Κλικ, τρικ, κλι-τρικ.
Τα δάχτυλα του ενός χεριού μου, ανασηκώνονται με ρυθμό πάνω στην επιφάνεια του κρύου τραπεζιού. Κάθε ακροδάχτυλο αγγίζει αποφασιστικά τη βάση και μετά… μαζεύεται απότομα για να αφήσει το επόμενο δάχτυλο ν’ αγγίξει το τραπέζι.
Κατά τη διάρκεια της σκυταλοδρομίας των δαχτύλων μου, οι σκέψεις πυκνώνουν όπως τα σύννεφα του σημερινού πρωινού: το κραχ το παρατεταμένο, το ύποπτα ξεχειλωμένο, με τις νέες αποκλίσεις και ανακλήσεις, πού μας οδηγεί;
Κλικ, τρικ, κλι-τρικ. Για δες! Τα δάχτυλά μου χορεύουν κλακέτες στο τραπέζι, την ώρα που οι διαπραγματευτές χορεύουν φλαμένκο στο πάτωμα του eurogroup. Όλε!