Δεν θα παρασυρθώ από τους (νέους) διθυράμβους για την ιστορική (από πλευράς σκορ πρώτου αγώνα) πρόκριση της Μπαρτσελόνα επί της Μίλαν. Δεν χρειάζεται άλλωστε, διότι, η άποψη μου για αυτή την ομάδα δεν έχει αλλάξει, ακόμη και όταν ταπεινωνόταν «εντός» και «εκτός» από τη Ρεάλ, ακόμη και όταν έχανε στο Μιλάνο… Απλώς προχθές στη ρεβάνς με τη Μίλαν μας ξεκαθάρισε ότι … δεν χρειάζεται Plan B. Από την στιγμή που είσαι αυθεντία σε κάτι δεν έχεις ανάγκη από εναλλακτικά σχέδια και κουτοπονηριές μέσα στο παιχνίδι. Εδώ και 4-5 χρόνια η Μπαρτσελόνα μπαίνει και παίζει ποδόσφαιρο. Ούτε «μάγοι», ούτε «εξωγήινοι» είναι οι παίκτες της. Απλώς έχει φτάσει στην κορύφωση του το total football που εμφύσησε ο Κρόιφ στην περίφημη Λα Μάσια και τίποτα περισσότερο. Οι Μέσι, Τσάβι, Ινιέστα, Φάμπρεγκας και οι υπόλοιποι αποδείχθηκαν καλοί μαθητές εμπνευσμένοι από ένα άλλο παιδί της Λα Μάσια, τον Πέπ Γκουαρδιόλα.

Κάποτε θα φτάσει το τέλος ή αν προτιμάτε θα κλείσει ο κύκλος και ενδεχομένως θα ανοίξει ένας νέος. Η Τσέλσι πέρυσι και η Ίντερ το 2010 τα κατάφεραν, παίζοντας σχεδόν αντι-ποδόσφαιρο με όλους τους παίκτες πίσω από την μπάλα. Κέρδισαν και οι δύο το τσάμπιονς λιγκ στο τέλος. Προφανώς κάτι ανάλογο μπορεί να γίνει και φέτος. Η ομάδα που θα βγάλει εκτός τους «Καταλανούς» να πάει «Γουέμπλει»…Η ουσία όμως είναι ότι – αυτό που έγραψα στην αρχή- : ότι η Μπαρτσελόνα των τελευταίων 4-5 χρόνων δεν χρειάζεται Plan B. Εναλλακτικά σχέδια χρειάζονται οι αντίπαλοι της, διότι η Ρεάλ και η κάθε Ρεάλ διαφορετικά θα παίξει κόντρα στην Μπάρτσα και διαφορετικά κόντρα σε οποιαδήποτε άλλη ομάδα (σ’ αντίθεση με την Μπάρτσα). Κάποιοι τα καταφέρνουν και οι περισσότερο όχι. Και αυτό είναι που κάνει «μυθική» και «μαγική» την έννοια, όχι την ομάδα και τους παίκτες της, Μπαρτσελόνα. Δεν έγινε ξαφνικά όλος ο κόσμος Μπαρτσελόνα. Απλώς του αρέσει και συναρπάζεται να βλέπει το Μέσι και την παρέα του να παίζουν ποδόσφαιρο χωρίς …. Plan B και να προσπαθούν οι «άλλοι» να τους αναχαιτίσουν και να τους στήσουν «ενέδρα» για να τους κερδίσουν.