Η φυλάκιση βιοπαλαιστών στην Κύπρο, για πενιχρές οφειλές στο δημόσιο δεν είναι καινούριο φαινόμενο.

 

Ένας επιχειρηματίας, «εκτελώντας χρέη» κράτους προνοίας πλήρωσε τις οφειλές δώδεκα βιοπαλαιστών, οι οποίοι βρίσκονται στη φυλακή προκειμένου  να αποφυλακιστούν και να γιορτάσουν το Πάσχα με τις οικογένειές τους. (Δεν ξέρω αν τα κίνητρα του εν λόγω επιχειρηματία είναι αγνά και αγαθά, πάντως σημασία έχει η ουσία).

 

Η κίνηση του επιχειρηματία αναδεικνύει την τεραστίων διαστάσεων κρατική και θεσμική ανικανότητα και μετριότητα. 

 

Γεννά παράλληλα κάποια μείζονος σημασίας ερωτήματα, τα οποία μόνο θυμό και αγανάκτηση μπορούν να προκαλέσουν:

Συμπέρασμα: Στα τάρταρα οι Κυπριακές Αρχές της Κύπρου της κρίσης.

 

Σε μια περίοδο, η οποία χαρακτηρίζεται από απαξίωση για τους θεσμούς της Δικαιοσύνης, η δικαστική εξουσία πρέπει να αντιληφθεί ότι έχει να διαδραματίσει έναν σημαντικότατο ρόλο σε σχέση με την προστασία των πολιτών τούτου του μίζερου τόπου.

 

Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, οι δικαστές ακολουθούν και εφαρμόζουν το γράμμα του νόμου. 

 

Παρόλα αυτά όμως, αφού το σύστημα απέδειξε ότι αδυνατεί να προστατεύσει τον κοινωνικό ιστό και δεδομένου ότι κάθε εξωφρενική απόφαση λαμβάνεται πάντα από κάποιους ανθρώπους, που καλούνται υπό την ιδιότητα τους να υλοποιήσουν σκληρές αποφάσεις, οι συλλογικοί φορείς και όργανα, όπως για παράδειγμα η δικαστική εξουσία, οφείλουν να αντιδράσουν και να αρνηθούν την εκδίκαση τέτοιου είδους υποθέσεων. 

 

Συγκεκριμένος δικαστής με τον οποίο συνομίλησα, ανέφερε ότι «θεωρητικά θα μπορούσαν οι δικαστές να ορθώσουν ανάστημα, όμως δεν το κάνουν διότι δεν είναι και τόσο θέμα δικαστικής βούλησης, αλλά η προστασία του πολίτη είναι δουλειά της Βουλής».

 

Πράγματι, είναι θέμα Βουλής και νομοθετών. Τι έκαναν  άραγε αυτοί οι νομοθέτες για να  προστατεύσουν τον πολίτη; 

 

Μια εύλογη δικαιολογία είναι ότι παραμονεύει  ο κίνδυνος να εκμεταλλευτούν κάποιοι μια ενδεχόμενη ανέχεια από πλευράς εξουσίας και να δούμε ανθρώπους χωρίς προβλήματα να παρασιτούν πάνω στις πλάτες των υπολοίπων.

 

Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, δουλειά των Αρχών και εξουσιών, εκτός από την προστασία των ευάλωτων ομάδων του πληθυσμού του χωρκού μας (Κύπρος, μισό χωρκό, το άλλο μισό είναι κατεχόμενο) είναι η δημιουργία υπηρεσιών με ικανούς κρατικούς εμπειρογνώμονες-επιστήμονες, οι οποίοι θα μελετούν ξεχωριστά τις περιπτώσεις και θα κρίνουν εάν υπάρχει πράγματι πρόβλημα.

 

Για να επανακτηθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών απέναντι στους θεσμούς και ειδικότερα στη δικαστική εξουσία, οι δικαστές οφείλουν να αρνούνται την καταδίκη πολιτών, οι οποίοι έχουν μικρές οφειλές και ακόμη περισσότερο έχουν υποχρέωση, όταν με το «καλό» αρχίσουν οι εκποιήσεις, να μελετούν ξεχωριστά τις περιπτώσεις, που θα τίθενται ενώπιον τους και να καταδικάζουν, όχι τους νοικοκυραίους, αλλά όποιον προσπαθεί να εκποιήσει πρώτη κατοικία δυσπραγούντα-θύματος της οικονομικής κρίσης και των κακών τραπεζικών πρακτικών.

 

Ουκ ολίγες φορές γίναμε μάρτυρες υποθέσεων φυλάκισης μικρο-οφειλετών, οικογενειαρχών, ανέργων για οφειλές στις κοινωνικές ασφαλίσεις. Ο κόσμος αντιδρούσε (αν  αντιδρούσε) εναντίον της αστυνομίας, η οποία εκτελεί τα εντάλματα. Μα ποια αστυνομία; Το ερώτημα θα έπρεπε να είναι: Ποιος δικαστής προέβη στην έκδοση τέτοιου εντάλματος σύλληψης και ποια πολιτεία συμφώνησε;

 

Η δικαστική εξουσία είναι ανεξάρτητη και οφείλει να ορθώνει το ανάστημα της απέναντι στην καταπάτηση των δικαιωμάτων του πολίτη.

 

Καλό θα ήταν λοιπόν, το δικαστικό Σώμα, ως συλλογικό όργανο, να διαβεβαιώσει δημόσια το κοινό ότι θα σταθεί δίπλα του και θα παρεμποδίσει κάθε αδικία κατά της ανθρώπινης υπόστασης καθώς και ότι οι δικαστές προτίθενται να μελετούν ξεχωριστά την κάθε περίπτωση, εξυπηρετώντας το καλώς νοούμενο συμφέρον των πολιτών.

 

Ας διαβεβαιώσουν λοιπόν οι δικαστές το κοινό ότι δεν πρόκειται να ενοχλήσουν με αποφάσεις τους κανέναν πραγματικά δυσπραγούντα.

 

ΥΓ ΔΕΝ βάζω όλους τους δικαστές στο ίδιο "καλάθι", όπως δεν βάζω όλους τους γιατρούς κλπ.  Αναφέρομαι στο Σώμα ως συλλογικό όργανο.