Όταν πρωτοήρθα από τις σπουδές μου αρχές της δεκαετίας, με μία βαλίτσα στο χέρι, οι δρόμοι για μια επαγγελματική πορεία ήταν ορθάνοικτοι και μάλιστα με πολλές επιλογές.  Αυτός που είχε όρεξη, τότε να δουλέψει όχι μόνο  έβρισκε δουλειά στον τομέα του, αλλά η αμοιβή του ήταν πολύ ικανοποιητική για την εποχή.

Σήμερα αντιθέτως, οι νέοι μας επιστήμονες, δεν έχουν σχεδόν καμία επιλογή, εκτός κι αν ήδη αποφάσισαν να παραμείνουν στην ξενιτειά. Η οικονομική  κατάσταση στην οποία περιήλθε ο τόπος μας, δυστυχώς σβήνει και παραμελεί τους  υποσχόμενους επιστήμονες.

Ήδη πολλοί νέοι ακόμη και οικογενειάρχες, έχουν μεταναστεύσει.  Χιλιάδες άλλοι που ήρθαν από τις σπουδές τους και προσπαθούν να ορθοποδήσουν,  στέλνουν βιογραφικά σε άλλες χώρες και περιμένουν μια απάντηση για να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους κάπου αλλού…

Ήδη έχουν ετοιμάσει και βαλίτσες για το νέο ξεκίνημα που μπορεί να είναι δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο. Τουλάχιστον θα είναι μια αρχή που θέτει τον καθένα που επιλέγει το δρόμο της  ξενιτειάς στην δική του αξιοπρέπεια.

Δεν πουλάνε την πατρίδα τους,  τη γειτονία τους, τα αρώματα και τις γεύσεις  του τόπου τους, αλλά νιώθουν απογοήτευση. Κανείς δεν τους προστατεύει… κανείς δεν τους απλώνει το χέρι του, νιώθουν πουλημένοι σε ένα άσχημο παιγνίδι που επιβιώνει ίσως αυτός που αμείβεται λιγότερο ή αυτός που ξέρει να κάνει ότι και ο… γυμνοσάλιαγκας!

Η απογοήτευση, ο θυμός, η επιθετικότητα, ο εγωισμός, είναι μόνο από τα λίγα χαρακτηριστικά των ανθρώπων στην εποχή μας.

Το άγνωστο μέλλον , τα ερωτήματα, η αδικία είναι συνυφασμένα με το τι βάζουμε ο καθένας μας στην τσέπη, με τα όνειρα με τον αγώνα για επιβίωση.  

Υπάρχει ένας υπόγειος αναβρασμός στον ψυχικό κόσμο… πίσω από τα χαμογελα υπάρχει στεναχώρια και πίσω από τα βλέμματα υπάρχει ο εγωισμός της επιβίωσης έστω αν αυτός πουλάει φιλίες και σχέσεις ή ακόμα και την ποιότητά μας.

Μία βαλίτσα στο χέρι, περιέχει μια ψυχή γεμάτη όνειρα ή ακόμη και θλίψη, μια ζωή αναθεωρημένη, έναν αναστεναγμό  που κορυφώνεται με πείσμα.