Βλέπω τηλεόραση και είναι σαν να παρακολουθώ το πέλαγος της απελπισίας μας.
Παρακολουθώ επικαιρότητα και γίνομαι μάρτυρας της θλιβερής πραγματικότητάς μας.
Σαν μας κοιτώ, τόσο χαμένους και τόσο αποσβολωμένους, συνειδητοποιώ την επικίνδυνη χειραγώγησή μας!
Σβήνω την έγχρωμη οθόνη και τα μαύρα γεγονότα της ζωής μας ταιριάζουν γάντι σ’ ένα film noir.
Υπάρχει τρόπος να κλείσει αυτός ο εφιάλτης;