Ο αριθμός των νέων (και όχι μόνο), ταλαντούχων και μορφωμένων ελληνοκύπριων, οι οποίοι επιλέγουν το δρόμο του ξενιτεμού «για ένα καλύτερο αύριο», αυξάνεται. Αυξάνεται παράλληλα ο αριθμός των νέων που εκφράζουν την επιθυμία να ξενιτευτούν, όμως δεν είναι σε θέση να το πράξουν (ακόμα). Την ίδια ώρα, πληθαίνουν οι -γεμάτες υποκρισία- φωνές, που καλούν τους νέους Κύπριους να μείνουν στην πατρίδα τους και να πολεμήσουν για να διορθώσουν «τα κακώς έχοντα», τα οποία παρεμπιπτόντως δεν δημιούργησαν οι νέοι.

 

Για ποιο λόγο, ο κύπριος νέος να μείνει στην Κύπρο; Γιατί να μην μεταναστεύσει (αν μπορεί) σε μια προσπάθεια βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης του; Γιατί να μην ρισκάρει για τον εαυτό του και ας χάσει; Πραγματικά προσπαθώ -και θέλω ειλικρινά- να βρω ένα κίνητρο, πέραν της αγάπης για τον τόπο, για να το θέσω ενώπιον των νέων που εκφράζουν την επιθυμία να φύγουν από την Κύπρο λόγω της άθλιας οικονομικής (και όχι μόνο) κατάστασης, όμως δεν βρίσκω.

 

Πώς μπορείς να πείσεις κάποιο νέο 25-28-30 ετών, ο οποίος κληρονόμησε ερείπια και που έχει αρκετό IQ για να καταλάβει ότι κάποιοι «έτρωγαν» από τη σάρκα του και το μέλλον του, να μείνει και να «πολεμήσει»; Τι να του πεις; «Μείνε να πολεμήσεις»; Άμα σου δώκει τζαι καμιά «βαρετή» απάντηση θα εν΄ ούλλη  δική σου. 

 

Πώς να πείσεις τους νέους, οι οποίοι βγήκαν στη ζωή γεμάτοι όνειρα, ότι πρέπει να μείνουν στην Κύπρο και να δουλεύουν για 500-700-800 ευρώ (και πολλά λέω) «για τα΄αφέντη το ψωμί»; Γιατί να το κάνουν; Για την αγάπη προς τον τόπο τους; Τον τόπο τους μπορούν να τον αγαπούν και από μακριά. Προέχει η ζωή τους.

 

Πώς να πείσεις τον ελεύθερα σκεπτόμενο κύπριο νέο, ο οποίος παρακολουθεί άναυδος και αποσβολωμένος τους έχοντες σύνδρομα εθνικής κατωτερότητας, να τσακώνονται για το «ποιος την έχει μεγαλύτερη» (τη σημαία), να μείνει και να προσπαθήσει να διορθώσει την κατάσταση;

 

Πώς να πείσεις τον κύπριο νέο να μείνει και να πολεμήσει, την ώρα που βλέπει ότι η ηγεσία του τόπου του, επιδίδεται σε έναν αγώνα δημιουργίας μιας γερασμένης και απογοητευμένης κοινωνίας, με νέους που θα αμείβονται με ελάχιστα εγγυημένα εισοδήματα της πείνας και θα λένε «δόξα σοι ο θέος που θα το έχουμε τζαι τούτο».

 

Πώς να πείσεις τον κύπριο νέο ότι πρέπει να μείνει «για να βοηθήσει το τραπεζικό σύστημα να εξυγιανθεί», ώστε να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής του; Γιατί να το πιστέψει; Επειδή υπάρχουν δείγματα;

 

Πώς να πείσεις τον νέο να μείνει και να πολεμήσει, όταν η απάντηση που του έδωσες για τα μπόνους των τραπεζιτών ήταν ότι «όταν οι τραπεζίτες έκαναν λάθη έπαιρναν ένα καλό μπόνους και αποχωρούσαν»; 

 

Πώς να τον πείσεις να μείνει, όταν μια χούφτα άνθρωποι χρωστούν καμιά 10ρια δις στις τράπεζες, τις οποίες τράπεζες καλούνται οι πολίτες να στηρίξουν μέσω του κράτους; Σοβαρά, 15-20 άτομα (οι ίδιοι που δημιούργησαν την πλασματική ευμάρεια) χρωστούν κάμποσα δις ενώ υπάρχουν άνθρωποι που αμείβονται με  500 ευρώ! Μα σοβαρομιλούμε τωρά;

 

Πώς να πείσεις τον κύπριο να μείνει και να παλέψει, όταν τον επερίπαιζες ότι δεν είχες ιδέα για το κούρεμα, την ώρα που η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα γνωμάτευσε ήδη από το 2012 ότι η διαδικασία εξυγίανσης πιθανόν να περιλαμβάνει και κούρεμα;

 

Πώς να πείσεις τον νέο, που ξέρει πως «έδωκεν του ο θεός» 60-70-80 χρόνια να ζήσει πάνω σε τούτη τη γη, ότι πρέπει να μείνει τζαι να βασανίζεται, χωρίς καν να προσπαθήσει να αλλάξει τη  ζωή του;

 

Πώς να πείσεις τον νέο κύπριο, που κόφκει ο νους του παραπάνω από όσο νομίζουν κάποιοι, ότι εγοράσαμεν S-300 «για να μεν μας πιάσουν οι Τούρτζιοι», αλλά κάτι εβρωμούσεν πίσω που τούτην την υπόθεση τζαι ότι στο τέλος άλλος ήταν ο εχθρός;

 

Πώς να πείσεις τον κύπριο νέο να μείνει στην Κύπρο και να πολεμήσει, όταν του απέδειξες ότι επιτρέπεις στα λαμόγια να γίνουνται με τες λίρες, χωρίς την επιβολή καμιάς απολύτως τιμωρίας; Πώς να τον  πείσεις να μείνει, όταν δεν δεσμεύεις τις περιουσίες εκείνων που έφεραν τον  τόπο σε αυτό το σημείο;

 

Πώς να πείσεις τους νέους να μείνουν και να πολεμήσουν, όταν  έχουν αρκετό μυαλό για να καταλάβουν ότι η κρίση αποτελεί ευκαιρία για εκείνους που μπορούν, να εκμεταλλευτούν περισσότερο τον Άνθρωπο;

 

Η γενική παραδοχή και η κοινή ομολογία είναι ότι οι κύπριοι ζούσαν μια πλασματική  ευημερία, ένα δήθεν και ότι όλοι πρέπει να συνεισφέρουμε για να αλλάξουν τα πράγματα. Το θέμα  είναι ότι κανένας δεν πιστεύει ότι ο στόχος είναι η βελτίωση  της ποιότητας ζωής των πολιτών… Δεν θέλω να επεκταθώ για να μην καταντήσω γραφικός, ωστόσο, νομίζω ότι  με «πιάνετε»…

 

Όπως ρεαλιστικά λένε ότι «πρέπει με κάθε κόστος να διορθωθεί η οικονομία», το ίδιο ρεαλιστικά πρέπει να ακούνε ότι «με την αγάπη για τον τόπο δεν τρέφονται οικογένειες».

 

Τα πιο πάνω δεν τα γράφω ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ για να πείσω τους νέους να φύγουν από την Κύπρο (άλλωστε εγώ δεν έφυγα και ούτε προτίθεμαι να φύγω, ούτε μετά τα 30 μου), αλλά για να βρουν οι «αρμόδιοι» κίνητρα, ώστε ο νέος να θέλει και κυρίως ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ να μείνει στην Κύπρο και να πολεμήσει για ένα καλύτερο αύριο. Πρέπει να μείνουμε όλοι στην Κύπρο και να πολεμήσουμε για τον  τόπο μας και για την κοινωνία μας. Όχι για τον «τόπο-εταιρεία» μας, όπως το εννοεί η πολιτικο-οικονομική ελίτ, αλλά για την πραγματική έννοια του όρου. Άλλωστε η πολιτικο-οικονομική ελίτ χρεοκόπησε. Γιατί να της κροστούμε χωρίς να ασκούμε έλεγχο; Στο χέρι του καθενός είναι να καθορίσει το μέλλον του.

 

ΥΣ: Επισκόπηση Κομισιόν: Στην Κύπρο καταγράφηκε και το ψηλότερο ποσοστό εργαζομένων που δηλώνει έτοιμο να εργασθεί σε άλλο κράτος μέλος φτάνοντας στο 35% το 2013 από 20% το 2011.

 

 

Follow me  on Twitter AthanasiouTh