, ξανά, για να μας πουν αντίο. Βεβαίως, του Γκάλη το αντίο ήταν ετεροχρονισμένο ενώ του Σερ του Βρετανικού ποδοσφαίρου απρόσμενο.

Για τους παλαιότερους ο Γκάλης ήταν η «στάμπα». Μας έβγαλε στους δρόμους για να μάθουμε μπασκετ. Οι αφίσες του κοσμούσαν τους τοίχους των υπνοδωματίων μας και κάναμε σαν τρελοί να δούμε παιχνίδια του Άρη Θεσσαλονίκης, όχι επειδή ήμασταν οπαδοί του, αλλά για να θαυμάσουμε τον Γκάλη. Το έπος του 1987 μας σημάδεψε για πάντα. Κάθε ενορία γέμιζε με παιδιά στα κλειστά για να παίξουν μπάσκετ. Τα γήπεδα γέμιζαν ασφυχτικά και στην Κύπρο. Οι θύμησες ζωντάνεψαν ξανά στην εκδήλωση που έγινε προς τιμή του και μαζεύτηκε στη Θεσσαλονίκη όλη η αφρόκρεμα του Ευρωπαικού μπάσκετ..

Όσο για τον Φέργκιουσον, μόνο οι αριθμοί σε ζαλίζουν…Αυτά όμως είναι για τους στατιστικολόγους. Για τον απλό φίλαθλο ο Σκωτσέζος τεχνικός ήταν η επιτομή της προπονητικής. Το όνομα του ήταν στα χείλη του κάθε ποδοσφαιρόφιλου ανά το παγκόσμιο. Ήταν η αύρα του, η προσωπικότητα του, η ποδοσφαιρική του ευφυιά, η ικανότητα του να δημιουργεί, η επιμονή του για τη νίκη…Ο Φέργκι δεν ήταν απλώς μάνατζερ. Ήταν το σύμβολο του σύγχρονου αγγλικού ποδοσφαίρου και μια «αλεπού» των Ευρωπαικών γηπέδων (απλώς θυμηθείται τον τελικό του τσάμπιονς λίγκ του 1999 κόντρα στην Μπάγερν).  

Γκάλης και Φέργκι , δύο εντελώς άγνωστες πορείες μεταξύ τους, αλλά με τόσα κοινά που γέμισαν με αγωνία και ευφορία τα βράδια μας, της δεκαετίας του 80’ και 90’ (ο Σερ μας έκανε το χατίρι μέχρι χθες…)