Η Κύπρος σήμερα δεν προσομοιάζει με ένα μισοβυθισμένο καράβι με ανίκανο πλήρωμα και πανικόβλητους επιβάτες. Η Κύπρος σήμερα προσομοιάζει με ένα μισοβυθισμένο καράβι του οποίου οι επιβάτες, ως κατασκευαστές και συνάμα ιδιοκτήτες, δεν έκαναν καλή δουλειά κατά τη ναυπήγηση και τη συντήρηση του, ούτε και στην επιλογή του πληρώματος του, και τώρα πληρώνουν τα λάθη τους. Για την κατάντια μας, δεν φταίει μόνο η οικονομική κρίση στο εξωτερικό όπως δεν φταίει μόνο η βροχή όταν βλέπουμε το συννεφιασμένο ουρανό και δεν κρατάμε ομπρέλα.
Η τρέχουσα κρίση επήλθε, κυρίως, λόγω των συστημικών αγκυλώσεων του κορπορατιστικού μοντέλου του κράτους και της οικονομίας, που εμείς οικοδομήσαμε και λειτουργήσαμε όλα αυτά τα χρόνια. Με άλλα λόγια, τα όσα βιώνουμε σήμερα είναι αποτέλεσμα της ατομικής και συνολικής αυτοπαγίδευσης μας που προέκυψε λόγω  του, επί σειρά ετών,  τρόπου που πολιτευτήκαμε και που εμπορευτήκαμε, ανίκανοι, ως άτομα και ως κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό σύνολο, να προσαρμοστούμε δεόντως στο υπό συνεχή αναδιαμόρφωση παγκόσμιο περιβάλλον. Για την κατάντια μας φταίμε εμείς, αφού εμείς φτιάξαμε τις στρεβλές τράπεζες και τις στρεβλές επιχειρήσεις μας και δεν τις εκσυγχρονίσαμε όταν τούτο απαιτούσαν οι καιροί. Εμείς οργανώσαμε τα συνδικάτα, τα κόμματα μας και εκλέξαμε τους ηγέτες μας και εμείς δεν τα αναπροσαρμόσαμε όταν έπρεπε. Εμείς διαλέγαμε τα τρύπια πανιά και τα σάπια ξύλα που έφτιαχναν την καρίνα και πλαισίωναν τα ιστία μας. Εμείς βάλλαμε τους πειρατές να προσέχουν το αμπάρι. Εμείς ανεβάζαμε τους αλλήθωρους στο κατάρτι και τους εμπιστευόμασταν να ατενίζουν το πέλαγος. Εμείς επιλέγαμε, κατά καιρούς, ατζαμήδες καπετάνιους και απείθαρχο πλήρωμα και δεν τους ελέγχαμε όπως έπρεπε και εμείς ανεβαίναμε στο καράβι και βολευόμασταν μέχρι που επήλθε η καταιγίδα και τσακίσαμε στη ξέρα.
Πρέπει να καταλάβουμε, αν δεν το καταλάβαμε μετά τα μέτρα που εφαρμόστηκαν ελέω επερχόμενου μνημονίου, ότι το υφιστάμενο οικονομικό και πολιτικό μας σύστημα δεν είναι πλέον βιώσιμο στην σημερινή του μορφή. Δεν είναι το απαραίτητο για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε με ασφάλεια στον κόσμο που διαμορφώθηκε, με ίδια συνέργεια, γύρω μας. Αυτή η κρίση, όπως και κάθε συστημική κρίση, προσφέρεται για να αλλάξουμε πρώτα ως άτομα και στη συνέχεια ως κοινωνία. Ιδεολογικές αγκυλώσεις, δομικές στρεβλώσεις, προστατευτισμοί και εμμονές κάθε είδους, είτε τούτα αφορούν στα παγιωμένα στενά συμφέροντα των όποιων επιχειρηματιών και συνδικάτων  είτε άλλων επαγγελματικών και πολιτικών ομάδων πρέπει να αναθεωρηθούν. Δεν αρκεί πλέον να λέμε «ναι» ή «όχι» στην τάδε ή δείνα επιλογή βάσει στενών, στρεβλών και πρόσκαιρων συμφερόντων, αλλά χρειάζεται να καταστεί κοινός τόπος η λήψη αποφάσεων με βάση την προσμέτρηση του μέγιστου δυνατού συνολικού συμφέροντος.  
Για να μπορέσουμε να το πράξουμε, πρέπει πρώτα να επέλθει ρήξη για να προκύψει η κάθαρση. Και η ρήξη πρέπει να επέλθει, όχι επειδή μας την επιβάλει η τρόικα και η κάθε τρόικα, αλλά διατέμνοντας το υφιστάμενο ατομικό σύστημα αντιλήψεων μας ώστε κατ’ επέκταση να διαμορφωθεί το απαραίτητο νέο συνολικό θεσμικό μοντέλο διακυβέρνησης και διαχείρισης του βίου και της πολιτείας μας. Αν το πράξουμε, θα μπορέσουμε να προοδεύσουμε και να επηρεάσουμε το γίγνεσθαι πρώτα στο εσωτερικό της χώρας μας, ακολούθως στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπου ανήκουμε, και κατ’ επέκταση, παγκοσμίως. Ναι, ξέρουμε το μέγεθος, τις δυνατότητες, τους περιορισμούς και τις ιδιαιτερότητες μας και γι’ αυτό δεν αρκεί να λέμε «μα εμείς εν τζαι…» αλλά χρειάζεται να αρχίσουμε να λέμε «ναι εμείς χαρακτηριζόμαστε από αυτές τις δυνατότητες, ιδιαιτερότητες, αδυναμίες και ελλείψεις και ως εκ τούτου οργανωνόμαστε και ενεργούμε αναλόγως». Δηλαδή, τα όσα μας αποτελούν πρέπει να χρησιμοποιηθούν για να συσταθεί η δέουσα πολιτική και οικονομική δομή και εξ’ αυτής να εκπηγάσει η στρατηγική μας, ως κοινωνία και ως κράτος, για το παρόν και το μέλλον μας. Αν δεν το πράξουμε εμείς για μας, θα το πράττουν, όπως επίκειται να συμβεί σύντομα, άλλοι για μας.