Αναπτύσσεται το τελευταίο διάστημα μια έντονη δημόσια αντιπαράθεση, αναφορικά με τις κατ΄ ισχυρισμόν οικονομικές επιτυχίες των κυβερνήσεων και την ικανότητα τους να ανταποκριθούν στις ανάγκες της εποχής, αντιμετωπίζοντας την οικονομική κρίση.

Εκείνο που καλλιεργείται περίτεχνα στις συνειδήσεις, από τους κυβερνώντες-εκφραστές του υφιστάμενου οικονομικού μοντέλου, είναι ότι οι παρούσες κυβερνήσεις ανέλαβαν να διορθώσουν τα κακώς έχοντα με στόχο την ανάκαμψη της οικονομίας. Στέλνουν  παράλληλα το μήνυμα ότι «το πάρτι τελείωσε» και ότι «δεν έχουμε πλέον την πολυτέλεια να ξοδεύουμε περισσότερα από όσα κερδίζουμε». Σωστό το μήνυμα. Το «κρυφό» όμως μήνυμα που επιχειρείται να περάσει είναι ότι «όλοι μαζί διασκεδάζαμε, τώρα τα κεφάλια μέσα». Όση δόση αλήθειας και να περιέχει το εν λόγω «κρυφό» μήνυμα, σίγουρα δεν είναι η αλήθεια διότι υπάρχουν παράπλευρες παράμετροι που χρήζουν εξέτασης, σε σχέση με το μερίδιο ευθύνης που αναλογεί στον καθένα.

Επιπλέον, φροντίζουν οι αξιωματούχοι να «αναγνωρίζουν» δημόσια, εν είδει λύτρωσης, τις ευθύνες τους για τα ό,ποια δεινά προέκυψαν από τους διαχρονικούς χειρισμούς τους.

Ελπίζει ή φοβάται;

Για ποιο λόγο λοιπόν, οι πολίτες ανέχονται τον κάθε παλαιό πολιτικό να τους «σώζει», όταν γνωρίζουν ότι ο κάθε τέτοιος πολιτικός ήταν μέρος του "τοπικού συστήματος", που με τη διαχρονική του πολιτική δράση και «συμβολή» οδήγησε τη χώρα στο σημείο που βρίσκεται σήμερα; (Και αυτή δεν είναι μια ατεκμηρίωτη τοποθέτηση, αλλά μια εμπειρική διαπίστωση).

Από την άλλη όμως, ίσως η απάντηση να είναι προφανής. Μάλλον ο κόσμος νοιώθει ότι δεν έχει άλλη επιλογή και ίσως ο κάθε πολιτικός-διαχρονικά μέλος του συστήματος, έχει πείσει τον φοβισμένο και μπερδεμένο πολίτη ότι ανακάλυψε το «μυστικό της επιτυχίας», επειδή ακριβώς ήταν διαχρονικά μέλος του σαθρού συστήματος και γνωρίζει «από μέσα» τους παράγοντες που οδήγησαν στην καταστροφή. Συνεπώς, από μια άποψη, πιθανόν να γνωρίζει και τη λύση του προβλήματος.

Ο κόσμος ελπίζει, για διάφορους λόγους, ότι το κάθε μέλος του αποτυχημένου συστήματος «που προσπαθεί να μας σώσει», είναι αυτή τη φορά «αναγκασμένο» ή «αποφασισμένο» να το κάνει… «και ο θεός βοηθός»… Κάπου εδώ εντοπίζεται και η «εποπτική» ανάγκη παρουσίας της τρόικας.

Η «σωτηρία» …

Θεωρώ ότι το κλειδί της υπόθεσης «σωτηρία» βρίσκεται στην αποκωδικοποίηση του ίδιου του όρου και στον τρόπο με τον οποίο η κάθε σχολή σκέψης αντιλαμβάνεται τη σημασία του.

Αν για παράδειγμα, «σωτηρία» σημαίνει γενική μείωση των ρυθμών με τους οποίους εργάζεται η μηχανή που κινεί το σύστημα, με την ελπίδα ότι με την πάροδο του χρόνου θα ισχυροποιηθεί το κεφάλαιο και θα επανακάμψει η οικονομία, τότε ναι, μπορούμε να πούμε ότι οι σημερινές κυβερνήσεις σε Κύπρο-Ελλάδα ακολουθούν μια σωστή πορεία στη βάση της «συστημικής φιλοσοφίας». Το θέμα ωστόσο είναι ότι από τη στιγμή που δεν υπάρχουν «γιατρικά» για «ασθένειες» όπως η ανεργία, τότε μιλάμε για πειραματικές εξισώσεις με άγνωστο αποτέλεσμα. Ανεργία η οποία συνεχώς αυξάνεται και μειωμένοι μισθοί που πλήττουν την αγορά. Κάτι που σημαίνει ότι οι ρυθμοί της εν λόγω μηχανής θα συνεχίσουν να μειώνονται. 

Follow me on Twitter @AthanasiouTh