Βασική προϋπόθεση για την επιτυχία της προπαγάνδας σε επίπεδο κρατών, καθίσταται η διχόνοια στα εσωτερικά του αντιπάλου, η οποία πιθανόν  να αποτελέσει «προϊόν» εκμετάλλευσης από τον εχθρό. Αυτή διχόνοια μπορεί να δώσει τροφή στην έξαρση της ξένης προπαγάνδας.

 

Το θετικό για την ε/κ  πλευρά είναι ότι οι ελληνοκυπριακές πολιτικές δυνάμεις ταυτίζονται και στηρίζουν τις  κυβερνητικές θέσεις στο κυπριακό. Μολονότι εντοπίζονται βασικές διαφωνίες μεταξύ των κομμάτων στον χειρισμό του κυπριακού, εντούτοις οι δύο βασικοί «παίχτες», ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ επιλέγουν τη συμπόρευση. Όσο δε αφορά στη δημιουργία κοινού και αδιάτρητου μετώπου ως απάντηση στις προκλήσεις, η συσπείρωση των πολιτικών δυνάμεων είναι αναγκαστικά ακόμη πιο ισχυρή, αφού μετατρέπεται σε εθνική.

 

Παρόλα αυτά, ο αντιμαχόμενος μπορεί να εντοπίσει  διαφορετικές, αλλά αλληλοσυνδεδεμένες «πύλες» για να πετύχει το σκοπό του. 

 

Σχετικό παράδειγμα αποτελεί ένα δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας Χουριέτ, στο οποίο κατηγορείται ο Πρόεδρος Αναστασιάδης για «αλκοολισμό», με την αναφορά ότι «ο Αναστασιάδης είναι ένας αλκοολικός που όταν δεν πίνει ουίσκι θυμώνει».

 

Μάλιστα, ο αρθρογράφος δεν διστάζει να υποστηρίξει ότι ο Πρόεδρος χάνει τη ψυχραιμία του στις διαπραγματεύσεις επειδή του λείπει το πιοτό, ανάγοντας τους ψυθύρους σε προπαγανδιστικό όπλο. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο Πρόεδρος «πιέζει τους Τούρκους με κάθε μέσο και δεν επιτρέπει τη συνέχιση των διαπραγματεύσεων. Προφανώς έχει χάσει την ψυχραιμία του (λόγω ποτού)».  Η Χουριέτ προδίδει*΄όμως, τις προθέσεις της Τουρκίας, ανάγοντας το ζήτημα σε πρόβλημα μεταξύ (Προεδρου της) Κυπριακής Δημοκρατίας -Τουρκίας, λέγοντας ότι ο Πρόεδρος «πιέζει τους Τούρκους».

 

Πετάει και ένα «God willing», αναφερόμενος  στην υγεία του Προέδρου ως «ηθική επίκληση» και καθάρισε. Διότι «η έντεχνη προβολή του ήθους του πομπού ενισχύει τόσο το  σκέλος της εγκυρότητας, όσο και το σκέλος της αλήθειας των επιχειρημάτων του».

 

[Κι όλα αυτά,  την ώρα που είναι γενικά αποδεκτό (όχι μόνο ανάμεσα στους ε/κ) ότι η Τουρκία είναι εκείνη που έχασε κατά γενική ομολογία την ψυχραιμία της και αυτό φαίνεται από τις σπασμωδικές της κινήσεις στην περιοχή].

 

Η Τουρκία φαίνεται ότι έφθασε μέχρι ενός σημείου, κτύπησε σε διεθνή ανυπέρβλητο τείχος και δεν ξέρει πλέον πώς να κινηθεί για να στηρίξει τις ενέργειες της εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας και του συνόλου των Κυπρίων πολιτών.

 

Επανέρχομαι στην αρχική μου διαπίστωση, διότι θεωρώ ότι στη Χουριέτ «παραχωρήθηκε» το δικαίωμα να καταφερθεί με αυτόν τον ανέντιμο τρόπο εναντίον του Προέδρου. Εκμεταλλεύτηκε, ο αρθρογράφος της Χουριέτ, κάποιους εσωτερικούς ψιθύρους, οι οποίοι έγιναν «εξαγωγή» στην Τουρκία και χρησιμοποιήθηκαν αναλόγως. Ουσιαστικά, η διχόνοια σε έναν άλλο τομέα στα εσωτερικά της Κύπρου, που δεν έχει  σχέση  με το κυπριακό πρόβλημα, έδωσε το δικαίωμα στην Τουρκία, διά των τουρκικών ΜΜΕ να αμφισβητήσει τη διαύγεια ή τις ικανότητες του Προέδρου Αναστασιάδη και να χρησιμοποιήσει αυτή την -κατά τη γνώμη του-  «αδυναμία» του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας εναντίον της ε/κ κοινότητας. [Προβλέψιμο].

 

Επιστρατεύονται λοιπόν όλα τα μέσα στην Τουρκία, για να δαιμονοποιηθεί ο ηγέτης της ε/κ πλευράς και κατ’ επέκταση η ε/κ πλευρά.

 

«Μέθυσοι αυτοί που διαχειρίζονται το Φυσικό Αέριο» και «(ο αλκοολισμός) δεν μπορεί να ανήκει στη σφαίρα του ιδιωτικού (αλλά επηρεάζει τα δημόσια και άρα την τύχη και των τουρκοκυπρίων)». Το ερώτημα όμως είναι άλλο: Τελικά η Τουρκία φοβάται ότι οι ε/κ θα ξεγελάσουν τους τ/κ στη «μοιρασιά» ή ότι ο ηγέτης των ε/κ δεν είναι ικανός να διαχειριστεί τα δημόσια;

 

Σε αυτή τη φάση, η Τουρκία χρησιμοποιεί ξεκάθαρα τα κατεχόμενα [(εκμεταλλεύεται τους «καημένους» τους τ/κ)] σε μια προσπάθεια καμουφλαρίσματος των πραγματικών  της προθέσεων στην περιφέρεια, οι οποίες ξέρει η Τουρκία ότι είναι γνωστές, «αλλά εν τζαι εν  ανάγκη να  τες έχουμε  ξισχιέπαστες». 

 

Οι πραγματικές προθέσεις  της Τουρκίας αποκαλύφθηκαν, όμως, ξανά από τη δήλωση του Τούρκου Πρωθυπουργού, Αχμέτ Νταβούτογλου, ο οποίος ζητά «ή άμεση λύση στο Κυπριακό ή ίδρυση κοινής επιτροπής για τη διαχείριση των υδρογονανθράκων», αναλαμβάνοντας ουσιαστικά το ρόλο του κηδεμόνα των κατεχομένων, αμφισβητώντας τον εκλεκτό του εγκάθετο στα κατεχόμενα  και άρα την «υπόσταση» του ψευδοκράτους, το οποίο η ίδια η Τουρκία παράνομα «ίδρυσε». Μαλλιά- κουβάρια. Και όλα αυτά, για να μην παραδεχτεί ξεκάθαρα η Τουρκία ότι δεν ενδιαφέρεται καθόλου για τους τουρκοκύπριους, αλλά μόνο για τους πόρους. Ένας μύθος καταρρίπτεται για τους τ/κ. Ο μύθος της μητέρας πατρίδας.

 

Το θέμα είναι ότι η Τουρκία θα έπρεπε να γνωρίζει καλύτερα. Υποτιμά ολόκληρο τον πλανήτη σε μια δεύτερη (πρόσφατα) προσπάθεια να κτίσει το δίκιο της. Δεν ξέρω αν τα συμφέροντα μεταξύ Τουρκίας –Δύσης είναι αρκετά ισχυρά ώστε να  υποχρεώνουν τη Δύση να κλείσει τα  μάτια απέναντι στην προσβολή και τα υπόλοιπα συμφέροντα, όμως αν δεν είναι, τότε νομίζω ότι η Τουρκία θα έχει πρόβλημα και θα καεί από την ίδια της την τακτική.

 

* Με βάση το διεθνές δίκαιο και τη διεθνή αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας ως το ένα και μοναδικό κράτος σε όλη την επικράτεια του νησιού και την παράλληλη αναγνώριση σε διεθνές επίπεδο της παρανομίας που συντελείται από την Τουρκία στα κατεχόμενα.

 

ΥΓ Οι όροι «εχθρός, αντίπαλος κα» δεν μου αρέσουν, όμως έπρεπε να χρησιμοποιήσω κάποιους όρους.

 

ΥΓ2 Ίσως, λέω ίσως με πάσα επιφύλαξη και χωρίς να είμαι  ειδικός, παρά μόνο παρατηρητής, η Τουρκία να μην έχει και  τόσο «καλή και καταπληκτική» εξωτερική πολιτική, όπως κάποιοι ισχυρίζονται καθιστώντας  «άπιαστο» τον αντίπαλο;

 

ΥΓ3 Ο όρος «προπαγάνδα», όπως τον χρησιμοποιώ είναι πολύ γενικός και αναγνωρίζω ότι «στεγάζει» πολλές και διαφορετικές μορφές. Παρόλα αυτά, τον χρησιμοποιώ με βάση την επικρατούσα αντίληψη για τον όρο.