Χτυπά το τηλέφωνο. Το απαντώ.
‘Κοπέλα μου... Αμόρφωτη είμαι, μεν γελάσεις. Θέλω να μου πεις ποιον αριθμό να πιάσω για το ρεύμα. Ευχαριστώ. Συγνώμη α… ευχαριστώ’.

Κρατώ το τηλέφωνο πιο σφιχτά. Βάζω πιο πιεστικά το ακουστικό στ’ αφτί μου. Θέλω να συνεχίσει να μιλά, αλλά, παύση.

Η τάχα αμόρφωτη γυναίκα, αχρείαστα και ταπεινά είπε ‘συγνώμη’ και ‘ευχαριστώ’. Ενώ εμείς, οι δήθεν ‘μορφωμένοι’, μόνο καγχασμούς εκσφενδονίζουμε.