Καταρχήν, τονίζεται η κλισέ πλην πραγματική θέση ότι όποιος και να αναδειχθεί ως ο νέος ηγέτης των τουρκοκυπρίων (αναπόφευκτα μέσα από τις παράνομες εκλογές στα κατεχόμενα),  η ουσία παραμένει η ίδια, αφού το «κλειδί» συνεχίζει να βρίσκεται στην Άγκυρα.

 

Σε βαθύτερο όμως επίπεδο, οι λεγόμενες εκλογές στα κατεχόμενα έχουν τη χροιά μιας ιδεολογικής μάχης μεταξύ της αδιάλλακτης Τουρκικής ακροδεξιάς του Έρογλου (συνομοσπονδιακής «ρητορικής») και της πιο προοδευτικής –δημοκρατικής ιδεολογίας του Ακκιντζί . 

 

Εκτός από την ιδεολογική διάσταση της μάχης μεταξύ ακροδεξιάς – αριστεράς (από την άποψη ότι ο Ακκιτζί μπορεί να προσεγγίσει την αριστερά), φαίνεται ότι στην υπόθεση προσδίδεται και μια άλλη διάσταση, που αφορά σε μάχη μεταξύ έποικων και τουρκοκύπριων, δεδομένου ότι, όπως διαπιστώνει ο τουρκολόγος Νίκος Μούδουρος, σε περιοχές με πυκνή τ/κ παρουσία (Λευκωσία - Μόρφου) ο Ακκιντζί κέρδισε ξεκάθαρη πρωτιά στον «πρώτο γύρο».

 

Συνεπώς, φαίνεται ότι βρίσκεται σε εξέλιξη μια μάχη μεταξύ του σκληρού τουρκικού πυρήνα των κατεχομένων (έποικοι και τ/κ ακροδεξιοί) και του κυπριακού στοιχείου (τ/κ προοδευτικοί ή ακόμη και τ/κ δεξιοί που δεν αντέχουν την τουρκική «διαχείριση» των κατεχομένων ή που αντιλαμβάνονται ότι η Τουρκία δεν ενδιαφέρεται για τους τ/κ αλλά τους εκμεταλλεύεται για να υλοποιήσει τους δικούς της σχεδιασμούς στην περιοχή).

 

Η επικράτηση του Ακκιτζί θα αποτελέσει μάλλον ένα σαφέστατο μήνυμα προς την Τουρκία ότι οι τουρκοκύπριοι δεν ταυτίζονται πλέον με την τουρκική ρητορική στο κυπριακό και παρόλο που το κλειδί βρίσκεται στην Άγκυρα, εντούτοις, ένας κύπριος ηγέτης θα ήταν πιο διαλλακτικός και συνεννοήσιμος από έναν Τ/κ ακροδεξιό, ο οποίος προκρίνει τη συνομοσπονδία και προωθεί τα συμφέροντα της Τουρκίας.

 

*Αν και ορισμένοι κύκλοι έχουν την πεποίθηση ότι ο Ακκιτζί είναι αριστερός, εντούτοις, αναλυτές εκφράζουν τη θέση ότι δεν είναι αριστερός, αλλά μάλλον πιο δημοκράτης από τους «ανθυποψηφίους» του.