Η πρόσφατη αντιπαράθεση μεταξύ των «πολέμιων» και των «υποστηρικτών» του δοκιμίου των Νέων Ελληνικών περί του «τέλους των ψευδαισθήσεων», προβλημάτισε αρκετούς πολίτες.

 

Η μια πλευρά υποστήριξε το Θέμα, προτάσσοντας το επιχείρημα ότι έφθασε η ώρα οι νέοι να καλλιεργήσουν επιτέλους κριτική σκέψη και όχι να παπαγαλίζουν διάφορες ατάκες. Η άλλη πλευρά αντίκρισε το Θέμα με καχυποψία, χαρακτηρίζοντας το εξωπραγματικό ή αποδίδοντας σκοπιμότητες στους συνδιαμορφωτές του.

 

Η δημοσιοποίηση, ωστόσο, των απαντήσεων των Νέων Ελληνικών έφερε στο φως μια πραγματικότητα: Ότι τουλάχιστον κάποιοι από τους «στόχους» - «ορθές απαντήσεις» του Δοκιμίου είναι εκτός πραγματικότητας. 

 

Καταρχήν, σε μια ευρωπαϊκή Κύπρο, είναι δυνατόν να επιβάλλεις στους μαθητές μια έτοιμη απάντηση/ «μια αλήθεια», στο μέγα φιλοσοφικό ερώτημα «υπάρχει θεός;» (τόνωση της πίστης στον Θεό), μετατοπίζοντας ή εξαφανίζοντας τη δυναμική του φιλοσοφικού ερωτήματος, το οποίο βεβαίως καλλιεργεί κριτική σκέψη;

 

Επίσης, είναι απόλυτη η ανάγκη για καλλιέργεια της αλληλεγγύης, της φιλαλληλίας, του εθελοντισμού. Είναι ωραίο να είσαι άνθρωπος. Όμως, δυστυχώς εκείνοι που ευθύνονται για την κατάσταση, την οποία βιώνουν σήμερα οι πολίτες, δεν είναι άνθρωποι αλληλέγγυοι, εθελοντές και φιλάνθρωποι. Κατ' ακρίβεια ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Είναι άνθρωποι συμφεροντολόγοι, φιλοχρήματοι και ιδιοτελείς.

 

Η ΕΕ στην πραγματικότητα είναι μια άρρενα συμφερόντων και όχι μια Ένωση αλληλέγγυων φίλων. Δεν λέω να γίνουμε όλοι «κακοί». Το αντίθετο μάλιστα. Η καλλιέργεια κριτικής σκέψης θα έπρεπε να αφορά περισσότερο την καλλιέργεια αντιληπτικής ικανότητας, ώστε οι άνθρωποι να μην χρειάζονται κανέναν να τους «κάνει δώρο» μια έτοιμη αφήγηση, την οποία απλώς θα  υιοθετήσουν σαν καλά στρατιωτάκια, χωρίς να θέτουν τους δομημένα τοποθετημένους όρους και προβληματισμούς τους. 

 

Είναι εμφανές ότι το σύστημα παιδείας στην Κύπρο πάσχει και αν η πλειοψηφία των νέων δεν είχαν την τάση να στρέφονται προς την πνευματική αναζήτηση, θα είχαμε μεγάλο πρόβλημα σε αυτόν τον τομέα. Φαίνεται ότι το πνευματικό επίπεδο της πλειοψηφίας, των νέων ειδικά Κυπρίων, είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένο. Δεν έχω κάποια απόδειξη ή έρευνα που να αποδεικνύει αυτή τη διαπίστωση, αλλά έχω κάποιες (εμπειρικές) ενδείξεις. Άρα δεν το «δένω ψιλό μαντήλι», διότι οι εμπειρικές ενδείξεις είναι και οι πιο επικίνδυνες.

 

Η «πρόταση» για επαναπροσδιορισμό της αξίας του συνανθρώπου, των αξιών, της αλληλεγγύης/ αλληλοβοήθειας, σε μια τέτοια εποχή, χωρίς παράλληλα να διαμορφωθεί στους νέους ένα πλαίσιο αντίληψης της εν δυνάμει κακής πρόθεσης, μόνο καχυποψία γεννά, για διάφορους λόγους.

 

Δεν θα ήταν καλύτερο αν με κάποιο ριζοσπαστικό τρόπο ενισχύονταν οι δομές της παιδείας και θέτονταν οι βάσεις για την απόδοση [εξελικτικά όμως, γιατί όποιος βιάζεται σκοντάφτει] ενός πνευματικού χαρακτήρα στα σχολεία;

 

Για να είμαστεν τζαι πιο ειλικρινείς με τα κοπελλούθκια.