Η απόδραση μας δεν θα μπορεί πια να είναι ούτε προς το μαύρο, ούτε προς το άσπρο ούτε προς το ασήμαντο γκρι. Η απόδραση μας επιβάλλεται να είναι προς έναν χρωματιστό ορίζοντα! Να χάνεται σε ένα ουράνιο τόξο και ο καθένας να κρατά τη δική του κορδέλα, όπως όταν παίζαμε γαϊτανάκι!

Η απόδρασή μας πρέπει να είναι μια διαδρομή που θα αφήνει εντελώς πίσω τις μιζέριες, τα αδιέξοδα και τα λάθη μας. Δεν μπορεί πια να είναι μια σκέτη υποταγή. Θα πρέπει να εμπεριέχει πλάνο, όραμα και πορεία.

Ποια θα πρέπει να είναι η σύγχρονη λατρεία; Η ΕΠΙΒΙΩΣΗ.

Όσοι παραμένουν στις σπηλιές τους λοιπόν… όσοι φοβούνται την φυγή, όσοι αποφεύγουν την αλλαγή και όσοι προσκυνούν την φυγοπονία, ας μείνουν τιμωρία.