Πριν από λίγες μέρες, πριν την μεγάλη ανατροπή της Μπαρτσελόνα επί της Μίλαν, είχα σχολιάσει αρνητικά τις αναλύσεις που έγιναν μετά τα τρία συνεχόμενα χαστούκια που δέχτηκαν οι «μπλαουγκράνα» από Ρεάλ Μαδρίτης και Μίλαν («Επιφανειακές αναλύσεις» 4 Μαρτίου 2013-  http://www.sigmalive.com/blog/karagiannisv/2013/03/264 ). Αυτές που έλεγαν πως για την κακή εκείνη εικόνα, δεν έφταιγε κανείς άλλος, από την απουσία του Βιλανόβα και την φυγή του Γκουαρντιόλα το περασμένο καλοκαίρι. Η εικόνα της Μπαρτσελόνα κόντρα στη Μίλαν διέψευσε πανηγυρικά όσους υποστήριζαν ότι αυτό είναι το πρόβλημα της ομάδας της Καταλονίας. Φυσικά, ως συνήθως, περάσαμε στο άλλο άκρο. Από τον μηδενισμό στην αποθέωση. Με την ίδια ακριβώς ευκολία που η αποθέωση θα γίνει και πάλι μηδενισμός όταν η Μπαρτσελόνα θα ξαναχάσει κάποιο σημαντικό παιχνίδι. Ε, λοιπόν ας ψάξουμε αυτό το… κάτι ενδιάμεσο στον μηδενισμό και την αποθέωση.

Το… ενδιάμεσο λέει ότι η Μπαρτσελόνα, αν αφεθεί να εφαρμόσει το παιχνίδι της, αυτό που ονομάζουμε passing game, κατοχή μπάλας και προώθηση των ακραίων αμυντικών της ή αλλιώς plan A, τότε την έβαψες. Γι’ αυτό άλλωστε η ομάδα αυτή έχει ξεχωρίσει τόσο πολύ τα τελευταία 5 χρόνια έχοντας ανάλογες επιτυχίες στην Ευρώπη και την Ισπανία. Το ενδιάμεσο όμως, δεν παραγνωρίζει το γεγονός πως αυτή η ομάδα, όταν δεν αφεθεί να εφαρμόσει το plan A, συνήθως χάνει ή δεν κερδίζει, συνήθως αποκλείεται σε διπλούς αγώνες. Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά και κανείς δεν μπορεί να παραγνωρίσει ότι η συχνότητα με την οποία πλέον η Μπαρτσελόνα δεν μπορεί να εφαρμόσει αποτελεσματικά το plan A της, γίνεται όλο και μεγαλύτερη. Τελικός Κυπέλλου Ισπανίας κόντρα στη Ρεάλ πριν 2 χρόνια, Σούπερ Καπ, Πρωτάθλημα και Κύπελλο πέρσι και φέτος και πάλι από τη Ρεάλ. Αποκλεισμός από την Ίντερ και την Τσέλσι στο Τσάμπιονς Λιγκ και η φετινή ήττα από τη Μίλαν με 2-0. Θα μπορούσε κάποιον να προσθέσει σ’ αυτή τη λίστα και τη νίκη της Σέλτικ φέτος ή και την εμφάνιση της Σπαρτάκ Μόσχας στο Καμπ Νόου στη φάση των Ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ.

Το πρόβλημα των Καταλανών ήταν και είναι -και θα γίνεται όλο και πιο σοβαρό όσο περνά ο καιρός- η απουσία plan B.  Αυτό δεν έχει βρεθεί και δεν βρέθηκε ούτε στο παιχνίδι με τη Μίλαν. Η Μπαρτσελόνα δεν έκανε τίποτα περισσότερο κόντρα στην Μίλαν, από την εφαρμογή της γνωστής συνταγής. Τι άλλαξε σε σχέση με το 2-0 του πρώτου αγώνα; Δύο πράγματα. Η διάθεση των παικτών της Μπαρτσελόνα και το πάθος τους να παίξουν σαφώς καλύτερη άμυνα και δεύτερον (και σημαντικότερο για μένα) η τραγική προσέγγιση του Αλέγκρι στον αγώνα. Η Μίλαν δεν έκανε τίποτα απ’ όσα είχε κάνει στο πρώτο παιχνίδι όχι γιατί δεν την άφησε η Μπαρτσελόνα, αλλά γιατί ο Αλέγκρι σχεδίασε κάτι διαφορετικό για τον επαναληπτικό. Στο Καμπ Νόου έστησε την ομάδα του για να πετύχει το πολύτιμο γκολ, ενώ στο Σαν Σίρο την έστησε για να μην δεχθεί γκολ.  Δεν φταίει η Μπαρτσελόνα επειδή ο Κονστάντ βγαίνει σαν πρωτάρης στη φάση του 3^ου γκολ της Μπαρτσελόνα, ούτε επειδή πριν ο Ζαπάτα «πουλάει» τη μπάλα όπως ένα παιδί σε σχολικό αγώνα. Για να συμβεί μία τόσο μεγάλη ανατροπή χρειάστηκαν τέσσερα πράγματα.

• Η εξαιρετική μέρα της Μπαρτσελόνα.
• Η τραγική μέρα της Μίλαν
• Η συγκυρία
• Και η τύχη

Αν κάποιο από αυτά απουσίαζε από το Καμπ Νόου την περασμένη Τρίτη, η πρόκριση θα ήταν στην Μίλαν και εξηγώ.

Τα πρώτα δύο δεν νομίζω ότι χρειάζονται περαιτέρω ανάλυση. Η Μπαρτσελόνα ήταν σε καλή μέρα και η Μίλαν σε κακή. Από εκεί και πέρα η συγκυρία του αγώνα ευνόησε τη Μπαρτσελόνα που σκόραρε στην πρώτη της φάση στο παιχνίδι, μόλις στο 5^ο λεπτό. Η ψυχολογία είναι το Α και το Ω σε τέτοιου είδους παιχνίδια και ένα γκολ στο πρώτο 5λεπτο είναι ιδανικό για την ομάδα που ψάχνει την ανατροπή και οδυνηρό για την αντίπαλό της.

Η τύχη έχει φυσικά να κάνει με την φάση του Νιάνγκ. Η Μίλαν έχασε την καλύτερη φάση του αγώνα στο πιο καίριο σημείο του παιχνιδιού. Μετά το γκολ του Μέσι στο 5΄, η Μίλαν ξεπέρασε το σοκ και κράτησε την άμυνά της και φυσικά το σκορ πρόκρισης. Βγήκε στην επίθεση σε κάποιες φάσεις με τον Ελ Ζαραουί και τον Μπόατενγκ και στο 38΄ είδε τον Νιάνγκ να αστοχεί σε μοναδική ευκαιρία. Η πρόκριση τέλειωνε εκεί για την Μπαρτσελόνα. Είχε όμως και την απαραίτητη τύχη, εκτός φυσικά από την συγκυρία και την εξαιρετική απόδοση. Σε εκείνο το σημείο είναι που ακούστηκαν για πρώτη φορά τα συνθήματα των οπαδών της Μίλαν. Γιατί προφανώς πίστεψαν ότι η ομάδα τους μπορούσε να πετύχει τον στόχο της. Αμέσως μετά έρχεται το 2-0 με τον Μέσι που σκοράρει χωρίς η Μπαρτσελόνα να έχει φτιάξει μία καλή ευκαιρία εκτός του σουτ του Ινιέστα αμέσως μετά το 1-0. Η συνέχεια είναι γνωστή. Καλύτερο ξεκίνημα από τη Μίλαν στην επανάληψη… γκολ στην πρώτη φάση της Μπαρτσελόνα μετά από παιδαριώδες λάθος της άμυνας της Μίλαν. Μετά, όλα για όλα για τους Μιλανέζους, 1-2 καλές στιγμές που λαχταρούν την Μπαρτσελόνα και γκολ στις καθυστερήσεις για το τελικό 4-0.

Καταλήγοντας. Για ακόμα μία φορά, οι υπερβολές έκαναν την εμφάνισή τους μετά από ένα μεγάλο παιχνίδι. Οι ποδοσφαιρικές αναλύσεις στηρίζονται στο σκορ και όχι σε όσα βλέπουμε στο γήπεδο. Σε κάθε περίπτωση, αυτό που με ενοχλεί αφάνταστα στα 5 τελευταία χρόνια που μεσουρανεί η Μπαρτσελόνα, είναι πως αυτές οι αναλύσεις περιστρέφονται γύρω από την απόδοση της Μπαρτσελόνα και μόνο. Όταν χάνει, χάνει γιατί δεν παίζει καλά και όταν κερδίζει, το κάνει γιατί κάνει αυτό που θέλει στο γήπεδο. Ο αντίπαλος, είναι γι’ αυτές τις επιφανειακές αναλύσεις, μία μικρή… λεπτομέρεια. Δεν είναι έτσι. Σε τόσο ψηλό επίπεδο, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει την Μπαρτσελόνα τυχαία. Ούτε τη Ρεάλ Μαδρίτης, ούτε τη Μπάγερν Μονάχου. Χρειάζεται να κάνει πολλά, τόσο σε τακτική προετοιμασία όσο και στον τομέα της ψυχολογίας. Γι’ αυτό ας δείξουμε λίγο περισσότερο σεβασμό. Και στην περσινή Τσέλσι και στην Ίντερ του Μουρίνιο και στην Μίλαν του Αλέγκρι. Δεν φταίει πάντα το γρασίδι που δεν είναι καλά κουρεμένο, ούτε ότι οι παίκτες της Μπαρτσελόνα… βαριούνται να κερδίσουν στο Σαν Σίρο και απλώς… ξυπνούν στον επαναληπτικό. Γιατί προφανώς οι επόμενες ερωτήσεις είναι:

• Δεν ήθελε η Μπαρτσελόνα το Κύπελλο Ισπανίας του 2010;
• Δεν ήθελε το περσινό Τσάμπιονς Λιγκ κόντρα στην Τσέλσι;
• Δεν ήθελε το περσινό πρωτάθλημα Ισπανίας που το έχασε με 9 βαθμούς λιγότερους από τη Ρεάλ Μαδρίτης;
• Δεν ήθελε το φετινό Κύπελλο Ισπανίας που έχασε από τη Ρεάλ σε διπλούς αγώνες;
• Δεν ήθελε το φετινό Σούπερ Καπ το οποίο επίσης έχασε σε διπλούς αγώνες από τους Μαδριλένους;

Ας είμαστε λοιπόν πιο προσεκτικοί και με μεγαλύτερο σεβασμό στο ποδόσφαιρο.