Η σαιξπηρική απορία ταιριάζει απόλυτα στο σύγχρονο ερώτημα «να δίνεται ή όχι βήμα στους ακροδεξιούς;», που κατά καιρούς ανασύρεται και γίνεται της «μόδας», όχι αδίκως βέβαια, αφού το 1940 είναι πρόσφατη ιστορία.

 

Κατ’ ακρίβειαν, η σαιξπηρική απορία δε θα μπορούσε να προσαρμοστεί καταλληλότερα στη σύγχρονη εποχή, από όσο ήδη έχει προσαρμοστεί, αφού αντικατοπτρίζει «κρυστάλλινα» την αβέβαιη απάντηση στο πραγματικό ερώτημα.

 

Στην εποχή μας (μετά το 2010), η παρεμπόδιση της πρόσβασης των ακροδεξιών στη δημόσια σφαίρα λειτούργησε ακριβώς σαν το «άμα κόβεις κοντά τα μαλλιά σου δυναμώνουν». Μύθος.

 

Η Ελλάδα τελικά θα αποτελέσει κάτι σαν αντικείμενο μελέτης σε επιστημονικό επίπεδο για πολλές εκφάνσεις της σύγχρονης οικονομικο-πολιτικο-κοινωνικής περιόδου. Έδειξε λοιπόν το παράδειγμα της Ελλάδας ότι η απαγόρευση του λόγου ή η προσπάθεια παρεμπόδισης της πρόσβασης της Χρυσής Αυγής στη δημόσια σφαίρα, συνέβαλε στην άνοδο των ποσοστών της, αποφέροντας τα αντίθετα από τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Ο αποκλεισμός των ακροδεξιών δημιούργησε στους ψηφοφόρους, αλλά και σε όσους έτρεφαν απλά μια συμπάθεια για την παράταξη, το αίσθημα ότι επιχειρείται φίμωση, γεγονός που «λογικά» θα τους στερούσε την επιρροή και θα δεν θα τους επέτρεπε να βρίσκονται κοντά στην εξουσία. 

 

Ωστόσο, συνήθως η «διάκριση» (οποιουδήποτε είδους) οδηγεί σε αντίδραση, που μπορεί να συνεπάγεται, μεταξύ άλλων, με συσπείρωση, με τα όποια τελικά αποτελέσματα. Δεν ξέρουμε ακόμη διότι δεν έχουμε δει την έκβαση του «αγώνα». 

 

Το παράδειγμα του Χίτλερ

 

 

Θα αντέτεινε κανείς ότι ο Χίτλερ κέρδισε πρόσβαση στη δημόσια σφαίρα (εύκολα σχετικά) και αυτό του χάρισε τελικά την παντοδυναμία. Εκτός από προβολή με κάθε μέσο (όχι απαραιτήτως μόνο από τα μμε), είχε το ελεύθερο να αγορεύει δημόσια και να προωθεί με αυτό τον τρόπο, εύκολα την προπαγάνδα του. Επίσης, απολάμβανε στήριξης και αδρών χρηματοδοτήσεων από την οικονομική ελίτ της εποχής.

 

Σήμερα, αντιθέτως, χρηματοδοτούνται τα υπόλοιπα κόμματα και μάλιστα αυτή η πρακτική έτυχε εκμετάλλευσης από τους ακραίους για προώθηση της προπαγάνδας τους. Διαφορετικά όμως τα δεδομένα της κάθε εποχής. Στις μέρες μας, αν και οι εύκολα χειραγωγίσιμοι πιθανόν να είναι αρκετοί, εντούτοις έχω την εντύπωση ότι ο πόλεμος «ιδεολογιών» που βρίσκεται σε εξέλιξη μπορεί να αναδείξει κάτι. Φαίνεται ότι το σύγχρονο μοντέλο χρήζει διαφορετικής προσέγγισης ως προς την αντιμετώπιση του φαινομένου. 

 

Η Χρυσή Αυγή και το κάθε ακραίο κόμμα με τις γνωστές, αλλά συχνά κεκαλυμμένες θέσεις, προσπαθεί με κάθε τρόπο να ενώσει τους κρίκους για να πάψει να λειτουργεί σε μια «εναλλακτική μορφή δημόσιας σφαίρας». Η παρεμπόδιση της όμως, όπως φάνηκε, απέφερε το αντίθετο αποτέλεσμα. Ίσως να πρέπει να ψάξουμε τους λόγους για τους οποίους τα αποτελέσματα είναι διαφορετικά ανάλογα με την εποχή, καθώς φαίνεται ότι ανεξαρτήτως από την απαγόρευση ή μη, υπάρχουν και συγκεκριμένες συνθήκες που προκαλούν το φαινόμενο.

 

Ίσως να ευθύνεται το γεγονός ότι την περίοδο του Β' ΠΠ, το φαινόμενο του ναζισμού ήταν κάτι καινούριο και ο Χίτλερ άρχισε τη δράση του ενδεδυμένος έναν διαφορετικό μανδύα.

 

Σήμερα όμως η ανθρωπότητα (θα έπρεπε να) είναι ένα βήμα μπροστά λόγω της εμπειρίας και να υπήρχαν τέτοιες εκπαιδευτικές δομές, που να μην επέτρεπαν τη δημιουργία τέτοιων αντιλήψεων. 

 

Βεβαίως, εκπαιδευτικές και κοινωνικές δομές θα έπρεπε να υπάρχουν γενικότερα για να μη φτάναμε ως κοινωνία (στην περίπτωση της Κύπρου, ένα χωρκό, μισό εκατομμύριο πλάσματα) σε αυτό το σημείο της σήψης.

 

Αυτό θα έπρεπε να είναι το θέμα. Η αιτία. Το οικονομικό σύστημα δίνει λαβές στους ακραίους και δημιουργεί ναζί ή ακροδεξιούς. Το κατ’ ουσίαν ανεξέλεγκτο παγκόσμιο οικονομικό μοντέλο ευνοεί, κατά τις τακτικές του κρίσεις, τη γέννηση τέτοιων συνόλων/συμπεριφορών. 

 

Μια λιτή απεικόνιση του συστήματος από τον Τζίμη (σε ελεύθερη απόδοση): 

 

Η παγκόσμια βιομηχανία παιχνιδιού περνάει κρίση. 

Δεν πάει το κ@$οπαιδο να αγοράσει το πανάκριβο παιχνίδι. Προτιμάει να φτιάξει χιονάνθρωπο έξω.

Εν τω μεταξύ, η βιομηχανία έχει πάρει δάνεια, επεκτείνεται μέχρι το διάολο και προς όλες τις κατευθύνσεις με αποτέλεσμα να περνάει κρίση. 

Μετά, η βιομηχανία πάει και απολύει τον πατέρα του κ@$οπαιδου που δεν αγοράζει το πανάκριβο παιχνίδι.

 

Ο κόσμος ψηφίζει Χρυσή Αυγή, η οποία προτείνει, μεταξύ άλλων, επιστροφή στην εγχώρια παραγωγή. Άρα το ερώτημα θα έπρεπε να είναι: Ποιος φταίει για την έξαρση του εθνικισμού; Το ερώτημα θα έπρεπε να συνοδεύεται με κάποια πρόταση. Βεβαίως η αντίληψη ότι ο άνθρωπος διακρίνεται από ιδιοτέλεια, λειτουργεί ως αντικίνητρο στην προσπάθεια εντοπισμού κάποιου λόγου για παράθεση πρότασης από οποιοδήποτε σύνολο ή άτομο.