«Εικόνα» Κύπρου, επί διακυβέρνησης Χριστόφια, θυμίζει το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα. Η στάση, που τηρεί μερίδα Ελλήνων πολιτών (και η ελληνική αντιπολίτευση) απένταντι στους οικονομικούς χειρισμούς της ελληνικής κυβέρνησης (κυρίως τους χειρισμούς Βαρουφάκη), μοιάζει με τη στάση μεγάλης μερίδας Κυπρίων πολιτών απέναντι στις πολιτικές Χριστόφια.

 

Ο Γιάνης Βαρουφάκης, στον οποίο φορτώθηκαν, εκτός από τα δικά του λάθη, και τα λάθη πενταετίας, παρουσιάζεται από μια μερίδα ως ο μέγας καταστροφέας της Ελλάδας. Εκφράζεται, ωστόσο, το αντεπιχείρημα ότι η Ελλάδα είναι οικονομικά διαλυμένη εδώ και πολλά χρόνια και συνεπώς η ατομική απόδοση ευθυνών στο «καινούριο» είναι τουλάχιστον αστεία, όση ζημιά και αν προκλήθηκε μέσα σε λίγους μήνες, ειδικότερα σε μια προσπάθεια διόρθωσης ενός –ως εκ της φύσεως του- άλυτου προβλήματος.

 

Οι αρνητές των πολιτικών της λιτότητας και κατ΄επέκτασην της συνθηκολόγησης (νέο μνημόνιο), προβάλλουν -ως επιτυχία της κυβέρνησης Τσίπρα- το επιχείρημα ότι τους τελευταίους μήνες εκφράστηκαν εγκληματικές παραδοχές για την Ελλάδα, όπως η μη βιωσιμότητα του χρέους, οι κακοί  χειρισμοί ετών, η λιτότητα, που δεν επιτρέπει την ανάπτυξη και η αναγνώριση της ανθρωπιστικής κρίσης, που προέκυψε από όλα τα προηγούμενα. 

 

Οι πολέμιοι της συνθηκολόγησης αντιλαμβάνονται μια «παρανοϊκότητα» να διέπει τις έντονες επικρίσεις, που διατυπώνονται εναντίον των κυβερνητικών χειρισμών αυτούς τους πέντε μήνες και ως αμυντικό μηχανισμό υψώνουν το χιούμορ και απαντούν με αυτό.

 

Ενδεικτικά (από τουίτερ):

 

-Ποιος έσπασε το βάζο ? 

-Μαμά μην με μαλώσεις δεν φταίω εγώ 

-Ποιος φταίει παιδί μου τότε ?

-Ο Βαρουφάκης

 

Το  πιο πάνω σκηνικό εκτυλίχθηκε λίγα χρόνια νωρίτερα στην Κύπρο. Παραδείγματος χάριν, τα «ανέκδοτα», που κυκλοφορούσαν επί διακυβέρνησης (και αργότερα) Δημήτρη Χριστόφια στην Κύπρο, σε μια περίοδο κατά την οποία επικράτησε μια ίσως πλειοψηφική –παρακινούμενη από τον ηγεμονικό λόγο- συλλογική συμπεριφορά προς την κατεύθυνση της απόδοσης ατομικών ευθυνών, παραγνωρίζοντας παράλληλα εξίσου σημαντικούς καταλυτικούς και διαχρονικούς παράγοντες, όπως είναι ο στρατός και οι τράπεζες. 

 

Για παράδειγμα:

 

-Γιατί εχάθηκεν η κλάτσα που το πλυντήριο; 

-Εν φταίω εγώ. 

-Ε τζαι ποιος φταίει;  

-Ο Χριστόφιας

 

Το ενδιαφέρον, έχω την εντύπωση, εστιάζεται στο γεγονός ότι τη «θέση» του Χριστόφια την πήρε ο Βαρουφάκης και όχι ο Τσίπρας. 

 

Ο λόγος, μάλλον, είναι διότι ο Έλληνας Πρωθυπουργός άλλαξε στάση καταφέρνοντας να κερδίσει την υποστήριξη της αντιπολίτευσης (έστω μόνο σε επίπεδο στήριξης στη Βουλή). Αυτή η εξέλιξη έδωσε κάποια παράταση στον Τσίπρα να εντοπίσει τρόπους διατήρησης της ισορροπίας στην –κυρίως- ιδεολογική και ταξική μάχη, η οποία αναδείχθηκε από αυτή την κρίση και βρίσκεται  σε εξέλιξη στην Ελλάδα. Μέχρι σήμερα εκείνος, που αγόραζε παράταση συστήνοντας υπομονή και με υποσχέσεις για «ένα καλύτερο μέλλον»   ήταν η νεοφιλελεύθερη πολιτική, που κώφευε στο λογικό επιχείρημα ότι οι βίαιη προσαρμογή φέρνει και βίαιες αντιδράσεις (φυσική εξέλιξη των πραγμάτων) και που έκλεινε τα μάτια στις δικές της ευθύνες ως προς τον έλεγχο της καλής/σωστής λειτουργίας του συστήματος και της ανάληψης ορθολογικών οικονομικών ρίσκων (εξίσου ουτοπία με την εφαρμογή του μαρξιστικού κομουνισμού, εξαιτίας ιδιοτελούς φύσης).

 

Ο Τσίπρας απολαμβάνει ακόμη της στήριξης του κόσμου, γεγονός που αναγκάζει την αντιπολίτευση να συμπορευθεί μαζί του διαφορετικά θα υπάρξουν επιπτώσεις πάνω στην ίδια την αντιπολίτευση (ψήφοι).

 

Εκφράζεται συχνά η βεβαιότητα ότι ο Βαρουφάκης είχε από την αρχή στο μυαλό του  το Grexit αφού, με βάση τη φιλοσοφία του, προκρίνει την χρεοκοπία από τον  τοξικό δανεισμό, που άλλωστε είναι από τις βασικές αιτίες του ελληνικού οικονομικού φαύλου κύκλου. Από την άλλη, οικονομολόγοι της «μετά»-φιλελεύθερης σχόλης (γιατί απλά «νεοφιλελεύθερη»;) τονίζουν τον κίνδυνο μιας χρεοκοπίας, που θα οδηγήσει, όχι απλώς σε κατάρρευση, αλλά σε καταστροφή του κράτους με ανυπολόγιστες συνέπειες στον κοινωνικό ιστό. Οι προασπιστές της συνθηκολόγησης υποστηρίζουν ότι με την πολιτική της λιτότητας και με παράλληλη στροφή στις μεταρρυθμίσεις, σε κάποια στιγμή θα επέλθει ανάκαμψη. Οι εκφραστές όμως της σχολής «οτιδήποτε είναι καλύτερη επιλογή  από τη σύναψη τοξικών δανείων» αντεπιχειρούν ότι η σύναψη δανείων για εξυπηρέτηση ενός μη βιώσιμου χρέους αποτελεί μη ορθολογικά ενδεικνυόμενη πρακτική. Επίσης, η βίαιη προσαρμογή δεν θα γίνει ποτέ αποδεκτή από τον λαό, ο οποίος, όχι δεν θέλει, αλλά αδυνατεί να ανεχθεί και να υποστεί τέτοιο βάρος.

 

Νομίζω ότι ο Τσίπρας βρίσκεται στη διαδικασία προσπάθειας εξεύρεσης της χρυσής τομής και διατήρησης των ισορροπιών.

 

ΥΓ Εννοείται ότι δεν επιχειρείται σύγκριση 5ετούς διακυβέρνησης Χριστόφια με 5μηνους οικονομικούς χειρισμούς Βαρουφάκη (και σίγουρα δεν γίνεται κάπου "σύγκριση πτυχίων" των δύο προσώπων), αλλά αφορά στην διαμορφωθείσα αντίληψη μερίδας της κοινής γνώμης, όπως "διοχετεύεται" στη δημόσια σφαίρα.

 

[email protected]