Φαίνεται ότι στην πολιτική σκηνή της Κύπρου υπάρχουν, σε αυτή τη φάση, δύο ξεκάθαρες τάσεις. Από τη μια, η κυβέρνηση προσπαθεί να κερδίσει τη μάχη της οικονομίας και από την άλλη η αντιπολίτευση (κυρίως το ΑΚΕΛ), επιχειρεί να ελέγξει κάπως την κατάσταση, όσο το επιτρέπουν οι συνθήκες, ώστε η εφαρμογή του μνημονίου να καταστεί πιο ήπια για το λαό. Ίσως αυτή να είναι και  η «συμφωνημένη αποστολή» του ΑΚΕΛ.

 

Βέβαια, η κυβέρνηση δεν έχει τις επιτυχίες και τα αποτελέσματα που ισχυρίζεται ότι έχει. Δηλαδή τα έχει, όχι όμως σε οικονομικό επίπεδο αλλά σε επικοινωνιακό. Γαρνίρει, αυτοσχεδιάζει και παρουσιάζει, νομίζοντας ότι ακολουθεί συγκεκριμένη εξίσωση επιτυχίας ή προσπαθεί να μας πείσει ότι ακολουθεί μια εξίσωση που το αποτέλεσμα της θα είναι η επιτυχία. Στην πραγματικότητα, κανείς δεν γνωρίζει ποιο θα είναι το αποτέλεσμα. Στρέφει λοιπόν, η κυβέρνηση, όλους τους προβολείς στα «επιτεύγματα» της για να αποπροσανατολίσει από τα αρνητικά που προκύπτουν ή που ενδέχεται να παρουσιαστούν μελλοντικά*. Αρκούν μόνο τα «σλόγκαν» του Αβέρωφ: «Πρέπει να το παραδεχτούμε, είναι  δύσκολη η κατάσταση, δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις, θα δυσκολευτούμε πλα πλα πλα πλα πλα πλα…» και λοιπές «παραδοχές».

 

Όπως και να έχει το πράγμα, η κυβέρνηση, μαγειρεύοντας από δω, μαγειρεύοντας από κει, παρουσιάζει, επικοινωνιακά τουλάχιστον, ένα success  story (…που θα έλεγε και ο πρωθυπουργός της μητρός πατρίδος).

 

Το ΔΗΚΟ...

 

Υπάρχει όμως και το ΔΗΚΟ, το οποίο  αντιλήφθηκε ότι οι θέσεις του ΑΚΕΛ έχουν απήχηση στο κοινό διότι, όση πικρία και να νοιώθει ο κόσμος ως αποτέλεσμα της προηγούμενης διακυβέρνησης, δεν παύει ενδόμυχα να πιστεύει ότι το ΑΚΕΛ θα αντιδράσει, έστω για τις εντυπώσεις και την «ιστορία». (Παρόλο που «ανατίναξεν το Μαρί» και «εκατέστρεψεν την οικονομία»). Διότι καλώς ή κακώς, η κοινή μας τύχη ως κοινωνία (σε ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο και όχι αναγκαστικά σε προσωπικό επίπεδο) εξαρτάται από τους πολιτικούς που ο λαός επέλεξε και ανέδειξε σε αξιώματα. 

 

Φαίνεται λοιπόν ότι το ΔΗΚΟ συμπαρατάσσεται με  το ΑΚΕΛ στο «ανθρωπιστικό-κοινωνικό» κομμάτι της υπόθεσης, αφενός για να γίνει πιο αρεστό στους πολίτες, κερδίζοντας εντυπώσεις και αφετέρου για να δείξει ενδεχομένως ότι «δεν είναι ο Κάρογιαν». Ίσως, λέω, ίσως να προσπαθεί να «ξεπλύνει» κάποιες από τις «αμαρτίες» που «βαραίνουν» τον Πρόεδρο του, το όνομα του οποίου βρέθηκε αρκετές φορές στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου, αφού διασυνδέθηκε με συγκεκριμένη τράπεζα (που επάττισε).

 

Η ΕΔΕΚ - εκτός συγκλονιστικών εξαιρέσεων και αναλαμπών- διατυπώνει  τις  γνωστές … «κονιορτοποιημένες» θέσεις. 

 

Οι Οικολόγοι μιλούν ξεκάθαρα διότι, αφενός όποιος δεν είναι  εξουσία είναι πιο «ελεύθερος» και αφετέρου θέλουν να κερδίζουν εντυπώσεις και ψήφους. Λογικό.

 

Το ΕΥΡΩΚΟ …θέλετε να το συζητήσουμε; 

 

Το να μετατραπούμε σε μια κοινωνία με μισθούς των 500 ευρώ «αλλά όλοι λαμβάνουμε έστω και 500 ευρώ» δεν αποτελεί success story. 

 

Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Επιχειρείται διόρθωση του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος και επανάκτηση των ισορροπιών. Το σύστημα ρίχνει ταχύτητες μέχρι να επανέλθει η ισορροπία  αναλογίας χρήματος – πραγματικού αποθηκευμένου πλούτου, παρασέρνοντας μαζί του τα πάντα. Λένε, (το θέμα είναι ποιοι το λένε), ότι αυτό πρέπει να γίνει για να επέλθει κάθαρση. Οψόμεθα…

Follow me on Twitter AthanasiouTh

 

Για σχόλια, παρατηρήσεις και αμφισβήτηση, στο [email protected]