Να ’ταν το κεφάλι μου μια σβούρα… να μην προλαβαίνει να δει το κακό του κόσμου!
Και να στριφογύριζα σαν τον δερβίση, και να φρενάριζα -μόνο- για να αρπάξω την ομορφιά του.
...Και ατέλειωτες σκέψεις να γυροφέρνουν το μυαλό. Που στροβιλίζονται μαζί με τα αρχεία και τα δεδομένα, ανατρέποντας, -προς στιγμής- τις αντιλήψεις και τα απωθημένα.
Κι όλα αυτά, να σε αφοπλίζουν, αφήνοντάς σε ένα ανίκανο άτομο να κάνει pause.
Παύση. Ωωω! Τι γλυκασιά σου προκαλεί. Τι ηρεμία! Από τη μια η σβούρα - ο μικρός μου τυφώνας, κι από την άλλη η παύση, ο μικρός μου καημός.