Εάν η Ελλάδα είχε οδηγηθεί σε πρόωρες εκλογές τότε υπήρχε ο κίνδυνος αδιεξόδου με απρόβλεπτες συνέπειες. Πρώτο, γιατί μετά και το κλείσιμο της ΕΡΤ κανείς δεν μπορούσε να αποκλείσει την πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ  με σοβαρή πιθανότητα σχηματισμού κυβέρνησης υπό τον Αλέξη Τσίπρα, εάν βέβαια συναινούσε το ΚΚΕ, κάτι που δεν είχε πράξει το 2012. Αυτό όμως, λαμβανομένου και της σκληρής θέσης του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στο μνημόνιο, ίσως σήμαινε και την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ. Σαφώς αυτό είναι κάτι που ούτε ήθελαν να σκέφτονται οι Σαμαράς, Κουβέλης και Βενιζέλος. Δεύτερο, εάν η ΝΔ κέρδιζε τις εκλογές, κάτι που ήταν πιθανό, δύσκολα θα μπορούσε να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση άρα θα έπρεπε να συνάψει συμμαχία. Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι τυχόν διάσπαση του κυβερνητικού σχήματος εκείνη τη στιγμή θα επέτρεπε στα ίδια κόμματα να συνεργαστούν και πάλι την επόμενη των εκλογών, κάτι που αντιλαμβάνονταν οι  Σαμαράς, Κουβέλης και Βενιζέλος. Πέραν όμως του ΠΑΣΟΚ κανείς άλλος δεν ήταν διατεθειμένος να συνεργαστεί με τη ΝΔ. Άρα, είτε με πρώτο τον ΣΥΡΙΖΑ είτε με πρώτη τη ΝΔ σοβαρό ήταν και το ενδεχόμενο πλήρους αδιεξόδου, δηλαδή με τις διερευνητικές εντολές να αλλάζουν χέρια, ταυτόχρονα την άρνηση των κομμάτων να συνεργαστούν και βεβαίως την πιθανότητα 2^ης και 3^ης εκλογικής αναμέτρησης. Την ίδια ώρα που η αβεβαιότητα θα υφίστατο αυτό θα ήταν καταστροφικό για τη χώρα. Συνεπώς, στα πιθανότερα σενάρια οι συνέπειες είναι απρόβλεπτες. Ακριβώς γι’αυτό το λόγο Σαμαράς και Βενιζέλος δεν είχαν επιλογή παρά να καταλήξουν σε συμβιβαστική λύση, έστω και χωρίς τη ΔΗΜΑΡ και να αποφύγουν τις πρόωρες εκλογές.