Παίζεται ένα υπόγειο παιχνίδι στις τάξεις της κυπριακής ελίτ και τα αποτελέσματα αυτού του «πολεμικού παιχνιδιού», φαίνεται να ταράζουν τα νερά, αφού είναι πλέον αισθητά στην επιφάνεια.

Στα θετικά της κρίσης συγκαταλέγεται η κατόπιν λαϊκής εντολής επιβαλλόμενη έρευνα για την απόδοση ευθυνών σε σχέση με την καταστροφή της κυπριακής οικονομίας ενώ στα αρνητικά, η μετατόπιση εστίασης από θέμα σε θέμα, ανάλογα με το μέγεθος των συμφερόντων και το βάθος του πολιτικού υπόβαθρου των εμπλεκομένων.

Το παράδειγμα Βέργα

Ένα κομμάτι της ελίτ και συγκεκριμένα ο Σάββας Βέργας, απειλεί, εμμέσως ή άμεσα, ένα άλλο κομμάτι της ελίτ ότι "θα ανοίξει το στόμα του". Οι υποστηρικτές του δεν μιλούν και πολύ, φαίνεται ότι τον άφησαν στο έλεος του, συνειδητά επειδή δεν θέλουν, μάλλον, να συμπαρασυρθούν.

Τα κόμματα, από την πλευρά τους, ως ένα άλλο μέρος της ελίτ (ή μιας άλλης ελίτ αλληλοσυνδεδεμένης), αξιώνουν την παραίτηση του, τσαλακώνοντας ακόμη περισσότερο την ήδη τσαλακωμένη εικόνα του. Επιπλέον, δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι τα ΜΜΕ τον προστατεύουν ή έχουν την διάθεση να κινηθούν προς αυτή την κατεύθυνση.

Τι μπορεί να σημαίνει τούτο;

Νομίζω ότι υπάρχουν διάφορες εκδοχές. Για παράδειγμα, ο Βέργας:

• μπορεί να έπαψε να ανήκει στην ομάδα των «εκλεκτών»
• μπορεί να αποδομήθηκε από ένα άλλο ισχυρότερο μέρος της ελίτ
• μπορεί να άλλαξαν τα συμφέροντα και δεν το κατάλαβε, δεν ελίχθηκε, με αποτέλεσμα να βρεθεί σε αυτή τη θέση
• μπορεί, ακόμη,  η ικανοποίηση του περί δικαίου αισθήματος του λαού να λειτουργεί, από μόνο του, σε αυτή την περίπτωση, ως «συμφέρον», εστιάζοντας στην πραγματική ισχύ.

Υπάρχει στην κοινή γνώμη η υποψία ότι ψάχνουν (ποιοι;) κάποιο θύμα (θύτη) από την ελίτ για να αλλάξουν την εστίαση της συζήτησης στη δημόσια σφαίρα.

Γιατί όμως, παρά την τρικυμία στην επιφάνεια, δεν φαίνεται κάποιο ίχνος φόβου ή αναδίπλωσης, μετά τις "προειδοποιήσεις" Βέργα;

• Θεωρούν (ποίοι;) ότι «Βέργας πεσόντος», μπορούν να τον ελέγξουν εύκολα;
• Αμφισβητούν το πολιτικό του υπόβαθρο; (Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι έχει).
• Μήπως δεν είναι σε θέση να τον καλύψουν πλέον και ο μοναδικός τρόπος να σωθεί το σκάφος είναι η αποκόλληση από το κυρίως σώμα;

Ρίχνονται στην αρένα διάφορα πρόσωπα, με διαφορετικές ή αλληλοσυνδεόμενες υποθέσεις.  Συμβόλαιο Γιωρκάτζη, «έκθεση» Προεδρικού στους New York Times, ΑΡΙΣΤΟ, διαχωρισμός οικοπέδων, Βέργας-απειλητικά μηνύματα-γήπεδο τένις, αποχετευτικό κα. Υποθέσεις οι οποίες πρέπει να τύχουν άμεσης διερεύνησης. Η κοινή γνώμη έχει πειστεί ότι βαριές ευθύνες βαραίνουν τους εμπλεκόμενους στις πιο πάνω υποθέσεις και ζητά άμεσα κάθαρση. Γνωρίζει, όμως, επίσης ότι υπάρχουν σκάνδαλα πολλών ακόμη εκατομμυρίων, των οποίων ο ρόλος και η συμβολή στην κατάρρευση της κυπριακής οικονομίας, είναι ακόμη πιο καθοριστικός. Συνεπώς, η συγκάλυψη έπαψε να αποτελεί “option” για ένα μέρος της εξουσίας. Αν δεν έπαψε, τότε θα έχουν πρόβλημα. Αφού λοιπόν, θεωρείται ότι η συγκάλυψη δεν αποτελεί επιλογή, λόγω φόβου λαού, και αφού ξεπεράστηκε αυτό το στάδιο, νομίζω ότι επιχειρείται πλέον ο εντοπισμός νέου τρόπου διαχείρισης των σχέσεων και συμφερόντων μεταξύ της εξουσιαστικής ελίτ. Ελπίζω, να μην υπάρξουν στο τέλος μόνο «παράπλευρες απώλειες», αλλά καθολική απόδοση ευθυνών.

Το θετικό της υπόθεσης είναι ότι άρχισε να λειτουργεί το name & shame ως αντικίνητρο. Ωστόσο, παραμονεύει ο κίνδυνος, να ζημιώσει το κοινό, το οποίο ενδέχεται να παραδώσει τα όπλα, νοιώθοντας απογοήτευση και ανημποριά μπροστά στο μέγεθος της διαπλοκής, που (ευτυχώς) αποκαλύφθηκε εξαιτίας της οικονομικής κρίσης.

Follow @AthanasiouTh