Παρόλο που μπορεί να τεκμηριώσει κανείς ότι οι πολίτες με τη συμμετοχή τους και την διαχρονική ανοχή τους στο κατεστημένο, φέρουν μια κάποια ευθύνη για την κατάσταση του τόπου, εντούτοις, οι ίδιοι αυτοί πολίτες δεν μπορεί να κατηγορηθούν για τις ιδιωτικές ατζέντες των εκλεκτών τους, παρά μόνο για το γεγονός ότι έκαναν τις συγκεκριμένες επιλογές, αναδεικνύοντας τη συγκεκριμένη πολιτική τάξη.

 

Επιστρέφοντας στη μωρίστικη συμπεριφορά του κράτους και των συντελεστών του, νομίζω ότι όλοι νοιώθουν πως πρέπει να συγχωρούνται για τα πάντα. 

 

Εντελώς κυνικά τοποθετημένο εκ μέρους μου, θα έλεγα ότι οι φέροντες μικρή ευθύνη (πχ// απλήρωτες μικρές οφειλές) δυσφορούν και εκφράζουν τη δυσαρέσκεια τους για την πίεση που δέχονται ώστε να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους ενώ παράλληλα οι μεγάλοι απατεώνες νοιώθουν ότι, αφού το κράτος τους επιτρέπει να είναι απατεώνες και αφού κι αν ακόμα τους «πιάσουν» δεν θα γίνει τίποτα, μπορούν να κάνουν «ό,τι θέλουν».

 

Η διαφορά έγκειται στο μέγεθος της αδικίας που συντελείται εις βάρος της χώρας, του συνόλου, της κοινωνίας. 

 

Αυτή η νοοτροπία του «κρύψε να περάσουμε, εν να περάσουμε, δεν έχει τίποτε σιόρ, είμαστε δυνατοί αφού έχουμε εξουσία, σιγά να μεν μας πάρουν χαμπάρι οι αμπάλατοι κυπραίοι πολίτες», οδήγησε τη χώρα στα βράχια.

 

Όταν βλέπουν τον μεγάλο απατεώνα να κυκλοφορεί ελεύθερος, να δρα ελεύθερος και να συνεχίζει να ασκεί τις ζημιογόνες για το κράτος πρακτικές του, δεν είναι δυνατόν να ανεχθούν οι πολίτες, οι οποίοι λειτουργούν μέσα στο πλαίσιο της νομιμότητας, ότι κάποιος άλλος πολίτης φυλακίζεται για γελοία ποσά και οφειλές σε κρατικές υπηρεσίες, παρόλο που και ο τελευταίος προκαλεί κάποια ζημιά ή μεγάλη ζημιά -σε συλλογικό επίπεδο κατόπιν «σούμας»- στην Πολιτεία. Ούτε μπορούν να ανεχθούν οι πολίτες ότι κάποιος συμπολίτης τους θα χάσει το σπίτι του επειδή δεν είναι σε θέση να εξυπηρετήσει το δάνειο του, από τη στιγμή που οι τραπεζίτες κατάφεραν ανεπανόρθωτο πλήγμα στη χώρα και παρόλα αυτά κυκλοφορούν ελεύθεροι κι ωραίοι. 

 

Ο Νικολό Μακιαβέλι το έθεσε πολύ εύστοχα στον «Ηγεμόνα».

 

 

«Έπειτα, τα κράτη που ανέρχονται ξαφνικά, όπως όλα τα πράγματα της φύσης που γεννιούνται και μεγαλώνουν γρήγορα, δεν μπορούν να ριζώσουν και να διακλαδωθούν , ώστε η πρώτη ανάποδη εποχή τα ξεριζώνει, εκτός εάν, αυτοί (ηγεμόνες) είναι τόσο ικανοί, ώστε να γνωρίζουν αμέσως πώς να προετοιμάσουν και να διατηρήσουν αυτό που η τύχη τους παραχώρησε και να βάλουν έπειτα εκείνα τα θεμέλια που οι άλλοι είχαν βάλει πριν γίνουν ηγεμόνες»

 

Η Κυπριακή Δημοκρατία ατύχησε να βιώσει δύο τέτοιες «φάσεις» στη σύντομη ιστορία της. Η πρώτη αφορά τις φασαρίες, το πραξικόπημα και την εισβολή και η δεύτερη την οικονομική κρίση, που προκάλεσε την ανθρωπιστική.

 

Το κυπριακό κράτος απέτυχε και στις δύο περιπτώσεις να διατηρήσει τη συνεκτικότητα και συνέχεια της αρχικής του υπόστασης. Απόδειξη αυτού το γεγονός ότι κανείς ποτέ δεν τιμωρήθηκε από τότε μέχρι σήμερα για κανένα έγκλημα. Από το πραξικόπημα μέχρι το ΧΑΚ, τους S-300 και τη σημερινή οικονομική κρίση, τους τραπεζίτες, τους «υπερσυσσωρευτές» του πλούτου με νόμιμα ίσως, αλλά ανήθικα μέσα, κανείς ποτέ δεν λογοδότησε. 

 

Έχω την εντύπωση ότι μια από τις αιτίες των δεινών μας είναι το πρόσφατο της ιστορίας της Κυπριακής Δημοκρατίας και η νοοτροπία που τη συνοδεύει, αφού ατύχησε να έχει μη ικανούς «ηγεμόνες για να διατηρήσουν αυτό, που η τύχη τους παραχώρησε». 

 

ΥΓ1 Συνοψίζοντας τη γενική εικόνα: Αναλαμβάνουν την εξουσία, κάμνουν ό,τι θέλουν, κανονίζουν τους φίλους τους, είτε κάμνουν είτε εν κάμνουν, κόφκουν-ράφκουν την Πολιτεία στα μέτρα τους, σάζουν τους δικούς τους… τζαι ύστερα μιλούν στα κοπελλούκια για αξιοκρατία, πανανθρώπινες αξίες, ιδανικά και κολοκύθια τούμπανα.

 

ΥΓ2 Όλα τα πιο πάνω αποτελούν, κατά την άποψη μου τουλάχιστον, μια πολύ επιφανειακή αποτύπωση των τεκταινομένων, που χρήζει περαιτέρω ανάλυσης.