Κρατώ την αναπνοή μου… 21 δευτερόλεπτα!
Ξαναβυθίζομαι αργά, αδιαμαρτύρητα… Το νερό σκεπάζει το πρόσωπο, σαν μια διάφανη μεμβράνη. Δειλά-δειλά μπαίνω στην υγρή απομόνωσή μου. Τι ανακούφιση!
Κλείνω τα μάτια. 18 και μισό και βγαίνω! Έλλειψη οξυγόνου.Τι πάω να κάνω; Οδηγούμαι σε μιθριδατισμούς.
Όλα με πνίγουν, όλα με ξεγελούν και όλα με οδηγούν σε ανυπαρξία. Ποια απόμεινε αξία;
Και το υγρό στοιχείο να με αποπλανά! Νομίζω πως διάφανα με γαργαλάει, αλλά εκείνο τελικά που κάνει, είναι να με σκοτώνει σιγά-σιγά.