Η ευρύτερη κοινωνική αμορφωσιά και ανεπάρκεια της πολιτικής ηγεσίας, βρίσκει τη θέση της και στα κυπριακά γήπεδα.

 

Τα επεισόδια της ντροπής στα γήπεδα αποτελούν απόδειξη του φόβου, από πλευράς πολιτικής τάξης, να προχωρήσει σε ρηξικέλευθες κοινωνικές τομές. Η ανησυχία «μήπως και διαταραχθούν οι κοινωνικές δομές», ευνοεί την διαιώνιση  κοινωνικών ανωμαλιών, την ώρα που, για παράδειγμα, είναι πλέον πέραν από ξεκάθαρες οι κοινωνικές προεκτάσεις της σύνδεσης ποδοσφαίρου-πολιτικής.

 

Η κοινωνική ανεπάρκεια ή η έλλειψη ικανότητας κωδικοποίησης κοινωνικών προβλημάτων, βάσει αιτιών, από πλευράς αξιωματούχων του κράτους προκαλεί, σε μένα τουλάχιστον, τρόμο.

 

Η υποκρισία των εκάστοτε κρατούντων τα ηνία της εξουσίας, αποκαλύπτεται από τις ίδιες τους τις τοποθετήσεις αναφορικά με την πάταξη του χουλιγκανισμού. Παράδειγμα της πολιτικής υποκρισίας (ή άγνοιας), αποτελούν οι πρόσφατες δηλώσεις του Υπουργού Δικαιοσύνης Ιωνά Νικολάου, ο οποίος «εντόπισε» το πρόβλημα των επεισοδίων στα γήπεδα στους  «αλκοολικούς και χασικλήδες» (χωρίς να  επαινώ τις συγκεκριμένες συμπεριφορές).

 

Όπως χαρακτηριστικά είπε (μέσα στην κοινωνική του άγνοια) ο Υπουργός Δικαιοσύνης, «το ποδόσφαιρο και τα ομαδικά αθλήματα δεν είναι χώρος πεδίου μάχης οποιουδήποτε, ο οποίος, είτε χασισωμένος, είτε μεθυσμένος, πηγαίνει στο γήπεδο και προβαίνει σε βανδαλισμούς». Βεβαίως, ο «χασικλομένος» και ο αλκοολικός δεν έχει καμιά θέση στα γήπεδα, όμως υπάρχει προφανώς και κάποιο υπόβαθρο, που επιτρέπει στον χασικλομένο και τον αλκοολικό να «εκφράζεται» με αυτό τον τρόπο.

 

Η πολιτικοποίηση του ποδοσφαίρου είναι μια διαχρονική μάστιγα, η οποία συντηρείται από τους ίδιους τους παράγοντες του εν λόγω αθλήματος, με τις ευλογίες της πολιτικής ηγεσίας και κληροδοτείται από γενιά σε γενιά.

 

Οι μεγάλες, τουλάχιστον, κυπριακές ποδοσφαιρικές ομάδες έχουν κάποια σύνδεση ή εξάρτηση με την πολιτική .

 

Παραδείγματος χάριν, ο Παν.Συ.Φι Ανόρθωσις Αμμοχώστου εκδίδει ανακοινώσεις, καλώντας τα μέλη του στο ετήσιο μνημόσυνο μιας αμφιλεγόμενης  προσωπικότητας της σύγχρονης κυπριακής ιστορίας, του στρατηγού Γεώργιου Γρίβα Διγενή, ο οποίος, μάλιστα, υπήρξε επίτιμος πρόεδρος του Σωματείου. Δεν στοχοποιώ την Ανόρθωση. Η αναφορά γίνεται λόγω προσφάτως εκδοθείσας ανακοίνωσης. Τα ίδια, με διαφορετικούς ενδεχομένως "πρωταγωνιστές", ισχύουν για την Ομόνοια, τον ΑΠΟΕΛ, τον Απόλλωνα κλπ.

 

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο online κυπριακό περιοδικό «Δέφτερη Ανάγνωση»: Ιστορικά, ο ιδεολογικός έλεγχος του αθλητισμού επικυρώθηκε με την ενοποίηση των δυο [αριστερής και δέξιας ΚΟΠ] ομοσπονδιών το 1953. Η μεν δεξιά υποχρεώθηκε να δεχθεί τα αριστερά σωματεία στην ΚΟΠ και «στα γήπεδα τους» αλλά διατήρησε σαφώς τον έλεγχο στο νευραλγικό χώρο της διαιτησίας. Όταν την δεκαετία του 1960 ο υπουργός εσωτερικών, Π. Γιωρκάτζης επέβαλε ένα καθεστώς ημετεροκρατίας και κουμπαροκρατίας, εκείνο το καθεστώς στον αθλητισμό επεκτάθηκε και αλλού. Αλλά στο ποδόσφαιρο λ.χ. φρόντιζε να αποκλείει αριστερές ομάδες, όπως λ.χ. η Σαλαμίνα από το να πάρουν ενα πρωτάθλημα. Όμως, εκείνο το καθεστώς βρέθηκε τελικά μπροστά στις δικές του αντιφάσεις, όταν ένα καθεστώς που στηριζόταν στην ύπαρξη της ανεξαρτησίας, διατηρούσε ένα ιδεολογικά ηγεμονικά πλαίσιο με αναφορά στον ενωτισμό. Η προσπάθεια της χούντας να υποτάξει τον κυπριακό αθλητισμό (και να τον μετατρέψει σε επαρχιακό του αθηναϊκού κράτους) αλλά και την ίδια την Κυπριακή Δημοκρατία, οδήγησε τελικά στην κρίση του 74.

 

Τα … «έργα» μας και στο εξωτερικό

 

Ενδεικτικά, η εν λόγω σύνδεση πολιτικής- ποδοσφαίρου έγινε αντιληπτή και από ξένους αθλητές. Συγκεκριμένα, ο ποδοσφαιριστής της Ομόνοιας Μίκαελ Ποτέ, σε συνέντευξη που παραχώρησε σε Γαλλική ιστοσελίδα, δήλωσε χαρακτηριστικά ότι η Ομόνοια «είναι πράγματι ο μεγαλύτερος αντίπαλος του ΑΠΟΕΛ, τόσο αθλητικά όσο και πολιτικά». 

 

Ένας άνθρωπος από το Μπενίν, μια χώρα της Δυτικής Αφρικής, καταγγέλλει ουσιαστικά διεθνώς την πολιτικοποίηση του κυπριακού ποδοσφαίρου, την ίδια ώρα που οι εν Κύπρω αρμόδιοι επιχειρούν να εντοπίσουν τα αίτια του προβλήματος με απλοϊκές και κοινότοπες σκέψεις, προβαίνοντας σε περιθωριακές αναλυτικές προσεγγίσεις. Κάπως tragic δεν είναι;

 

Οι πολιτικές και ιδεολογικές πεποιθήσεις φιλάθλων μεταφέρονται στις κερκίδες [τα γνωστά σε όλους μας συνθήματα της ντροπής (@$@΅% γιοι αριστεροί, φασίστες δεξιοί, προδότες …)], με  τα γνωστά αποτελέσματα.

 

ΥΓ1: Και μεις αναμένουμε από αυτή τη μετριότητα (πολιτική ηγεσία) να δώσει λύσεις στα κοινωνικά προβλήματα που μαστίζουν τον τόπο μας. Το θέμα δεν είναι (μόνο) το ποδόσφαιρο, αλλά η ανικανότητα της πολιτικής τάξης να κωδικοποιήσει τα κοινωνικά ζητήματα για να μπορέσει στη συνέχεια να δώσει λύσεις.

 

ΥΓ2: Ελπίζω (είμαι  σίγουρος) ότι οι σοβαροί φιλαθλοι θα καταλάβουν ότι δεν τα βάζω μαζί τους, αλλά εξετάζω ένα φαινόμενο  με  κοινωνικές προεκτάσεις.