
19.03.2015
Θανάσης Αθανασίου
Οι ισχυρισμοί περί δυσκολίας εξασφάλισης της συγκεκριμένης λίστας, [οι οποίοι γεννούν νέα εύλογα ερωτήματα], καταρρίπτονται από το ελληνικό παράδειγμα. Οι Αρχές της Ελλάδας έλαβαν τη λίστα από τη Γαλλία και μάλιστα περιήλθε προς εξέταση στην κατοχή των αρμόδιων αρχών δύο φορές. Επιπροσθέτως, η "δεύτερη λίστα" κατέδειξε παραποίηση της πρώτης (ή "αλλοίωση" της πρώτης) και η υπόθεση οδηγήθηκε και βρίσκεται σε εξέλιξη στα ελληνικά δικαστήρια.
Στα καθ' ημάς. Πώς η Ελλάδα εξασφάλισε τη λίστα ενώ για την Κύπρο «είναι δύσκολο», παρόλο που ζητήθηκε ήδη από το 2013; Τι το κάνει τόσο δύσκολο εγχείρημα δηλαδή; Η Κύπρος, όπως και η Ελλάδα είναι κράτος - μέλος της ΕΕ («ευρωπαϊκής οικογένειας») και υποτίθεται ότι υπάρχει αλληλεγγύη [(…μεταξύ των ελίτ μόνο;). Μήπως βιώνουμε μια παραδοχή;]
Υπενθυμίζεται ότι ο Κύπριος Υπουργός Οικονομικών εξέφρασε απαισιοδοξία για την εξασφάλιση της λίστας, λέγοντας ότι «έγινε προσπάθεια μέσω της διπλωματικής οδού και δεν απέδωσε, δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος ότι μέσω της επανάληψης μιας διαδικασίας θα εξασφαλίσουμε κάτι. Έχουν εξαντληθεί οι διαδικασίες για την απόκτηση της λίστας». Χωρίς να θέλω να αμφισβητήσω τα λεγόμενα του Χάρη Γεωργιάδη, εντούτοις, αν δεν δοκιμάσεις ξανά πώς ξέρεις ότι δεν υπάρχει περίπτωση να εξασφαλιστεί; Αν δεν διεκδικήσεις πώς θα αποκτήσεις μια πιθανότητα να κερδίσεις; Ουσιαστικά ο Χάρης ο Γεωργιάδης εξέκοψεν μας το, τύπου «έν έσσιει λίστα, άτε σιωπή».
[Σε αυτό το σημείο, καλό θα ήταν οι Γάλλοι συνάδελφοι να ψάξουν από δικές τους πηγές, στις οποίες δεν έχουν ή δύσκολα έχουν πρόσβαση οι κύπριοι δημοσιογράφοι και να μας πουν αν έχει δοθεί έγκριση από τη γαλλική κυβέρνηση για παράδοση της εν λόγω λίστας στην κυπριακή κυβέρνηση. Και τα υπόλοιπα είναι δική μας δουλειά (εννοώ των πολιτών και του τρόπου με τον οποίο διεκδικούν, πέραν της επαγγελματικής μας ιδιότητας, η οποία σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να συνεισφέρει θετικά ή και καταλυτικά)].
Η λίστα ζητήθηκε από το Υπουργείο Οικονομικών της Κύπρου μέσω του κυπριακού Υπουργείου Εξωτερικών, το οποίο μεσολάβησε στις γαλλικές αρχές. Άρα το θέμα υπόκειται στην αρμοδιότητα του Υπουργείου Οικονομικών.
Παρόλο που δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η λίστα διεκδικήθηκε, αφού την προσπάθεια της προηγούμενης κυβέρνησης επιβεβαίωσε και η κυβέρνηση Αναστασιάδη, ωστόσο, δεν έχει καταστεί ξεκάθαρο αν υπάρχει ή όχι η εν λόγω λίστα (αν και συγκεκριμένος πολιτικός αμφισβητεί την ύπαρξη μιας κυπριακής τέτοιας λίστας).
Παρόλα αυτά καμιά ισχυρή ένδειξη δεν οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η λίστα δεν υπάρχει, αντιθέτως, ζητήθηκε επισήμως από το κυπριακό κράτος το 2013. Αυτή η ενέργεια δηλοί ότι υπάρχει κάποια ένδειξη προς την κατεύθυνση της ύπαρξης. [Τα γνωστά … «καπνός….φωτιά»]. Πώς μπορεί να έχει ζητηθεί κάτι, το οποίο δεν υπάρχει; Επιπλέον, έχω την εντύπωση ότι δεν έχει κάποιος, είτε από κυπριακής είτε από γαλλικής πλευράς, προβεί σε επίσημη διάψευση της ύπαρξης αυτής της λίστας.
Είναι τουλάχιστον περίεργη η όλη υπόθεση.
Δεν ισχυρίζομαι ότι η εξασφάλιση της λίστας και η φορολόγηση (κάποιων έστω) κεφαλαίων, θα λύσει το κυπριακό οικονομικό πρόβλημα, ωστόσο, λογικά θα σκεφτόταν κάποιος ότι θα συνεισφέρει σε δύο επίπεδα: Καταρχήν, πρακτικά θα αποτελέσει ενδεχομένως μια ένεση στο δημόσιο χρέος (και εδώ που φτάσαμε κάθε ένεση είναι σημαντική) και αφετέρου, θα φανεί κατά πόσον οι κυπριακές νοοτροπίες της ατιμωρησίας (ή της «επιλεκτικής τιμωρησίας»), έχουν ατονήσει και αν επιδεικνύεται πραγματική βούληση προς αποκατάσταση της ξεπεσμένης ηθικής σε διάφορα επίπεδα.
Φαίνεται ότι στην Ελλάδα υπάρχει βούληση για αναχαίτιση της νοοτροπίας που οδήγησε τη χώρα στην καταστροφή (σίγουρα η φοροδιαφυγή δεν αποτελεί τη μοναδική αιτία). Στην Κύπρο όμως δεν φαίνεται, πέραν από λόγια, ανάλογη διάθεση.
Το ερώτημα παραμένει. Αφού μάλλον η λίστα υπάρχει, πού είναι και ποιοι περιλαμβάνονται σε αυτήν; Άλλαξε η νοοτροπία, που μας οδήγησε στην καταστροφή;
ΥΓ Εννοείται ότι εάν και εφόσον εξασφαλιστεί η εν λόγο λίστα θα πρέπει να τύχει μελέτης για να διαπιστωθούν όλα όσα πρέπει και όχι να καννιβαλιστούμε από την αρχή.
Τα ακίνητα της εβδομάδας




