Ο πλανήτης παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα τις εξελίξεις στη Γαλλία, μετά το αποτρόπαιο φονικό τρομοκρατικό χτύπημα στο Παρίσι και τις διαδοχικές επιθέσεις που ακολούθησαν.

 

Τι συμβαίνει, όμως, τελικά;  Πολλά έχουν λεχθεί. Βρίσκεται σε εξέλιξη ένας θρησκευτικός πόλεμος;  Ένας πόλεμος μεταξύ πολιτισμών; Στόχος είναι η επικράτηση μιας και μόνο θρησκείας; Γιατί, τι πειράζει να υπάρχουν πολλές;

 

Τελικά κατέληξα, μετά από βασανιστικές σκέψεις, στο συμπέρασμα ότι δεν εκτυλίσσεται κανένας θρησκευτικός πόλεμος, αλλά ένας πόλεμος φανατισμένων ηλίθιων. 

 

Οι τζιχαντιστές (ακραίοι ισλαμιστές/ «ταλιμπανάες», όπως τους αποκαλεί και ένας φίλος μου) σκοτώνουν πολίτες δυτικών χωρών (χριστιανούς) και γενικότερα θέτουν στο στόχαστρο τους, τόσο την «άπιστη» Δύση, όσο και τους μη «βαθιά» θρησκευόμενους ομόθρησκους τους.

 

Παρόλο που αναγνωρίζω ότι ο όρος «ηλίθιοι» δίνει ενδεχομένως ένα κάποιο άλλοθι στους εγκληματίες δολοφόνους, εντούτοις, τι λιγότερο από ηλίθιος ή έστω χειραγωγημένος (πιο «εκλεπτυσμένα») θα μπορούσε να είναι κάποιος, ο οποίος διαπράττει εγκλήματα στο όνομα ενός θεού; 

 

Μου φαίνεται  ότι η ένταση, που διέπει τις σχέσεις Δύσης –Ισλάμ δεν αποτελεί «προϊόν» της εποχής μας, αλλά αντιθέτως, είναι αποτέλεσμα μιας εξελίξιμης κατάστασης, η οποία έχει να κάνει με τον τρόπο, που η κάθε πλευρά αντιμετώπιζε διαχρονικά την άλλη.

 

Επι του προκειμενου. Ένιωσα (και συνεχίζω  να νιώθω) τεράστιο θυμό για τη θηριωδία, την οποία επέδειξαν οι τρομοκράτες/ακραίοι ισλαμιστές του μακελειού στη Γαλλία. Παρατήρησα, όμως, παράλληλα ότι, τόσο στο παγκόσμιο στερέωμα όσο και στην Κύπρο, ακούστηκαν απόψεις όπως «φάτε τους μουλλάες» και «ή εκείνοι (οι μουσουλμάνοι) ή εμείς (οι «καλοί χριστιανοί»)». Ακόμα άκουσα ότι «οι μουσουλμάνοι καταλαβαίνουν μόνο από όπλα» (τούτα εμάθαν να λαλούν τα πλάσματα, τούτα λαλούν). 

 

Τότε  κατάλαβα ότι για να είσαι  «ταλιμπανάς» δεν προϋποτίθεται να είσαι και ακραίος ισλαμιστής.

 

Πρέπει να τονιστεί ότι η πλειοψηφία των μουσουλμάνων δεν είναι τζιχαντιστες-φανατικοί ακραίοι ισλαμιστές καθώς, ήδη, μεγάλες μουσουλμανικές χώρες και μουσουλμανικές κοινότητες δυτικών χωρών, καταδίκασαν απερίφραστα το έγκλημα στη Γαλλία.

 

Ωστόσο, ο κίνδυνος μετατροπής του πολέμου, μεταξύ φανατικών ηλίθιων, σε θρησκευτικό πόλεμο, είναι πλέον περισσότερο από ορατός, αφού το χάσμα μεταξύ «ταλιμπανάων» (ακραίων εθνικιστών )χριστιανών- (ακραίων) ισλαμιστών, διευρύνεται  και χρησιμοποιείται ως ο θεμέλιος λίθος για την ανέγερση του οικοδομήματος της φρίκης του θρησκευτικού φανατισμού, που λειτουργεί ως βωμός για σύγχρονες ανθρωποθυσίες.

 

Ενδεικτικά, αναφέρεται ότι νεοναζιστικά συνθήματα «εμφανίστηκαν» (προφανώς όχι από μόνα τους) σε τεμένη ενώ χώροι μουσουλμανικής λατρείας έχουν δεχθεί επιθέσεις, μετά το αποτρόπαιο έγκλημα στη Γαλλία. Επιπλέον, ακροδεξιά, νεοναζιστικά κινήματα ανά τον κόσμο γνωρίζουν τα τελευταία χρόνια ιδιαίτερη άνθιση. (Ένα κοντινό μας παράδειγμα της «φιλοσοφίας» τέτοιων κινημάτων είναι  το ΕΛΑΜ και η στάση  που τηρεί απέναντι  στους μουσουλμάνους. Το συγκεκριμένο κίνημα, όμως, δεν γνωρίζει καμιά άνθιση και ως εκ τούτου, η επιρροή του είναι πολύ περιορισμένη).

 

Βρίσκεται σε εξέλιξη ένας πόλεμος μεταξύ φανατικών, «προϊόν» προηγούμενων καταστάσεων.

 

Ο φανατισμός δεν έχει θρησκεία. Αρκεί μόνο να είσαι χειραγωγημένος ηλίθιος, καθώς «ο φανατισμός αποτελεί την πεποίθηση της άγνοιας». 

 

Δια του λόγου το ασφαλές, θυμήθηκα και υπενθυμίζω ότι οι Σταυροφόροι ήταν «χριστιανοί»,  η Ιερά Εξέταση αποτελούσε εκκλησιαστικό δικαστήριο, που στόχο είχε  την καταπολέμηση αιρέσεων με απάνθρωπα μέσα, με τη σύμφωνο μάλιστα γνώμη της …κοινής γνώμης (ή μερίδας της κοινής γνώμης, η οποία έπεφτε προηγουμένως θύμα προπαγάνδας και εκφοβισμού κλπ- Όλα είναι κύκλος).

 

Επιπλέον, ενώ εμείς οι «πολιτισμένοι δυτικοί» λέμε je suis Charlie, παράλληλα κάποιοι άλλοι υποκριτές «πολιτισμένοι δυτικοί», την ίδια περίπου χρονική περίοδο καταδίκασαν τον «Γέροντα Παστίτσιο» σε δέκα μήνες φυλάκιση με τριετή αναστολή, για εξύβριση θρησκεύματος κατ’ εξακολούθηση. Θα μου πείτε, «ας καταδίκαζαν τα δικαστήρια τη σατιρική εφημερίδα. Γιατί έπρεπε να δολοφονήσουν οι ακραίοι Ισλαμιστές τους σκιτσογράφους και οκτώ άλλους ανθρώπους;».   Νομίζω ότι η απάντηση είναι απλή. Διότι τη φονική επίθεση δεν την έκαναν μουσουλμάνοι, αλλά μια ακραία ομάδα φανατικών, η οποία πρέπει να τεθεί στο μικροσκόπιο και να εξεταστεί ως "φαινόμενο" με στόχο την αποτελεσματική αντιμετώπιση της δράσης της.

 

Στοχοποιείται, όμως, από κάποιους η παγκόσμια μουσουλμανική κοινότητα και  το Ισλάμ, κάτι που πρέπει πάση θυσία να αποφευχθεί, διότι οι συνέπειες από τα εκατέρωθεν αντίποινα θα είναι τραγικές. 

 

Όσα και να είναι τα λάθη της Δύσης, έχω την εντύπωση ότι ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίστηκε την κατάσταση, προς αποφυγή μετατροπής του εν εξελίξει πολέμου φανατικών, σε θρησκευτικό πόλεμο, κινείται στην ορθή κατεύθυνση, αφού τονίζει, έστω και επικοινωνιακά, ότι δεν πολεμά το Ισλάμ, αλλά την τρομοκρατία.

 

YΓ2 Όπως, εξάλλου, παρατήρησε ο φίλος Αδάμος Αδαμίδης, το δικαίωμα της ανεξιθρησκίας αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα. Η προσευχή (να μιλάς στον θεό σου) είναι είτε δείγμα ευλάβειας και/ή βασίζεται στην ανθρώπινη αδυναμία. Το να σκοτώνεις εν ονόματι της θρησκείας σου είτε για να την επιβάλεις, είτε για να τιμωρήσεις τους βλάσφημους (δηλ. να σε προστάζει ο θεός/θρησκεία να προβείς σε τέτοιες πράξεις)...νομίζω ταιριάζει στη λαϊκή ρήση "το να μιλάς με τον θεό, δείχνει ότι είσαι πιστός. Το να σου απαντάει πίσω...δείχνει ότι είσαι τρελός".

 

"The closer you watch the less you see"