Η ανάδειξη του Μουσταφά Ακιτζί στην ηγεσία της τουρκοκυπριακής κοινότητας (αναπόφευκτα μέσω των παράνομων εκλογών) δημιούργησε ένα περίεργο και με πολλές ... «διακυμάνσεις» κλίμα στην Κύπρο. Ελπίδα, ανησυχία, αισιοδοξία, υπέρμετρη προσδοκία, προσδοκία, καχυποψία συνθέτουν το σκηνικό.

 

Καταρχήν, είναι δεδομένο ότι το κλειδί της λύσης του κυπριακού βρίσκεται στην Άγκυρα, από την άποψη ότι όσους συμβιβασμούς και να κάνουν οι δύο ηγέτες, η Τουρκία θα συνεχίσει να έχει τις δικές της αξιώσεις.

 

«Ανεξαρτήτως» τούτου όμως, σε αυτή τη φάση οι Τουρκοκύπριοι φαίνεται ότι προσπαθούν να στείλουν προς πάσα κατεύθυνση ένα μήνυμα δυσαρέσκειας, αφενός για την πολιτική  της Τουρκίας και αφετέρου για τις αντικειμενικά κακές συνθήκες διαβίωσης στο παράνομο κράτος των κατεχομένων (ασχέτως αν οι  συνθήκες  διαβίωσης πολλών ε/κ είναι επίσης κακές. Αυτό όμως είναι άλλο θέμα που αφορά περισσότερο τον Πρόεδρο Αναστασιάδη). 

 

Αυτό τεκμαίνεται (και) από τις αναλύσεις Τουρκοκύπριων πολιτικών αναλυτών, οι  οποίοι τονίζουν ότι οι τ/κ κουράστηκαν να ζουν σε συνθήκες λιτότητας και εκ Τουρκίας … ορμώμενου αποκλεισμού. Οι αναλυτές, μάλιστα, υποστηρίζουν χαρακτηριστικά ότι «όπως η  Κυπριακή Δημοκρατία έχει την τρόικα, που της επιβάλλει λιτότητα, έτσι  και οι τ/κ έχουν την Τουρκία, η οποία τους επιβάλλει λιτότητα».

 

Ο Ακιτζί, από την πρώτη στιγμή, που αναδείχθηκε στην ηγεσία της τ/κ κοινότητας κατάφερε ή επεδίωξε, (μήνυμα;) να δημιουργήσει μια κρίση (όχι απευθείας σύγκρουση) με τον Τούρκο Πρόεδρο και την τουρκική ηγεσία γενικότερα.

 

Η Τουρκία, για να τον τρομάξει και να τον «επαναφέρει στην τάξη», εξαπέλυσε οικονομικές απειλές. Για παράδειγμα, όπως παραδέχονται τ/κ πολιτικοί αναλυτές, κανένας ηγέτης των τ/κ μέχρι σήμερα δεν τόλμησε να έλθει σε απευθείας ρήξη με την Τουρκία και τον λόγο τον έδωσε  ο ίδιος ο Ερντογάν, ο οποίος «υπενθύμισε» (απείλησε ουσιαστικά) στον Ακιτζί, ότι «η χώρα αυτή (Τουρκία) κατέβαλε τον οβολό της για την βόρεια Κύπρο... για την οικοδόμησή τους, για να υπάρξει η συνέχιση αυτής της διαδικασίας ακόμη, το κόστος που πληρώσαμε εμείς εκεί είναι κάπου ένα δισεκατομμύριο δολάρια το χρόνο. Αυτά είναι σοβαρά ποσά».

 

Το παράνομο κράτος και οι "πολίτες" του, εξασφαλίζει στην Τουρκία μια δικαιολογία παρουσίας στο νησί σαν η «προστάτιδα μητέρα των τ/κ». Παρόλο που καθημερινά αποκαλύπτεται το ψέμα της Τουρκίας,  εντούτοις δεν την ενδιαφέρει και δεν διστάζει να το  χρησιμοποιεί ως επιχείρημα.

 

Το ερώτημα είναι μέχρι  που είναι διατεθειμένος να  το τραβήξει ο Ακιτζί και  μέχρι  που θα το τραβήξει η Άγκυρα αν  αντιληφθεί ότι ο τ/κ  ηγέτης είναι αποφασισμένος να φέρει  προ τετελεσμένων την Τουρκία.

 

Καταρχήν, θέλει ο Ακιτζί; Αφετέρου, έχει το σθένος και τους τρόπους να προσπαθήσει να αποδεσμεύσει την τ/κ κοινότητα από την Τουρκία και παράλληλα να απορροφήσει τους κραδασμούς από τις επιπτώσεις της τουρκικής οργής;

 

[Υπάρχει μια παράλληλη αφήγηση – κάπως πιο συνομοσιολογική- ότι η συμπεριφορά του Ακιτζί, σε σχέση με τις αξιώσεις του από την Άγκυρα για χαλάρωση των δεσμών μεταξύ κατεχόμενων - Τουρκίας, είναι «μέρος ενός ευρύτερου «τουρκικού κόλπου». Ακόμα  και ότι η προσπάθεια του Ακιτζί αφορά στην ανεξαρτητοποίηση του παράνομου κράτους από την Τουρκία, με στόχο να του προσδώσει μεγαλύτερη υπόσταση και να το κάνει αναγνωρίσιμο. Μπορεί.. ποτέ δεν ξέρεις].

 

Όμως ο Ακιτζί έγινε ήδη στόχος αρνητικών  δηλώσεων από Τούρκους  αξιωματούχους.

 

Η δαιμονοποίηση, ως μέσο αποδυνάμωσης του «αντιπάλου», είναι ένα όπλο που άρχισε να χρησιμοποιεί η Άγκυρα για να πλήξει τον Ακιτζί και αυτό δείχνει  μια ανησυχία. Για παράδειγμα ο Ερντογάνκαταφέρθηκε εναντίον του τ/κ ηγέτη λέγοντας του μεταξύ  άλλων  ότι δεν  θα τον  αφήσει  να  κάνει του  κεφαλιού του, άλλος βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος στην Τουρκία κάλεσε τον Ακιτζί να πάει να ζήσει με τους Ελληνοκύπριους, αν του αρέσει περισσότερο η ε/κ πλευρά ενώ ο Τούρκος Υπουργός Πολιτισμού αναφέρει ότι ο Ακιντζί θέτει λάθος το ζήτημα «μητέρα-μικρή πατρίδα». Αν η Τουρκία θεωρεί τον Ακιτζί ως «εχθρό» της πολιτικής της, τότε υπάρχει ένα  στοιχείο.

 

Το θετικό από όλη αυτή την υπόθεση είναι ότι γίνεται  πολύ ξεκάθαρη η αδιάλλακτη και ζημιογόνα για τους ε/κ και τους τ/κ στάση της Τουρκίας. Νομίζω ότι αν το τραβήξει  πολύ  ο Ακιτζί, οι αντιδράσεις της  Τουρκίας θα είναι  τόσο έντονες ,  που ο διεθνής παράγοντας δεν θα έχει  μάλλον την πολυτέλεια να εθελοτυφλεί, να αγνοεί και να συνεχίσει να παίζει  πελλόν.

 

Επίσης, η Κυπριακή Δημοκρατία έχει  πολύ σημαντικό ρόλο να  διαδραματίσει στην  περίπτωση που διαφανεί ότι πράγματι, οι τ/κ θέλουν να αποδεσμευτούν από την Τουρκία.

 

Λέχθηκε από τον  Τούρκο Πρωθυπουργό ότι (σε ελεύθερη απόδοση) «και ο Ταλάτ έτσι επαναστάτης ήταν, αλλά στην πορεία συμμορφώθηκε».

 

Άρα, υπάρχει 50-50 πιθανότητα, ο Ακιτζί  να πάει στην Τουρκία ως  Κύπριος και να  επιστρέψει σαν Τούρκος. 

 

Στην περίπτωση όμως, που διαφανεί στο τέλος ότι οι τ/κ πραγματικά θέλουν λύση, οι δύο πλευρές πρέπει να μελετήσουν από κοινού τους λόγους για τους οποίους ο Ταλάτ απέτυχε ή τους λόγους για τους οποίους ο Ταλάτ «μετανόησε» στην Τουρκία και να χρησιμοποιηθεί ως εμπειρία.

 

Παρόλο που έπεσαν κάποιες γέφυρες επικοινωνίας από διάφορους «ποντίφικες» μεταξύ των δύο πλευρών, νομίζω ότι θα είναι εξαιρετικά δύσκολο εγχείρημα  η λύση του κυπριακού και πολύ απρόβλεπτη η πορεία προς αυτή την κατεύθυνση.

 

Όπου και να βρίσκεται όμως το «κλειδί» της λύσης, σίγουρα οι ε/κ  και οι τ/κ κουβανούν ακόμα μες τη ψυχή τους, τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον θυμωμένο Ποσειδώνα. Ίσως και να αλλάξει κάποτε αυτό, αν πάντα στον νου τους έχουν την Ιθάκη.Κι αν πάντα θυμούνται ότι το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός τους. Κι αν, ακόμη, η «Ιθάκη» αποτελεί κοινό προορισμό για την πλειοψηφία. Οψόμεθα.

 

ΥΓ Ο Ακιτζί βγήκε «πρόεδρος» ενός παράνομου κράτους. Δεν είναι και προς πανηγυρισμό. Το θέμα είναι μέχρι πού είναι  διατεθειμένος να το τραβήξει με την Τουρκία, αν είναι, καθώς και πώς θα αντιδράσει η Άγκυρα.