Παρατηρώντας τα πηγαδάκια κάπου σε κάποιο μέρος της Λευκωσίας ένας απλός πολίτης τις τελευταίες μέρες έχει δηλώσει το εξής:

…..όταν βλέπω την κ. Βελκουλέσκου να μπαίνει στο προεδρικό συνήθως μπαίνει θυμωμένη και φοβάμαι ότι θα απαιτήσει κάτι. Εάν την δω να βγαίνει χαμογελαστή τότε καταλαβαίνω ότι μας έχει επιβάλει κάτι καινούργιο.

Αυτό αποτυπώνει την αίσθηση που επικρατεί στην κοινωνία για τα επιβαλλόμενα μέτρα της Τρόικα.Το ερώτημα όμως είναι το εξής: όντος ευθύνεται για όλα η Τρόικα; Τις τελευταίες μέρες έχουν περάσει από όλα τα ΜΜΕ αρκετοί, είτε πολιτικοί, είτε οικονομολόγοι, είτε νομικοί, είτε  άλλοι. Εξαιρουμένων ίσως ενός ή δύο, όλοι επιχείρησαν να ρίξουν το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης στην Τρόικα. Οι πλείστοι έχουν χρησιμοποιήσει λέξεις όπως εισβολή, αττίλας, είμαστε σε πόλεμο, μας διέλυσαν και αρκετές άλλες. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι η Τρόικα  βάσει σχεδίου προσπαθεί να επιβληθεί στον κυπριακό λαό. Κανείς όμως δεν τοποθετήθηκε στις ευθύνες του ιδίου του κράτους σε όλα τα επίπεδα. Γιατί δεν φρόντισαν οι τράπεζες να προχωρήσουν σε αναδιάρθρωση εγκαίρως ή τουλάχιστο γιατί δεν τους έχει επιβληθεί; φταίνε ίσως και κάποια κόμματα; φταίνε και όσοι σε κάθε πιθανό επιβαλλόμενο μέτρο διαμαρτύρονται και δεν αφήνουν την εκάστοτε κυβέρνηση να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις με αποτέλεσμα η χώρα να είναι κοντά σε χρεωκοπία; φταίνε ίσως περισσότερο και οι πολίτες που πάνε στην κάλπη και ψηφίζουν απλά ότι τους λένε; χωρίς κρίση και χωρίς κριτική; που ψηφίζουν και πάλι το κόμμα τους και επιτρέπουν την ατιμωρησία και μετά οι ίδιοι αυτοί πολίτες διαμαρτύρονται; Ας αναλογιστεί ο κάθε ένας τις ευθύνες του.

Εκτός Τροίκας

Τέσσερα κόμματα μέχρι τώρα έχουν εκφραστεί για έξοδο από το μνημόνιο και την Τρόικα. Γιαννάκης Ομήρου, Δημήτρης Συλλούρης, Ανδρέας Κυπριανού και Γιώργος Περδίκης έχουν τοποθετηθεί ξεκάθαρα για την αναγκαιότητα επ’ αυτού. Εάν δηλαδή ο κυπριακός λαός θα κάθεται κάθε μερικούς μήνες μπροστά στους δέκτες των τηλεοράσεων και θα περιμένει μέχρι της 1.00 το πρωί να δει εάν ο πρόεδρος του λογομάχησε με την κ. Λαγκάρντ ή εάν κατάφερε να «διασώσει» τη χώρα του από τυχόν πτώχευση και εάν τελικά η Τρόικα επέβαλε επιπλέον απαιτήσεις για να εγκρίνει τη δανειακή σύμβαση τότε να του λείπει. Πέραν αυτού, εάν η κυπριακή δημοκρατία θα είναι όμηρος της Τρόικα ξεπουλώντας την εθνική της κυριαρχία με συνέπεια τυχόν υπαναχώρηση σε θέματα κυπριακού ή τυχόν υποθήκευση του φυσικού αερίου, τότε πάλι να της λείπει.