Η διοίκηση της Ομόνοιας έχει εναποθέσει τις ελπίδες της, για σωτηρία του σωματείου, στον κόσμο της ομάδας. Ψάχνει ένα ποσό γύρω στα 4-5 εκατομμύρια μέσα στις επόμενες μέρες. Έχει ξεκινήσει μία τεράστια εκστρατεία και ο κόσμος της ομάδας κάνει ό,τι μπορεί για να βοηθήσει. Είναι αδύνατον, όμως, η Ομόνοια να σωθεί από την αγάπη του κόσμου της και μόνο. Δεν βγαίνουν τα νούμερα, όσο αισιόδοξος και να είναι κάποιος. Αξίζει μόνο να αναφέρουμε ένα παράδειγμα. Ο φετινός Ραδιομαραθώνιος, μία παγκύπρια εκστρατεία που κινητοποιεί τους πάντες και που αγκαλιάζεται από ανθρώπους κάθε ηλικίας, αλλά και εταιρείες, μάζεψε το 2012 μόλις 1,2 εκατομμύριο ευρώ. Ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι η εκστρατεία μίας ομάδας, που προφανώς δεν αφορά παρά μόνο μία μερίδα του κόσμου, δύσκολα θα μπορέσει να πλησιάσει το ποσό που εισπράχθηκε στον Ραδιομαραθώνιο. Προφανώς η λύση για την Ομόνοια δεν βρίσκεται στον κόσμο. Ούτε στην προπώληση των εισιτηρίων διαρκείας της επόμενης χρονιάς. Γιατί ακόμα κι αν αυτό το πρόγραμμα κυλήσει όπως το φαντάζονται οι υπεραισιόδοξες προβλέψεις, η Ομόνοια το καλοκαίρι θα «στεγνώσει» οριστικά από ρευστό, αφού δεν θα έχει έσοδα από τους αγώνες, ούτε από τα εισιτήρια διαρκείας που θα πουληθούν από τώρα. Το πρόγραμμα «Είμαι Ομόνοια, δηλώνω παρών» δεν βρήκε 3000-5000 οπαδούς που θα έδιναν 20 ευρώ τον μήνα, όπως ήταν ο στόχος που τέθηκε. Βρήκε μόλις 700. Ειλικρινά δεν γνωρίζω πώς θα βρει η διοίκηση σήμερα 5000 Ομονοιάτες που θα δώσουν 1000 ευρώ ο καθένας!
Η σωτηρία της Ομόνοιας βρίσκεται στη δύσκολη απόφαση που κανείς δεν τολμά να εκστομίσει. Στην προώθηση και στην απόκτηση νεαρών παικτών, με μπάτζετ πολύ μικρό, που δεν θα πρωταγωνιστεί, μέχρι η ομάδα να ορθοποδήσει οριστικά, έχοντας υγιείς βάσεις και παίκτες έτοιμους να κτυπήσουν τους τίτλους. Οτιδήποτε λιγότερο, δεν θα είναι αποδοτικό.