Τα πιο κάτω δεν είναι δικά μου λόγια, η πνευματική ιδιοκτησία ανήκει στον κομμωτή μου, τον κύριο Βενιζέλο…

Συζητώντας  λοιπόν για την τραγική κατάσταση, την οποία βιώνουμε καθημερινά,  ανάμεσα σε βούρτσες, βαφές και τσιμπιδάκια, μου πετάει το εξής. <Θέλω ένα ερμάρι!>

Ακούω λοιπόν εγώ η απορημένη με μεγάλη προσοχή.

Το 1974, μου λέγει, οι Τούρκοι πήραν τις περιουσίες μας. Από τότε κρατάμε στα χέρια μας τίτλους ιδιοκτησίας των σπιτιών μας, των χωραφιών μας κτλ… Μας είπαν να τα φυλάξουμε… Πέρασαν τα χρόνια και το 2000 έρχεται ο δεύτερος Αττίλας  που ονομάζεται χρηματιστήριο..  Τρέξαμε να επενδύσουμε (δήθεν), χάσαμε άλλοι πολλά  άλλοι λίγα…  Στην  πορεία μας είπαν να κρατήσουμε τις μετοχές μπας και αβγατίσουν! ΑΛΛΟ ΧΑΡΤΟΜΑΝΙ ΕΚΕΙ…

Φτάσαμε στο 2013 και οι ΜΕΓΑΛΟΙ των τραπεζών βρήκαν τρόπο να αρπάξουν ό,τι είχαμε και δεν είχαμε. Η κλοπή έχει όνομα. Αξιόγραφα! Φωνάξαμε, διαμαρτυρηθήκαμε, κλάψαμε και στο τέλος μαζέψαμε τα κομμάτια μας και μαζί ένα μάτσο χαρτιά για αποδείξεις!

Τον περασμένο Μάρτιο, ξυπνήσαμε ένα πρωί και βρεθήκαμε <κουρεμένοι!> Και αυτή τη φορά  οι φωστήρες,  μας  καλούν να κρατήσουμε χαρτιά γιατί σε κάποιο στάδιο θα μας επιστρέψουν μετοχές από το φυσικό αέριο…

Ερώτηση του Βενιζέλου. ΌΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΑΡΤΙΑ ΤΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΩ? ΘΕΛΩ ΕΝΑ ΕΡΜΑΡΙ…