13.06.2015
Θανάσης Αθανασίου
Οι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης πάνω στην κοινωνία εκλαμβάνονται με διαφορετικό τρόπο από τον κάθε πολίτη ενώ δύναται να προκαλέσουν διαφορετικού είδους αντιδράσεων στα θύματα της κατάστασης. Ανάλογα με το προφίλ και το …background του πληγέντα, καθορίζεται και η αντίδραση.
Το τελευταίο διάστημα παρατηρήθηκαν κάποια φαινόμενα άσκησης βίας από δυσπραγούντες, ως μέσο διεκδίκησης του δικαίου και των δικαιωμάτων τους ή ως αντίδραση στην καταπάτηση των ανθρώπινων τους δικαιωμάτων, όπως οι ίδιοι αντιλαμβάνονται τους όρους «δικαιώματα» και «δίκαιο».
Η άσκηση σωματικής βίας δεν δικαιολογείται ούτε νομιμοποιείται (αν και η «θυμοσοφία» εκφράζει άλλη άποψη: «Όταν η αδικία γίνεται δίκαιο η παρανομία γίνεται νόμος»).
Παρόλα αυτά η οικονομική και κατ΄επέκταση ανθρωπιστική κρίση αποτελεί βία εναντίον της ανθρώπινης υπόστασης, αφού προκαλεί βίαιη διάρρηξη του νοήματος, τόσο στην ηθική όσο και στην ψυχοσωματική της διάσταση (αυτοκτονίες, καταπάτηση βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, υποβάθμιση κοινωνικού κράτους, ανεργία, με τη βία καθήλωση εξαιτίας πολλών παραγόντων, φυλάκιση για πενιχρές οφειλές...).
Τί, λοιπόν, αναγκάζει έναν άνθρωπο να «μπουκάρει» σε μια Δημόσια Υπηρεσία και με τη βία να διεκδικήσει τα δίκαια του ή τουλάχιστον τα κατά την άποψη του δίκαια του; Όταν κάποιος πεινά, τελεί υπό καθεστώς απόλυτης φτώχειας και εξαθλίωσης και δεν είναι σε θέση να ανταποκριθεί στις οικονομικές του υποχρεώσεις και να καλύψει τις ανάγκες της οικογένειας του, την ώρα που παρατηρεί δίπλα του άλλους ανθρώπους να τρώνε με χρυσά κουτάλια μεσούσης της κρίσης και να πολλαπλασιάζουν τα κέρδη τους στην πλάτη των «σύγχρονων δούλων», τότε σίγουρα δεν πρόκειται να σκεφτεί ότι η πράξη του είναι καταδικαστέα. Και υπό αυτή την έννοια δεν είναι. Ούτε η συλλογική βίαιη αντίδραση από πλευράς κοινωνικών συνόλων εναντίον συγκεκριμένων πολιτικών (οι πολιτικές), μπορεί να είναι "καταδικαστέα".
Σίγουρα δεν ευθύνεται για την κακή κατάσταση, στην οποία περιήλθε το κοινωνικό κράτος ο κάθε λειτουργός της κάθε υπηρεσίας, ο οποίος αναγκάζεται να απορροφά τους κραδασμούς των πολιτικών χειρισμών της οικονομικο-πολιτικής εξουσίας.
Οι φέροντες ωστόσο την ευθύνη δεν κάνουν εκείνα που πρέπει προς αποκατάσταση της αδικίας επειδή «υπάρχει κρίση» (δεν εξετάζω σε αυτή τη φάση το "δίκτυο" της ευθύνης).
Η οικονομική κρίση, όμως είναι μια βίαιη κατάσταση για τον άνθρωπο και ως γνωστόν, η βία γεννά βία. Εξού και «πληγέντες». Γίνεται αναφορά σε «πληγές», όχι απαραιτήτως μεταφορικά, αφού οι έρευνες δείχνουν ότι η οικονομική κρίση δημιουργεί στα θύματα ψυχοσωματικές πληγές. Συνεπώς, αν και η βία δεν είναι η απάντηση, εντούτοις τα κριτήρια «καταδίκης» αλλάζουν όταν ο «θύτης» είναι ταυτόχρονα και θύμα της οικονομικής κρίσης.
Η βία γεννά βία και δεδομένου ότι η οικονομική και ανθρωπιστική κρίση, την οποία βιώνουν ορισμένα σύνολα, είναι βία, πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι όσο διαρκεί αυτή η οικονομική παράνοια θα υπάρχουν βίαιες αντιδράσεις από πλευράς κάποιων δυσπραγούντων ή συνόλων.
Καμιά πράξη βίας δεν δικαιολογείται, όμως η βία γεννά βία. Απλά "μαθηματικά".
ΥΓ 1 Αυτό δεν είναι μια προτροπή, αλλά μια διαπίστωση.
ΥΓ 2 Για την κακή οικονομική κατάσταση του τόπου φέρουν ευθύνη αρκετοί παράγοντες. Σίγουρα και οι ίδιοι οι πολίτες. Όταν όμως κάποιος οδηγεί το αυτοκίνητο του μέσα σε ένα σκοτεινό δρόμο με λακκούβες και εμπλέκεται σε ατύχημα, τότε δεν ευθύνεται μόνο η απροσεξία του οδηγού, αλλά και εκείνος που «έφτιαξε» τον «κακό» δρόμο και καθοδήγησε τους οδηγούς στη συγκεκριμένη κατεύθυνση με αποτέλεσμα το ατύχημα.
Τα ακίνητα της εβδομάδας
SigmaLive App
Κατεβάστε την εφαρμογή στο κινητό σας για άμεση και γρήγορη ενημέρωση.
Newsletter
Εγγραφείτε στο Newsletter και μείνετε πάντα ενήμεροι!