Αν όλοι αυτοί, που αρμενίζουν στα πελάγη μας, υπερίπταντο σαν νυχτερίδες με σόναρ, θα τους φοβόμασταν λιγότερο. Θα ήταν ένας ορατός κίνδυνος και θα τον σημαδεύαμε!
…Αλλά, είναι γυμνοσάλιαγκες και σκίζουν κύματα και οικόπεδα με αριθμό 2 και 9.

Αν, για όλους αυτούς που μας λιμπίζονται, είχαμε τον δικό μας μπάτμαν-νυχτερίδα, δεν θα νιώθαμε καμιά φοβέρα!
…Αλλά, μείναμε με τις εύθραυστες, διάφανες φτερούγες του, σε ένα νησί χωρίς άμυνες!