Όταν είδα για πρώτη φορά τους James ήμουν στο Λονδίνο. Την δεύτερη φορά ήμουν στο θέατρο Βράχων στην Αθήνα. Μετά από λίγο καιρό βγάλανε αυτό το τραγούδι. Το έπαιζα με μανία στο ραδιόφωνο. Το λάτρευα. Το ένιωθα. Το ζούσα. Το τραγουδούσα. Σιωπούσα. Όλα γύρω μου σιωπούσαν. Όμως  όλες αυτές οι σιωπές μαζεμένες «φώναζαν».

Έτσι είναι η σιωπή. Φωνάζει. Φτάνει να μπορέσεις να την ακούσεις. Αν μπεις σε αυτή τη διαδικασία τότε σε ξεκουφαίνει. Ξέρω πολλούς σιωπηλούς ανθρώπους. Βασικά ξέρω μόνο σιωπηλούς ανθρώπους.

Μπορεί να λες πολλά, να συζητάς, μα γελάς, να έχεις φίλους, οικογένεια και σύντροφο και ουσιαστικά να μη μιλάς. Να μη λες τίποτα. Να μην εκφράζεις φόβο, για να μην το εκμεταλλευτεί κανείς, να μην λες τον πόνο σου για να μη δείχνεις ευάλωτος, να μην λες τα σώψυχά σου για να μην τα πουν αδυναμία.

Στην Κύπρο δεν μιλάμε. Ίσως φταίει και αυτή η γενική που σκοτώνουμε καθημερινά. Ίσως φταίει το περιορισμένο λεξιλόγιο της ξενολαγνείας μας. Ίσως φταίει και το ότι αν μιλήσουμε αυτό που θα πούμε θα το μάθει όλη η Κύπρος σε χρόνο dt.

Στην Κύπρο λοιπόν ξεχάσαμε να μιλάμε… να επικοινωνούμε… να υπάρχουμε μέσα από υπέροχες λέξεις, που γίνονται στίχοι, που γίνονται τραγούδια.

Say something από σήμερα για να έχεις να διηγείσαι ιστορίες… σε ένα υπέροχο αύριο…