Στη δύσκολη εποχή που μπαίνει το κυπριακό ποδόσφαιρο, με τα οικονομικά προβλήματα να «ρίχνουν» προς τα κάτω την ποιότητα των ομάδων, φαίνεται να δημιουργείται μια ανάγκη που η σημασία της είναι μεγαλύτερη από προηγουμένως.

Αυτή του παίκτη-προσωπικότητας. Ήταν, βεβαίως, πάντα αναγκαίο οι ομάδες που θέλουν να πρωταγωνιστήσουν να έχουν ποδοσφαιριστές που λειτουργούν στον αγωνιστικό χώρο πέρα από την «απλή» ποδοσφαιρική τους ιδιότητα. Να αποτελούν, δηλαδή, πηγή έμπνευσης και να παρασύρουν και τους υπόλοιπους στο να δώσουν το κάτι παραπάνω. Ο παίκτης-προσωπικότητα δεν θα χαρίσει στην ομάδα μόνο βαθμούς. Θα της χαρίσει επίσης κύρος αλλά και ανησυχία απέναντι στους αντιπάλους. Θα της δώσει μια στιγμή μαγείας, αυτήν τη στιγμή που χρειάζεται η κάθε ομάδα για να προσελκύσει οπαδούς στο γήπεδο. Υπάρχουν, λοιπόν, ομάδες που θα ξεχωρίσουν φέτος γιατί έχουν αυτούς τους παίκτες-προσωπικότητες. Καλύτερο παράδειγμα από τον Σανγκόι και τον Απόλλωνα, για να επιβεβαιωθούν τα γραφόμενά μας, δεν υπάρχουν. Τέτοιες προσωπικότητες υπάρχουν βεβαίως και στις άλλες ομάδες. Όπως είναι ο Μαντούκα στον ΑΠΟΕΛ, ο Ασίς στην Ομόνοια, ο Μπεμπέ στην ΑΕΛ, ο Γκαρσία στην Ανόρθωση, ο Φαν Ντάικ στην ΑΕΚ, ακόμη και ο Φερναντέζ στη Δόξα, ο Λεόν στη Νέα Σαλαμίνα. Ποδοσφαιριστές που ξεχωρίζουν και κάνουν στους αγώνες τη διαφορά.

Για τις άλλες ομάδες, όπως η ΕΝΠ, ο Ερμής, η ΑΕΚ Κουκλιών, ο Άρης, η Αλκή και ο Εθνικός δεν γνωρίζουμε αν κάποιος από τα νέα αποκτήματα μπορεί να παίξει αυτό τον ρόλο. Το μόνο που γνωρίζουμε, είναι ότι αποτελεί μεγάλη ανάγκη να τον βρουν και να αποκτήσει μάλιστα αυτό τον ρόλο. Ειδάλλως θα «ισοπεδωθούν» από τις προσωπικότητες των αντιπάλων.