Ήταν Πέμπτη, αργά το απόγευμα. Λίγες μέρες μετά τα όσα εκτυλίχθηκαν στο Eurogroup. Ήμουν στο γραφείο και είχα πολλές εκκρεμότητες. Είχα όμως και πολλά στο μυαλό, να γυροφέρνουν βασανιστικά. Ήθελα να εκτονωθώ, να ‘αδειάσω’. Σταμάτησα ότι έκανα και έγραψα μια ‘ευχαριστήρια’ επιστολή στη Μέρκελ. Και την έκανα post στο Facebook. Παρόλο που δεν με ξέρει ούτε η μάνα μου, περισσότεροι από 15 χιλιάδες άτομα, διαβάζοντάς την, πάτησαν Share. Στην ουσία, την ευχαριστούσα γιατί μας ‘τσίγκλησε’, γιατί μας ταρακούνησε. Σε εκείνο το post, όντας φορτισμένος, έγραψα διάφορα. Μεταξύ άλλων και πως η καλύτερη ‘επένδυση’ είναι τα παιδιά. Ενδεχομένως, ορισμένοι ταυτίστηκαν με αυτό και γι’ αυτό ίσως το ‘κόλλησαν’ και στον δικό τους ‘τοίχο’. Ήταν, όμως, και κάποιος φίλος που διαφωνούσε έντονα ισχυριζόμενος πως δεν θα μπορούσε με τίποτα να κάνει παιδιά σήμερα. Αν κατάλαβα καλά, δεν του το επιτρέπει η σημερινή οικονομική στενότητα… Μπήκε, μάλιστα, στον κόπο να με ‘στολίσει’ με διάφορα κοσμητικά επίθετα γιατί ‘τόλμησα’, μάλλον, να θίξω το συγκεκριμένο θέμα. Ειλικρινά, δεν το πήρα προσωπικά, είναι όμως λυπηρό ότι όλο και περισσότεροι συνομήλικοί μου διστάζουν-αρνούνται-φοβούνται να κάνουν παιδί. Πως θα γίνεται πλέον; Μόνο αν ο πατέρας είναι εφοπλιστής και η μάνα υψηλόβαθμο στέλεχος σε πολυεθνική, θα μπορούν να συνουσιαστούν χωρίς προφυλάξεις; Μέχρι και τα παιδιά, με εισοδηματικά κριτήρια θα γίνονται; Πριν βιαστούμε να απορρίψουμε κάτι, καλό θα ‘ταν να ανατρέξουμε λίγο πίσω. Όπως μου είχε πει πρόσφατα σε μια συνέντευξη και κάποιος καλλιτέχνης που εκτιμώ βαθύτατα, «Δεν μπορείς να αφήνεις το πίσω. Αυτό που σε γέννησε. Αλλιώς τι θα γεννήσεις εσύ; Θα γεννήσεις κάτι μετέωρο, αν κι εσύ είσαι μετέωρος». Εμείς δηλαδή πως γίναμε; Εσείς πως γίνατε; Πως υπάρχουμε και πως υπάρχετε; Και πως μεγαλώσαμε χωρίς να μας λείψει τίποτα; Σύμφωνα με τη λογική αυτή, εγώ δεν θα ‘πρεπε να υπάρχω. Ούτε οι περισσότεροι από εμάς. Ή μήπως ήρθαμε ουρανοκατέβατοι; Εξ όσων θυμάμαι, πάντως, ο μοναδικός διαφορετικός τρόπος γονιμοποίησης ανά τους αιώνες ήταν ο κρίνος… Ειλικρινά, με μισθό 100 και κάτι λίρες, γυναίκα που δεν δούλευε, ένα αυτοκίνητο Fiat 128 και σπίτι με ενοίκιο, είναι να απορεί κανείς πως διανοήθηκε ο πατέρας μου να κάνει τρία παιδιά. Θα ‘πρεπε να τον είχαν τουφεκίσει στην πλατεία του χωριού. Και μαζί, τους περισσότερους από τους πατεράδες μας. Κανονικά, εκτελεστικό απόσπασμα.

Μέσα σε όλα αυτά τα ερωτήματα και τις διαπιστώσεις, μαθαίνουμε ότι η κόρη μας θα αποκτήσει αδερφάκι. Ήταν εκείνες τις περίεργες μέρες που -με όλα αυτά που ακούγαμε από τηλεοράσεως- τα συναισθήματά μας εναλλάσσονταν διαρκώς και ταχύτατα σαν τραγούδια σε jukebox συνοικιακού μπαρ. Οι περισσότεροι φίλοι που μάθαιναν τα νέα μας εκδήλωναν τον ενθουσιασμό τους. Ήταν όμως και κάποιοι που ξεστόμιζαν (ή ένοιωθες ότι ήθελαν να ξεστομίσουν) την ατάκα ‘Μα κάνεις παιδί σε τέτοιες εποχές;’. Μέχρι και η παιδίατρος το είπε, μεταξύ σοβαρού και αστείου. Συγνώμη, αλλά στη ζωή δεν είναι όλα λογιστικές πράξεις. Εγώ σπίτι μου δεν έχω ταμειακή μηχανή, ούτε καν υπολογιστική. Ζυγαριά έχω. Και δυόμισι χρόνια τώρα με την Ανδρεάνα, βάζω στα αριστερά της ζυγαριάς αυτά που της προσφέρουμε και στα δεξιά αυτά που μας ‘προσφέρει’. Και μαντέψτε τι; Ως διά μαγείας η ζυγαριά γέρνει πάντα στα δεξιά. Συγχωρέσετε με, όμως, που δεν βρίσκω τις κατάλληλες λέξεις για να περιγράψω πόσο ‘πλούσιος’ είμαι. Κάποιος τώρα ίσως θα σκέφτεται ότι όλα αυτά τα λέω για να νοιώσω καλύτερα. Παρηγοριά στον άρρωστο, ένα πράγμα. Μπορεί να ‘ναι κι έτσι. Ο χρόνος θα δείξει αν είμαι λάθος (και πόσο). Αν είναι, όμως, στο τέλος να μετανιώσω, προτιμώ να μετανιώσω για κάτι που έκανα παρά για κάτι που δεν έκανα…