Με αφορμή την πρόσφατη πρόκριση της Μπάγερν και της Τότεναμ (σε βάρος της Άρσεναλ και της Ίντερ αντίστοιχα) με τον κανόνα του «εκτός έδρας γκολ», επανήλθε ξανά στο προσκήνιο η συζήτηση για το αν χρειάζεται σήμερα ο κανόνας αυτός. Είναι, άραγε, ετεροχρονισμένος ο κανόνας που θέσπισε πριν από μισό αιώνα (το 1965, αρχικά στο Κυπελλούχων, για αποφυγή ενός τρίτου παιχνιδιού) η Ουέφα; Την εποχή εκείνη η έννοια της «έδρας» είχε διαφορετική σημασία, καθώς, πέρα από δαπανηρά, ήταν και πολύ κουραστικά και σχεδόν εξαντλητικά τα ταξίδια. Οι ομάδες έφταναν κουρασμένες σε ξένες χώρες και αγωνίζονταν σε σχεδόν άγνωστες συνθήκες… Τα στατιστικά της εποχής έκαναν λόγο για επιτυχίες των φιλοξενούμενων ομάδων σε ποσοστό 16%.
Τότε, ο κανόνας του «εκτός έδρας γκολ» είχε σημασία. Σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Τα ταξίδια είναι στην ημερήσια διάταξη και λιγότερο χρονοβόρα και κουραστικά. Οι ομάδες είναι πλήρως επαγγελματικές και τα γήπεδα είναι γνωστά σχεδόν σ’ όλους τους ποδοσφαιριστές. Το μόνο που καταφέρνει ο συγκεκριμένος κανόνας είναι να βάζει «φρένο» στις ομάδες… Συνήθως στους πρώτους αγώνες οι ομάδες νιώθουν περισσότερο ευχαριστημένες με το να μη δεχθούν γκολ, παρά να πετύχουν. Ενδεικτικά είναι τα μόλις 6 γκολ που σημειώθηκαν σε 11 από τους 20 α΄ αγώνες των ημιτελικών του Τσάμπιονς Λιγκ την τελευταία δεκαετία!
Είναι εξωφρενικό η Ίντερ να ανταποδίδει το 3-0 στην Τότεναμ και ενώ δέχεται γκολ στην παράταση (έστω κι αν πέτυχε και αυτή) να μένει έξω. Πιο εξωφρενική είναι η περίπτωση των ημιτελικών του Τσάμπιονς Λιγκ του 2003 ανάμεσα σε Ίντερ και Μίλαν. Κοινή έδρα των δύο ομάδων που φέρνουν δύο ισοπαλίες (0-0 και 1-1) και την πρόκριση παίρνει η Μίλαν με το δήθεν… εκτός έδρας γκολ.