Έντονο χνώτο έβγαζαν τα ουρλιαχτά του, σαν έσκιζαν την πλάση εκείνο το παγωμένο σούρουπο του Μάρτη…
Όπως το κάλεσμα ενός μοναχικού λύκου, έτσι έμοιαζε και η δική του κραυγή. Μόνο, που η δική του φωνή, ήταν παραλήρημα οργής κι απελπισίας.
Άντεξε, με υποταγή, τις εξελίξεις -ένα χρόνο τώρα-! Καιρός να μεταμορφωθεί σε λύκο, να ακονίσει τα νύχια και τα δόντια του… και να γίνει αιμοβόρος!
Λύκος θα γίνει, θα θεριέψει, για να πάρει το αίμα του πίσω. Λύκος… όχι λυκάνθρωπος, γιατί αυτός έχει και τη ‘μαλακή’ του όψη!!!