Πιο αναγκαίος από ποτέ καθίσταται ο επαναπροσδιορισμός, σε ανώτατο επίπεδο,  του όρου «οικονομική κρίση». Οφείλουν οι πολίτες να απαιτήσουν με τον πιο έντονο τρόπο από τις ηγεσίες, την πλήρη ταύτιση της οικονομικής κρίσης με την ανθρωπιστική κρίση, με δεδομένο ότι η οικονομική κρίση παράγει ανθρωπιστική.

 

Κρίση, η οποία προκαλεί στον άνθρωπο παρόμοια τραύματα με εκείνα του πραγματικού πολέμου. Κρίση που σκοτώνει πρώτα ψυχολογικά και μετά βιολογικά. Προκαλεί πόνο, αδρανοποιεί και διαρρηγνύει τη συνεκτικότητα και συνέχεια της καθημερινής ζωής, με όλα τα ευκόλως εννοούμενα συνεπακόλουθα.

 

Εγκλήματα για τα οποία πρέπει να υπάρξει ένα πλαίσιο απόδοσης ευθυνών προς πάσα κατεύθυνση και κατά παντός υπευθύνου... αν θέλουμε να "φτιάξουμε" την ανθρωπότητα και να την παραδώσουμε καλύτερη στα παιδιά μας.

 

Η μέχρι στιγμής, υποκριτική στάση των ηγεσιών των χωρών της ενωμένης Ευρώπης δείχνει, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις, ότι ο παράγοντας άνθρωπος δεν λαμβάνεται υπόψιν στην εν εξελίξει διαδικασία  ανάκαμψης της οικονομίας και του κατεστραμμένου, από την ανθρώπινη ασυδοσία, ιδιοτέλεια και υπέρμετρη φιλοδοξία, σύγχρονου οικονομικού μοντέλου.

 

Το (αν)ηθικό δίδαγμα από όλη αυτή την υπόθεση είναι ότι όροι όπως «ανθρωπιά» και «τιμή» αποτελούν μειονεκτήματα για τον άνθρωπο, που θέλει να επιβιώσει μέσα στην οικονομική ζούγκλα του παγκόσμιου στερεώματος.

 

Περί ...τίμης ο λόγος...

 

Παρακολούθησα πρόσφατα μια συνέντευξη του πρώην Πρωθυπουργού της Ελλάδας, στο πλαίσιο της οποίας ο Αντώνης Σαμαράς συζητεί με μια γυναίκα αρτοποιό και ακολουθεί ο εξής διάλογος:

 

Σαμαράς: Αν αυξάναμε τον κατώτατο μισθό δεν θα έπρεπε να απολύσεις προσωπικό/υπαλλήλους του αρτοποιείου σου με αποτέλεσμα να μείνουν οι άνθρωποι στο δρόμο χωρίς κανένα μισθό;

 

Αρτοποιός: Όχι, διότι αυτούς τους ανθρώπους τους έχω μαζί μου εδώ και 35 χρόνια και προτιμώ να πιέζομαι, να χρωστώ παντού, εφορία, ΔΕΗ, φόρους, όμως δεν πρόκειται να τους απολύσω.

 

Σαμαράς: Σαφώς, αυτό είναι προς τιμήν σας. Όμως σκεφτείτε, κάποιος άλλος δεν θα το έκανε; 

 

Ο Σαμαράς είχε απόλυτο δίκαιο σε εκείνη του την παραδοχή. Η αύξηση του κατώτατου μισθού θα έστελνε στο δρόμο πολλούς εργαζόμενους και πολύ λίγοι επιχειρηματίες (πλουτοκράτες ή βιοπαλαιστές μικρών βιοτεχνιών)  θα προσέγγιζαν το θέμα με την ίδια ηθική, που το προσέγγισε η συγκεκριμένη ιδιοκτήτρια μικρομεσαίας επιχείρησης.

 

Όμως, για ποιά "τιμή" μιλά ο κ. Σαμαράς; Γιατί τη συγχαίρει για την "τιμή" της. Αφού το (αν)ηθικό δίδαγμα, όπως προκύπτει από αυτή την ιστορία και παραδοχή, είναι ότι η "τιμή" οδηγεί στη φτώχεια, την ανέχεια και την εξαθλίωση των μικρομεσαίων και των μικρών. 

 

Άρα ή η "τιμή" είναι υπερεκτιμημένη αρετή ή πρέπει να ορίσουμε ξανά την "ανθρωπότητα" και τον σκοπό της.

 

Πάντως, αν για κάποιους η "τιμή" είναι δεδομένη, σίγουρα θα καταστρέφονται για πάντα όσοι έχουν "τιμή". Και ερωτώ: Έτσι ειν΄ η ζωή; Αν η απάντηση είναι αβίαστα «ναι», τότε τα βάσανα μας είναι ακόμη στην αρχή.

 

Ο ρόλος του κράτους (και δεν αναφέρομαι μόνο στην Ελλάδα)

 

Ας μην απατόμαστε. Σίγουρα ο κόσμος δεν είναι αγγελικά πλασμένος, το αντίθετο μάλιστα.

 

Αφού η τιμή και η ανθρωπιά είναι αξίες υπερεκτιμημένες σ' αυτόν τον κόσμο, για αυτόν ακριβώς το λόγο χρειάζονται ασφαλιστικές δικλείδες. 

 

Το κράτος οφείλει να τηρεί τις ισορροπίες μεταξύ  πλουτοκρατών και παραγωγών του πλούτου (εργαζόμενων). Όταν το κράτος δεν τα καταφέρνει, τότε έχουμε πλουτοκράτες και δούλους. Όταν οι πρώην εργαζόμενοι και νυν δούλοι αντιδρούν, το διεφθαρμένο και διαπλεκόμενο κράτος συμπαρατάσσεται με τους ολιγάρχες για να φιμώσει και να "κοντρολάρει" τους δούλους. 

 

Τούτη είναι σε γενικές γραμμές η δομή της κατάστασης. Το κράτος δεν μπορεί να αρνηθεί τον ρόλο του σε αυτή την κατάντια διότι πολύ απλά, για να υπάρχει αγορά προϋποτίθεται ύπαρξη κράτους.

 

ΥΓ1 Η τιμή, τιμή δεν έχει και χαρά στον που την έχει 

ΥΓ2 Μόνο σε αυτή την παραδοχή έχει δίκαιο ο Αντώνης Σαμαράς

 

[email protected]