Παρατηρώντας την πίσω όψη των ποδιών μου, κάτω χαμηλά στο ταλαιπωρημένο μου πέλμα, πρόσεξα εκείνο το στιβαρό κάθετο κόκκαλο που κρατά σαν κολώνα το υπόλοιπο μέλος. Πόσο δυνατό φαντάζει και επιβλητικό!

Τελικά… Κανείς και τίποτα δεν υπερισχύει χωρίς πυλώνα!

Σε όλα επιβάλλεται μια στήριξη, μια ραχοκοκαλιά, ένα… κατάρτι.

Έτσι και η κοινωνία πρέπει να αναζητά τη δική της αντιστήριξη. Να μην γέρνει δεξιά και αριστερά, κι ούτε να ταλαντεύεται στη μέση.