Να καταδικάσουμε ως κοινωνία την άθλια ρατσιστική επίθεση εναντίον του ποδοσφαιριστή της Ομόνοιας Μίκαελ Ποτέ, να καταδικάσουμε επίσης ως κοινωνία όλους όσοι εισέρχονται στα γήπεδα έχοντας ως μοναδικό στόχο, όχι την παρακολούθηση του αθλήματος, αλλά την προβολή των απωθημένων τους πάνω σε όποιον προσφέρεται τη δεδομένη στιγμή. Και μετά; "Καθαρίσαμε" ως κοινωνία;

 

Για άλλη μια φορά, το μεγαλύτερης παγκοσμίως απήχησης ομαδικό άθλημα, υποβαθμίζεται  από μια μερίδα «οπαδών» και πέφτει  θύμα του παροξυσμού κάποιων αχαρακτήριστων, οι  οποίοι θέλουν να καλούνται φίλαθλοι και διεκδικούν θέση στις κερκίδες, διασύροντας την Κύπρο ακόμη  και στο εξωτερικό.

 

Η κοινωνία  μας πάσχει από μια ανίατη -μέχρι στιγμής- ασθένεια. Περιμένουμε πάντα να γίνει ένα κακό και μετά τρέχουμε να καταδικάσουμε τους υπέυθυνους, αν τους εντοπίσουμε. Αυτή είναι η  «λύση». Αφού υπάρχει η δυνατότητα της  καταδίκης ας γίνει ό,τι είναι  να γίνει και μετά καταδικάζουμε. Simple as that. Δεν είμαστε άξιοι να εξεύρουμε μια φόρμουλα πρόληψης ή ένα πλαίσιο επιμόρφωσης. 

 

Βέβαια, πάντα θα υπάρχουν "μαύρα πρόβατα", όμως αυτός δεν είναι λόγος για να περιμένουμε να γίνει το κακό τζαι μετά να βουρουμε να καταδικάσουμε ή να τα σάσουμε. Ίσως θα έπρεπε να καταδικάσουμε κάποιους άλλους, οι  οποίοι επιτρέπουν διαχρονικά αυτή την κατάσταση, με τη στάση τους, την ατολμία τους, τις λανθασμένες «φόρμουλες» πρόληψης τους, τις ενέργειες ή τις μη ενέργειες τους. 

 

Δυστυχώς, το πρόβλημα δεν εντοπίζεται  μόνο στο ποδόσφαιρό. Η ατολμία, η έλλειψη ευρηματικότητας, η ανυπαρξία κοινωνικής και ευρύτερης στρατηγικής, στοίχησαν στην Κύπρο πολλά και σε αρκετές περιπτώσεις, τα αποτελέσματα ήταν –και συνεχίζουν να είναι- τραγικά. Το περιστατικό, που έλαβε  χώρα στο γήπεδο, δεν είναι θέμα  "γηπέδου", αλλά αποτελεί μικρογραφία μιας ευρύτερης και επικίνδυνης κοινωνικής  ανεπάρκειας.

 

Έχω την εντύπωση ότι το πρόβλημα δεν ήταν  το χρώμα του συγκεκριμένου ποδοσφαιριστή, αλλά η κάφρικη ανάγκη  διοχέτευσης της «αδρεναλίνης», του  μίσους ή της αππομάρας της εν λόγω μερίδας «φιλάθλων». Η "αππομάρα", όμως, δεν απενοχοποιεί τον κάθε ταραξία, αλλά προσδίδει ευθύνες σε ακόμη μεγαλύτερα σύνολα, που αγκαλιάζουν ή  αποδέχονται τέτοιες συμπεριφορές (και δεν εννοώ τον ΑΠΟΕΛ).

 

Το ερώτημα παραμένει: Οκ, καταδικάσαμε. Μετά;