Φαίνεται ότι βρίσκεται σε εξέλιξη μια νέα διαδικασία «ανάληψης ευθυνών» και παραδοχών από τις δύο κοινότητες στην Κύπρο, γεγονός που δείχνει ότι ίσως οι Κύπριοι πέρασαν σε ένα νέο επίπεδο πολιτικής ωριμότητας.

Η κάθε πλευρά άρχισε δειλά-δειλά να σπάζει ταμπού, να συζητεί δημόσια πλέον και να παραδέχεται γεγονότα του παρελθόντος, τα οποία δεν είναι  προς το συμφέρον της, αφού δίνουν  πλεονέκτημα στην «άλλη πλευρά».

Μερικοί τα έλεγαν από πάντα, όμως, «κότσαραν» και μια δικαιολογία από δίπλα για να ξανακερδίσουν το «προβάδισμα».

Για παράδειγμα, οι ελληνοκύπριοι παραδέχονται, αραιά και που,  ότι «εκάμαμε τζαι μεις πολλά στους τουρκοκύπριους … όμως οι τουρκοκύπριοι εκάμαν μας παραπάνω κακά».

Οι τουρκοκύπριοι, από την  άλλη, υποστηρίζουν  ότι  οι ελληνοκύπριοι έβαλαν πρώτοι στο στόχαστρο τους τουρκοκύπριους και ως τούτου, οι τ/κ έπρεπε να αποκτήσουν τη «θέση τους στον ήλιο» έστω και με τη βία (αναγνωρίζουν βέβαια τώρα πια ότι έπεσαν θύματα της Τουρκίας).

Ανάγουν τις παραδοχές στο δημόσιο λόγο  

Καμιά προσπάθεια να φτάσουν οι άνθρωποι στα βαθύτερα αίτια της κρίσης. Εντούτοις, νομίζω ότι κάτι αλλάζει πλέον αφού άρχισαν ήδη να συζητούνται έντονα, να ανάγονται στο δημόσιο λόγο οι ευθύνες και να γίνονται παραδοχές από την κάθε κοινότητα, σε σχέση με το σπαραγμό του 1974.

Επειδή, όμως, η επίσημη δικαιολογία του κάθε ανθρώπου-ομάδας ανθρώπων είναι η υποκειμενική του αλήθεια, που τον βοηθά να κτίσει τον προσωπικό ή συλλογικό μύθο, με τον όποιο  θα πορευτεί σε  τούτη τη γη, θα πρέπει  να εξεταστεί η  σύγκριση  των συμφερόντων μεταξύ λαού και ηγεσιών ώστε να διαφανεί κατά πόσον συγκλίνουν. Διαχρονικά, τα μέλη των δύο κοινοτήτων (σε επίπεδο λαού και όχι ηγεσιών), παραδέχονταν σε κατ΄ ιδίαν συζητήσεις ότι η στάση της μιας κοινότητας δεν ήταν ορθή απέναντι στην άλλη κοινότητα, όμως η συζήτηση δεν ανάγονταν στο δημόσιο λόγο.

Το παράδειγμα της τουρκοκύπριας πολιτικού Ντογούς Ντεριά αποτελεί απόδειξη της «κρίσης ειλικρίνειας», από την οποία «κατελήφθησαν» οι δύο κοινότητες. Κρίση, η  οποία μπορεί  να μην  είναι παροδική,  αλλά μόνιμη και αποτελεί ίσως το μοναδικό είδος «ωφέλιμης  κρίσης».

Επιπλέον, το ΑΚΕΛ, παρόλο που διαχρονικά παραδεχόταν ευθύνες  της ε/κ πλευράς, ωστόσο υπερίσχυε πάντα το «δικό μας». Τώρα, άρχισε  και το ΑΚΕΛ να «κελαηδά» χωρίς φόβο και πάθος. Το θέμα δεν είναι, όμως, τι θα κάνει το ΑΚΕΛ, αλλά τί θα κάνουν οι δυνάμεις (σε ελεύθερες περιοχές και κατεχόμενα), που συντηρούν το διχασμό (ακούσια ή εκούσια) ανάμεσα στις δύο κοινότητες. Η μεγαλύτερη πρόκληση, στην υπό εξέλιξη διαδικασία «ανάληψης ευθυνών», είναι η διάχυση της συγκεκριμένης διάθεσης σε όλους τους πολιτικούς χώρους, αλλά και στον κοινωνικό ιστό και στις δύο κοινότητες.

Από όπλο σε σημείο επαφής…

Μετατρέπονται, λοιπόν, οι ευθύνες από διπλωματικό όπλο της μιας κοινότητας εναντίον της άλλης, σε σημείο επαφής και δείγμα μεταμέλειας  και χρησιμοποιούνται  για  αποκατάσταση [ή κτίσιμο/δημιουργία (δεν αποφάσισα ακόμα)]  της  εμπιστοσύνης  μεταξύ των  ανθρώπων. Εξέλιξη, η οποία καταδεικνύει ότι οι κυπραίοι, ως λαός, πέρασαν σε ένα άλλο επίπεδο ωριμότητας.

Η αρχή έγινε, όμως δεν ξέρω αν η διαδικασία θα συνεχιστεί ή αν θα προσκρούσει σε υφιστάμενα ή παλαιότερα τείχη.

ΥΓ 1 Δεν επιχειρώ να ζυγίσω τις ευθύνες της κάθε κοινότητας. Επίσης, οι  ευθύνες, που φέρουν οι δύο κοινότητες δεν συνδέονται (στο κείμενο μου) με τις ευθύνες της Τουρκίας ή  τους σχεδιασμούς της  Άγκυρας στην  περιοχή.

ΥΓ 2 Υπάρχει, βεβαίως, ο φόβος της άσκησης προπαγάνδας από πλευράς Τουρκίας. Τι θα γίνει αν αυτή η «κρίση ειλικρίνειας» γυρίσει μπούμερανγκ εναντίον των ελληνοκυπρίων;

Αυτή η εξέλιξη βοηθά μεν στο εσωτερικό, στο θέμα της ανάκτησης της εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο κοινοτήτων, όμως το ερώτημα είναι αν θα προκληθεί ζημιά στην Κυπριακή Δημοκρατία, στην περίπτωση που η Άγκυρα κάνει επιλεκτική χρήση των «παραδοχών» και τις χρησιμοποιήσει σε διεθνές επίπεδο, με στόχο την ανάδειξη των ευθυνών ή «ευθυνών» των ελληνοκυπρίων, όχι στη βάση τουρκικών ισχυρισμών, αλλά ελληνοκυπριακών παραδοχών.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο, πρέπει να εξεταστεί το θέμα των ηγεσιών και κατά πόσο εργάζονται υπέρ των συμφερόντων του λαού. Είναι ξεκάθαρο ότι η τ/κ ηγεσία εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Τουρκίας σε βάρος των τουρκοκυπρίων και αυτή η στάση έχει γίνει αντιληπτή από τους τουρκοκύπριους.

Εν αναμονή λοιπόν των εξελίξεων…

Follow @AthanasiouTh

[email protected]