Ξέρετε εκείνο το κουτί με τα φρουτάκια που σκίζεις το χάρτινο περιτύλιγμα και ανακαλύπτεις μια διαφορετική γεύση, και δε ξέρεις τι γεύση θα πετύχεις κάθε φορά…

Στην υπεραγορά της γειτονιάς μου εργοδοτούν χαρισματικά παιδιά. Κάθε φορά που ένας / μια πελάτης / πελάτισσα  φτάνει στο ταμείο καθώς αυτός / αυτή  πληρώνει τα παιδιά αυτά τον / την βοηθούν συσκευάζοντας τα τρόφιμα.  Ομολογώ ότι είχε καιρό να πετύχω την συγκεκριμένη κοπέλα και έτσι σήμερα όταν την είδα χαμογέλασα και της το είπα. Χαμογέλασε και με χαιρέτισε. Το χαμόγελο της σήμερα ήταν διαφορετικό. Ήταν πολύ ευγενική και εξυπηρετική, με ρώτησε το όνομα μου και την ηλικία μου. Και μετά μου είπε πέθανε η μάμα μου. Και το πρόσωπο της σκοτείνιασε. Είχε καρκίνο. Ήταν 54. Λυτρώθηκε, λέει ο παπάς μου. Λείπει μου.

Συγγνώμη μου λέει η ταμίας θέλετε να πάρετε ακόμη κάτι για να συμπληρώσετε το ποσό και να σας δώσω κουπόνια; Πήρα ένα κουτί φρουτάκια και τα πρόσφερα στην Γιαννούλα.

Πάντα θα σου λείπει αγάπη μου γιατί η μαμά είναι μία και τίποτε δε μπορεί να την αντικαταστήσει. Μόνον ο χρόνος θα σε κάμει να νοιώσεις καλύτερα.   Αλλά πάντα θα την σκέφτεσαι.

Σήμερα και αύριο στα φανάρια, συμπολίτες μας προσφέρουν αγάπη σε μικρές δόσεις 2, 5 ή 10 ευρώ. Ραδιομαραθώνιος 2016. Γιατί αλήθεια ποια και ποιος από μας δεν έχει σιγοτραγουδήσει τον στίχο: κι αν η ζωή με χίλιους τρόπους σε ξεγέλασε, χαμογέλασε στον ήλιο χαμογέλασε.

Εγώ σήμερα χαμογέλασα στη Γιαννούλα. Και φωτίστηκε η καρδιά μου. Ήταν η πιο ανθρώπινη και αληθινή συζήτηση που έκαμα σήμερα