Σε περιόδους κρίσεων λάμπει σε όλο της το μεγαλείο η αλήθεια, καθώς καταρρίπτεται πανηγυρικά ο μύθος ότι "πάνω από όλα είναι ο άνθρωπος, η ευημερία του ανθρώπου και η ανθρώπινη ζωή». Η αλήθεια είναι ότι ο άνθρωπος ...δεν είναι πάνω από όλα.

Εξ απαλών ονύχων, οι άνθρωποι, στην προ της ένταξης στην κοινωνία εποχή, διδάσκονται την πανανθρώπινη αξία ότι η ανθρώπινη ζωή, ο άνθρωπος και η ευημερία αυτού είναι πάνω από όλα και αποτελεί προτεραιότητα για την (κάθε) ελίτ. Πάνω από το χρήμα, τη δόξα, τον πλούτο κλπ. Αυτή η αντίληψη, αξία ή ιδανικό, καταρρίπτεται σε περιόδους ύφεσης.

Πώς, όμως, επιτυγχάνεται η υποβάθμιση του ανθρώπου και της πανανθρώπινης αξίας ότι «ο άνθρωπος είναι πάνω από όλα»; Πώς ο άνθρωπος καταντά ανήμπορος απέναντι στις προκλήσεις της εποχής του; Πώς καταντά όμηρος του περιβάλλοντος του;

Οι άνθρωποι, ως πολίτες βάλλονται από παντού. Κοινωνική, οικονομική, πολιτική ανεπάρκεια (και τα αποτελέσματα αυτών), χρέη, δόσεις, δάνεια, εκποιήσεις, εκμετάλλευση, ανεργία, διαφθορά, διαπλοκή, δυσανάλογες των απολαβών οικονομικές υποχρεώσεις, εκφοβισμός, εκβιαστικά διλήμματα, έλλειψη χρημάτων για παιδεία, υγεία, ασφάλεια κα.
    
Καταντούν ανήμποροι θεατές των τεκταινόμενων, θεατές του χάους. Βάλλονται, οι δύσμοιροι άνθρωποι, από πολλαπλά "μέτωπα" και σα δεν ξέρουν ποιο "μέτωπο" να αντιμετωπίσουν πρώτο, πιάνουν τα μέτωπα τους αναστενάζοντας, παραδίδοντας συγχρόνως τα όπλα.

Οι αντιστάσεις μειώνονται, διότι όταν οι πολίτες βάλλονται από παντού, πελαγώνουν και μετατρέπονται σε απαθή έρμαια των «καταστάσεων».

Κατά συνέπεια, οι άνθρωποι δεν δρουν, ακόμη κι αν έχουν σαφείς ενδείξεις ότι η δράση τους θα έχει αποτέλεσμα. «Πώς να δράσουν, τι να πρωτο-αντιμετωπίσουν, ποιος είναι ο εχθρός, τι φταίει για την κατάντια, πώς καταντήσαμε έτσι, πού να βρω το δίκιο μου, αφού δεν υπάρχει κράτος, υποδομές, θεσμοί...», και άλλα πολλά ερωτήματα του είδους.

Κανόνας: Όταν βάλλεσαι από παντού , γίνεσαι απαθής. Όταν ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση να ελέγξει το περιβάλλον του, θεωρεί ότι όλα είναι χάλια και ότι τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει, άρα γιατί να δράσει;

Μη "μασάς", όμως, κυπραίε και προβληματίσου...

ΥΓ: Και όπως διαπιστώνει ο αγαπητός καθηγητής μου, Σωτήρης Θεοχαρίδης, μέσω του προσωπικού του λογαριασμού στο facebook: "Αυτό που ζούμε μέχρι το θάνατο μας, που δεν θα είναι φυσικός, είναι φόνος εκ προμελέτης και τούτο τον φόνο τον διαπράττει η κοινωνία μας (η κυρίαρχη τάξη) νόμιμα. Μας καταδικάζει να διαβιούμε σε συνθήκες θανάτου, και μας λεν και το πιστεύουμε πως είναι δίκαιο".

Follow @AthanasiouTh