Το διακύβευμα για τον Τ/κ ηγέτη, αν πράγματι στρατηγικός του στόχος καθίσταται ο απεγκλωβισμός της τ/κ κοινότητας από τα δεσμά της Τουρκίας και η δίκαιη και βιώσιμη λύση του κυπριακού, είναι η διατήρηση της στήριξης, την οποία φαίνεται να απολαμβάνει από μεγάλη μερίδα της ελληνοκυπριακής πλευράς. Ο Τ/κ ηγέτης ξέρει ότι δεν έχει την πολυτέλεια απώλειας αυτής της στήριξης.

 

Ο Μουσταφά Ακιτζί έφερε μαζί του, εκτός από την τυπική αλλαγή στην ηγεσία της  τ/κ κοινότητας και μια  νέα «δυναμική». Αυτή η «δυναμική» ανέδειξε  δύο, τουλάχιστον, τάσεις στην ε/κ κοινότητα.

 

Από μια μεγάλη μερίδα της ε/κ κοινής γνώμης  η εκλογή Ακιτζί εκλήφθηκε ως ένας «αέρας αλλαγής και αισιοδοξίας». Για μια άλλη μερίδα εκλήφθηκε σαν «μια από τα ίδια». Ακόμη όμως και οι πιο «καχύποπτοι» και απαισιόδοξοι Ε/κ αναγνώρισαν στο πρόσωπο του Ακιτζί μια πιο μετριοπαθή  προσέγγιση επί του κυπριακού και γενικώς δημιουργήθηκε μια θετική εντύπωση από τη στάση του νέου Τ/κ ηγέτη.

 

Στην πραγματικότητα, όμως, όποιος και αν εκλεγόταν στην ηγεσία της τ/κ κοινότητας, μετά τον ακραίο Έρογλου, θα απέπνεε μια ανάσα αισιοδοξίας, αλλά εν πάση περιπτώσει.

 

Το μεγάλο στοίχημα του Ακιτζί δεν είναι μόνο η διατήρηση της εύνοιας των Τουρκοκυπρίων, αλλά και των Ελληνοκυπρίων.

 

Οι πληροφορίες από τους προοδευτικούς κύκλους στα κατεχόμενα λένε ότι ο Ακιτζί δέχεται τεράστιες πιέσεις από την Τουρκία, ώστε να μην υπαναχωρήσει από τις πολιτικές αξιώσεις της Άγκυρας. Δεν χρειάζονται βέβαια «πληροφορίες από τα κατεχόμενα» για να επαναβεβαιωθεί η στάση  της Τουρκίας.

 

Ο Ακιτζί γνωρίζει ότι πρέπει να είναι διπλά προσεκτικός. Αφενός πρέπει να μην «προκαλεί» το μένος της Άγκυρας και αφετέρου πρέπει να διατηρήσει  τη  στήριξη, την οποία  απολαμβάνει από μεγάλη μερίδα της Ε/κ κοινής γνώμης .

 

Σε πρώτο στάδιο, φαίνεται ότι βρήκε μια φόρμουλα ισορροπίας. Από τη μια δηλώνει συχνά ότι  η Τουρκία «θέλει λύση» και από την άλλη αναγνωρίζει δημόσια τη ζημιά, που προκάλεσε η εισβολή στους Ελληνοκύπριους το 1974. Στέλνει παράλληλα μηνύματα ενότητας στην ελληνοκυπριακή πλευρά και κατ΄ επέκταση «γνωστοποιεί» στον διεθνή παράγοντα ότι αυτός δεν είναι «Έρογλου». Πρόκειται για μηνύματα, τα οποία ο διεθνής παράγοντας λαμβάνει. Δεν είναι ,άλλωστε, τυχαίο το γεγονός ότι μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα κλήθηκε από τον ΓΓ του ΟΗΕ  σε συνάντηση, πραγματοποίησε επαφές με αρκετούς Πρέσβεις Ευρωπαϊκών χωρών στην Κυπριακή Δημοκρατία κλπ. 

 

Η «αισιόδοξη μερίδα» της  Ε/κ πλευράς φαίνεται ότι  στηρίζει τις προσπάθειες του Ακιτζί  και παράλληλα παρακολουθεί  τις κινήσεις του, χωρίς να αίρει την  καχυποψία της, διότι δεν ξεχνά ότι απέναντι βρίσκεται μια Τουρκία με  τις γνωστές θέσεις.  Οι πιο προοδευτικοί και αισιόδοξοι Ε/κ αναγνωρίζουν (ή διατηρούν την ελπίδα) ότι ο Ακιτζί πράγματι επιθυμεί δίκαιη και βιώσιμη λύση, στη βάση των ψηφισμάτων του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.

 

Αν λοιπόν δεχτούμε ότι ο ίδιος ο Ακιτζί, ως Τ/κ, ως Κύπριος και ως άνθρωπος επιθυμεί λύση, τότε προβληματισμό και ανησυχία προκαλεί  το εξής ερώτημα: Τι θα γίνει αν τελικά ο Ακιτζί δεν καταφέρει να πιέσει με κάποιο τρόπο την Τουρκία, ώστε να υπαναχωρήσει από τις απαράδεκτες αξιώσεις της;

 

Αν πράγματι επιθυμεί δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού και αν ο στρατηγικός του στόχος είναι να απεγκλωβίσει την κοινότητα του από το παράνομο μόρφωμα, μέσα στο οποίο την παρέσυρε και την κρατά φυλακισμένη και απομονωμένη η Τουρκία, τότε θα  αντιλαμβάνεται ότι χρειάζεται όσο ποτέ άλλοτε τη στήριξη της Κυπριακής Δημοκρατίας και του ευρωπαϊκού πλαισίου προς την υλοποίηση του στόχου του.

 

Υπάρχει βέβαια και μια άλλη άποψη, σύμφωνα με την  οποία ο Ακιτζί και ο κάθε εγκάθετος Τ/κ ηγέτης παίζει κάποιο παιχνίδι για να κερδίσει τη  συμπάθεια και την εύνοια του διεθνούς  παράγοντα με στόχο να παρουσιάσει μακροπρόθεσμα την Ε/κ ως τον αδιάλλακτο παράγοντα. Για να ισχύει όμως κάτι τέτοιο, απαραίτητη προϋπόθεση  από πλευράς του ιδίου είναι  η έλλειψη βούλησης για επίλυση  του  κυπριακού.

 

Ακούγοντας ωστόσο ακόμη και την Ευρωβουλευτή Ελένη Θεοχάρους, η οποία είναι πολέμια της ΔΔΟ, ως το πλαίσιο λύσης του κυπριακού προβλήματος, να «υπερθεματίζει» ότι ο Τ/κ «έχει καλές προθέσεις», αυξάνεται κάπως η προσδοκία ότι ο νέος Τ/κ ηγέτης πράγματι επιθυμεί λύση.