Εν ώρα λειτουργίας, πρωινό Κυριακής.
Αφού τέλειωσε με το μέτρημα του δίσκου, ο επίτροπος κατεβαίνει βιαστικός από το παγκάρι του. Έπρεπε να σβήσει τα τριάντα-τόσα κεριά που άναψαν οι πιστοί και γέμισαν το μανουάλι της εισόδου.
Μια Φιλιππινέζα στεκόταν λίγο πιο κει, σκυφτή, απορροφημένη… Η μακριά της πλεξούδα έφτανε μέχρι τη μέση της και η φαρδιά, δανεικιά φούστα της σκέπαζε τους αστραγάλους της.
Ο επίτροπος προσπερνά τον διπλανό του, κάνει ελιγμό να αποφύγει την κυρία παραδίπλα, ακολουθεί μια αστάθεια στην πορεία του και πέφτει πάνω στο κορίτσι από τις Φιλιππίνες. Εκεί σταματά. Πιάστηκε το κουμπί του σακακιού του στην πλεξούδα της μελαψής κοπέλας!
Πώς τα κατάφερε ο επίτροπος και παγιδεύτηκε έτσι στα μαλλιά της… Γελοίο μου φάνηκε προς στιγμής. Κι εκεί που έμοιαζε με ψάρι που σπαρταρούσε να ξεφύγει από το δίχτυ, τον βλέπω να γυρίζει προς τον άλλο επίτροπο και να του ζητά ψαλίδι! Στα δευτερόλεπτα που ακολουθούν εκείνος, ακόμα πιο εκνευρισμένος, παλεύει να απελευθερώσει το… κουμπί του, αλλά τώρα ήταν πιο κοκκινωπός.
‘No… please sir’, του λέει με σπαραγμό η νεαρή Φιλιππινέζα, που εν τω μεταξύ, πάλευε κι αυτή να ξεφύγει από το κουμπί του. Ο επίτροπος και η κοπέλα έδιναν μάχη με τις τρίχες, το κουμπί, το ψαλίδι και τον χρόνο. Και εκεί που έβλεπες το ψαλίδι να κατεβαίνει απειλητικά προς το μαλλί της, γίνεται το θαύμα! Απελευθερώνεται το κουμπί του επιτρόπου και η αναμαλλιασμένη πλεξούδα επιστρέφει ακέραιη στη ράχη της κατόχου της.