Αρχικά ενδυναμώνει το σιωπηλό αντιμνημονιακό μέτωπο που σιγά-σιγά φαίνεται να στήνεται. Η καταψήφιση του μνημονίου στη βουλή έχει καταγράψει ξεκάθαρα τις προθέσεις των κομμάτων όσον αφορά το μνημόνιο. ΑΚΕΛ, ΕΔΕΚ, Οικολόγοι και Συμμαχία Πολιτών έχουν ένα κοινό στοιχείο. Έχουν καταψηφίσει το μνημόνιο και έχουν πλέον εκφράσει την αντίθεση τους στην οικονομική πολιτική της Τρόϊκα. Αυτό τους κατατάσσει στις λεγόμενες αντιμνημονιακές δυνάμεις. Από την άλλη ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ και η μερίδα του ΕΥΡΩΚΟ η οποία έχει στηρίξει τον Νίκο Αναστασιάδη, ως κυβερνητική παράταξη θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως μνημονιακές δυνάμεις, παρόλο που κατά καιρούς και από μερικούς εξ αυτών έχει υπάρξει αντίδραση κατά του μνημονίου. Οι ισορροπίες όμως είναι λεπτές αφού η αριθμητική υπεροχή των λεγόμενων μνημονικών δυνάμεων υπήρξε αμελητέα, μόλις 1 ψήφος, με την ψηφοφορία τη μέρα της ψήφισης του μνημονίου να είχε σταματήσει στο 29-27. Συνεπώς, η δημιουργία ενός κόμματος το οποίο, εάν επαληθευτούν οι δημοσκοπήσεις φαίνεται θα έχει παρουσία, αυτή τη περίοδο θεωρείται εξαιρετικής σημασίας. Γιατί απλούστατα θα καταγράψει δύναμη η οποία θα προστεθεί στο αντιπολιτευτικό στρατόπεδο με ότι αυτό σημαίνει. Εάν μάλιστα απορροφήσει ποσοστά και από το κυβερνών ΔΗΚΟ αποκτά ακόμα μεγαλύτερη αξία αφού θα αποδυναμώσει το κυβερνητικό στρατόπεδο αλλάζοντας και τις ισορροπίες στη βουλή στις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Σαφώς και πολλά θα εξαρτηθούν από το αποτέλεσμα του εκλογικού συνεδρίου στο ΔΗΚΟ και από το εάν τελικά το ΔΗΚΟ θα μπορέσει ή όχι να περιορίσει τις εκροές προς το κόμμα Λιλλίκα.

Επιπλέον, η κίνηση Λιλλίκα ενδεχομένως να σημάνει την επαναχάραξη του κεντρώου χώρου. Η ενδεχόμενη και δημοσκοπικά διαφαινόμενη, τουλάχιστο μέχρι τώρα, εισροή ποσοστών της Συμμαχίας πολιτών από το ΔΗΚΟ και το ΕΥΡΩΚΟ, θα δημιουργούσε μια ισορροπία στα κόμματα του κέντρου. Θα έφερνε δηλαδή τα τρία κόμματα ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ και Συμμαχία Πολιτών, σε μια ποσοστιαία στοίχιση χωρίς κάποιο από αυτά πλέον να υπερισχύει σημαντικά. Εάν ακόμα η Συμμαχία Πολιτών εισπράξει ποσοστά από ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ, και δημοσκοπικά φαίνεται να εισπράττει κυρίως από το ΑΚΕΛ, αυτό συνεπάγεται περαιτέρω ισορροπία στη δύναμη των τριών κομμάτων αλλά ταυτόχρονα και ενδυνάμωση του ενδιάμεσου χώρου κάτι που μελλοντικά ίσως του επιτρέψει να διεκδικήσει με αξιώσεις ακόμα και την προεδρία της δημοκρατίας χωρίς απαραίτητα τη στήριξη των μεγάλων κομμάτων. Αυτό θα διαφοροποιούσε άρδην τις ισορροπίες στο κομματικό σκηνικό και θα καθιστούσε τον ενδιάμεσο χώρο ως τον ρυθμιστή με τη σημασία της λέξης.