Η ιστορία του Νίκου Ρωμανού είναι πραγματικά συγκλονιστική και αποτελεί παράδειγμα του τρόπου, με τον οποίο η ελληνική πολιτεία ώθησε ένα "παιδί" της στην παρανομία και στη συνέχεια το καταδίκασε, στερώντας του παράλληλα τα δικαιώματα που οφείλει να του αναγνωρίσει και να του παραχωρήσει με βάση το νόμο. Το δικαίωμα στην εκπαίδευση.

 

Δεν θα σταθώ στο δίκαιο αγώνα ενός νέου παιδιού, το οποίο στα 15 του χρόνια (το 2008) έζησε την απόλυτη φρίκη, όταν ο φίλος του, Αλέξης Γρηγορόπουλος ξεψύχησε στα χέρια του από πυρά αστυνομικού. Θα προτιμήσω να  εστιάσω στην αναλγησία της Ελληνικής πολιτείας και στην παρανομία, που συντελείται εις βάρος ενός παιδιού.

 

Πώς ένα (κακομαθημένο) παιδί γίνεται «τρομοκράτης»;

 

Ο Νίκος Ρωμανός δεν ζητά την αποφυλάκιση του, ούτε το μετριασμό της ποινής του, ούτε και θα έβρισκε πολλούς πραγματικούς συμπαραστάτες αν το έκανε, αλλά διεκδικεί το δικαίωμα στην εκπαίδευση, όπως κατοχυρώνεται από το νόμο. Σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο εντοπίζεται και το δίκαιον του αγώνα του.

 

O Ρωμανός διέπραξε μια καταδικαστέα πράξη, μια απόπειρα ληστείας ως 15χρονος, αντιδρώντας σε μια άλλη κατάσταση, ήτοι τη δολοφονία του φίλου του Αλέξη, για την οποία όμως δεν είναι υπεύθυνος και σίγουρα δεν αποτελεί άλλοθι για την πράξη του. Μήπως, όμως, ο Ρωμανός ευθύνεται για τη δολοφονία του Γρηγοροπουλου, που αποτέλεσε την αιτία για την μετέπειτα πράξη του (απόπειρα ληστείας); 

 

Η πολιτεία  θα έπρεπε να φέρει την ευθύνη για τις επιλογές της και στην προκείμενη, ο αστυνομικός ήταν εκλεκτός της πολιτείας.

 

Ο Ρωμανός, από την πλευρά του, ευθύνεται για την πράξη/αντίδραση του, για την οποία ορθώς τιμωρείται. Πίσω από αυτή την κατάσταση κρύβεται, ωστόσο, κάτι άλλο, που τον ώθησε να αντιδράσει με τον τρόπο που αντέδρασε. Ο δολοφόνος του Γρηγοροπουλου ήταν επιλογή της πολιτείας και υπό την ευθύνη της πολιτείας. Άρα, διερωτώμαι, ποιος είναι ο ηθικός αυτουργός της όλης υπόθεσης; Μήπως ο Ρωμανός;

 

Τα λάθη πληρώνονται. Ποια λάθη και ποιανού τα λάθη; Ο Νίκος Ρωμανός, ένα 15χρονο κατά τον ουσιώδη χρόνο παιδί, έπεσε θύμα των επιλογών της ίδιας της πολιτείας. 

 

Πώς θα αντιδρούσε ο καθένας και ποια θα  ήταν η φυσική εξέλιξη του ανθρώπου και δη του ανήλικου, που στα χέρια του ξεψυχά ο φίλος του, από σφαίρες «εκπροσώπων της εξουσίας»; Πώς ένα παιδί αντιλαμβάνεται αυτή την εικόνα, πώς ένα ανήλικο διαχειρίζεται αυτή την κατάσταση, ποια η επίδραση στο ψυχισμό του και ποια λύση δίνει σε αυτό το πρόβλημα; Μήπως η αντίδραση του Νίκου Ρωμανού, να «κτυπήσει το  σύστημα», δεν ήταν αναμενόμενη; Μήπως πρέπει να είναι κανείς ιδιαίτερα έξυπνος ή μάντης για να «μυριστεί», να υπολογίσει τα μελλούμενα σε σχέση με την αντίδραση ενός ανήλικου, στην αγκαλιά του οποίου ξεψύχησε ο φίλος του;  Αφού ήταν αναμενόμενη αυτή η εξέλιξη, σε σχέση με την αντίδραση του, ποια μέτρα ελήφθησαν από την πολιτεία για το χειρισμό του τότε 15χρονου; Αντιλαμβάνονται τι σημαίνει για ένα 15χρονο, αυτό που έζησε ο Ρωμανός; 

 

Πώς ένα παιδί γίνεται τρομοκράτης ή θύμα της εξουσίας, η οποία τον παρουσιάζει  ως θύτη; Ο Νίκος Ρωμανός διέπραξε ένα αδίκημα και για αυτό βρίσκεται στη φυλακή. Η Ελληνική  πολιτεία συνεχίζει όμως να εθελοτυφλεί και να του στερεί ένα δικαίωμα. 

 

Στον 21χρονο σήμερα Νίκο, ο οποίος αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας λόγω της απεργίας πείνας στην οποία υπέβαλε τον εαυτό του, παραχωρήθηκε το δικαίωμα στην εκπαίδευση, όμως δεν του επιτρέπεται εκείνο το οποίο του παραχωρήθηκε! Ελλάς το μεγαλείο σου.

 

Πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι

 

Αφού αποδέχτηκε την ποινή του, κατόπιν έκανε χρήση του δικαιώματος στην εκπαίδευση. Διεκδίκησε και εξασφάλισε θέση στα ΤΕΙ και μάλιστα του απονεμήθηκε τιμητική διάκριση από τον Έλληνα Υπουργό Δικαιοσύνης Χαράλαμπο Αθανασίου, την οποία όμως αρνήθηκε. Ζητά μόνο να φοιτήσει, εντούτοις η ελληνική ηγεσία αρνείται πεισματικά, καθώς μετά την απόδραση Χ. Ξηρού, η χορήγηση αδειών σταμάτησε.  Και πάλι, λάθος της πολιτείας. Στην πολιτεία πιστώνεται το λάθος της απόδρασης Ξηρού και όχι στον Ρωμανό ή στον όποιον αιτούντα άδειας για σπουδές.

 

Η εκπαίδευση αποτελεί ίσως μια οδό, που θα οδηγήσει τον νεαρό σε επανένταξη στην κοινωνία. Η πολιτεία αρνείται να ανταποκριθεί στο κάλεσμα του νεαρού και λειτουργεί ως κράτος- τιμωρός. Με αυτή την τριτοκοσμική στάση, η Ελλάδα των μνημονίων, της φτώχιας, της εξαθλίωσης, της μίζας, της διάπλοκης και της διαφθοράς, θέλει να πάει μπροστά. Ο «εγκληματίας» Νίκος Ρωμανός είναι δημιούργημα του συστήματος.

 

Συγκινητικό είναι το τεράστιο κύμα συμπαράστασης στον αγώνα του Νίκου Ρωμανού, από ανθρώπους που αναγνωρίζουν το δικαίωμα του στην εκπαίδευση και που επίσης αναγνωρίζουν ότι ένα παιδί δεν γεννιέται τρομοκράτης. Η κοινωνία αντιδρά. Αυτή η αντίδραση θα έπρεπε να αποτελέσει ένα ισχυρό μήνυμα προς την εξουσία. Δυστυχώς όμως, φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

Εσύ τι θα έκανες αν σου σκοτώναν το φίλο σου; Εσείς καταλάβατε ποιος είναι  τελικά ο τρομοκράτης; Αν καταλάβατε, ενημερώστε με.

 

ΥΓ Ο Ρωμανός πρέπει  να πληρώσει για το αδίκημα,  το οποίο διέπραξε, όμως παράλληλα πρέπει να επανενταχθεί στην κοινωνία και βεβαίως δεν  πρέπει να πληρώσει για όλα τα λάθη, περιλαμβανομένων των λαθών της πολιτείας. Δεν επιχειρώ να απενοχοποιήσω τον Ρωμανό. Υπερασπίζομαι μόνο το δικαίωμα του στην εκπαίδευση, καθώς "παιδεία μόνη των κτημάτων αναφαίρετον και ζώντι και τελευτήσαντι παραμένουσα".

 

YΓ2 Η πράξη του δεν δικαιολογείται, γι' αυτό, όπως προανέφερα, ορθώς βρίσκεται στη φυλακή.